บทที่ 185 โดดเดี่ยวเพียงลำพัง

"อะไรนะ?"

ลมหายใจของจางจงหัวหยุดชะงัก เบิกตากว้างมองไปทางหลินหยางอย่างไม่เชื่อสายตา "แก…แกพูดอะไรนะ? ฉันได้ยินไม่ชัดเจน…"

คำพูดประโยคนี้ทำให้เขารู้สึกตกใจมาก

"ผมบอกว่าผมคือประธานหลินของหยางหัวกรุ๊ป" หลินหยางพูดย้ำอีกครั้งด้วยสีหน้าที่จริงจัง

จางจงหัวมองเขาด้วยความรู้สึกอึ้ง ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด

ผ่านไปสักพัก เขาเผลอหัวเราะออกมา

"ไอ้หนู อย่ามาล้อเล่นกับฉันแบบนี้ ฉันรู้เรื่องเกี่ยวกับแกทุกอย่าง แม้แต่น้ำหนักของแกฉันยังรู้เลย แกเป็นประธานหลิน? มันจะเป็นไปได้ยังไง?"

ใครก็รู้ว่าหลินหยางเป็นเพียงลูกเขยผู้ไร้ประโยชน์ที่แต่งเข้าบ้านตระกูลซู จางจงหัวย่อมเคยได้ยินอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นซูเหยียนยังเป็นหลานสาวของเขา เขาจะไม่รู้จักซูเหยียนได้ยังไง? เขาจะไม่รู้เรื่องของหลินหยางได้ยังไง?

เขารู้มาตั้งนานแล้วว่าสามปีที่ผ่านมาหลินหยางไม่เคยมีงานทำ เขาเป็นเพียงคนไร้ประโยชน์ที่งอมืองอเท้า คนแบบนี้ จะเป็นประธานของบริษัทหยางหัวที่กำลังจะมีอิทธิพลไปทั่วโลกได้ยังไง?

"คุณตา ที่ผมพูดเป็นเรื่องจริง" หลินหยางพูดย้ำอีกครั้ง

แต่จางจงหัวกลับยกมือขึ้นสั่งให้เขาเลิกพูดได้แล้ว

"ไอ้หนู ฉันเข้าใจสิ่งที่แกกำลังคิด แกคงเป็นเพราะไม่อยากให้ฉันเป็นห่วงก็เลยตั้งใจโกหกฉันใช่หรือเปล่า?"

หลินหยางขมวดคิ้ว ไม่รู้ควรจะพูดยังไงดี

"อันที่จริงฉันรู้ทุกอย่างและฉันก็มองออก ตั้งแต่ที่แกกระทืบไคโม่เพื่อซูเหยียนฉันก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว ถึงแม้แกจะเป็นคนไร้ความสามารถ ต้องอาศัยเมียของตัวเองเลี้ยงชีพ แต่ในส่วนลึกของแกไม่อยากเป็นคนที่งอมืองอตีนพึ่งพาแต่เมียของตัวเอง ฉันเชื่อว่าอนาคตของแกต้องไปไกลแน่นอน!" จางจงหัวตบไหล่ของหลินหยาง หัวเราะเหอะเหอะแล้วพูด

หลินหยางรู้สึกอึ้งเล็กน้อย หลังจากนั้นยิ้มอย่างขมขื่น สุดท้ายไม่ได้พูดอะไรอีก

มันก็จริง

ใช้การกระทำและความจริงมาพิสูจน์เรื่องนี้จะดีกว่า อย่างไรก็ตามสามปีที่ผ่านมาภาพลักษณ์ของหลินหยางผู้ไร้ประโยชน์มันฝังลึกเข้าไปในใจของผู้คนแล้ว…

"นายท่าน ได้เวลาอาหารแล้ว คุณนายสั่งให้ผมมาเชิญคุณไปที่ห้องจัดเลี้ยง"

ในตอนนั้นเอง มีคนใช้คนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องหนังสือแล้วพูด

"ได้! ครั้งนี้ฉันจะไว้หน้านางแก่คนนั้นสักครั้ง! มา หลินหยาง ไปดื่มเป็นเพื่อนฉันหน่อย!" จางจงหัวอารมณ์ดีมาก เขาลากแขนของหลินหยางเดินออกไปโดยตรง

หลินหยางก็ไม่ได้ปฏิเสธ

แต่ตอนที่เดินถึงหน้าประตูพ่อบ้านกลับขมวดคิ้วแล้วพูด "นายท่าน คุณทำแบบนี้ พวกคุณนายจะอารมณ์เสีย"

"หมายความว่ายังไง?" ผู้เฒ่าจางขมวดคิ้วถาม

"คนคนนี้เป็นคนที่ตระกูลตู้ต้องการเล่นงาน คนของตระกูลตู้ก็…" พ่อบ้านไม่ได้พูดออกมา

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน? ตระกูลตู้ต้องการเป็นศัตรูกับใครนั่นมันเรื่องของตระกูลตู้ มันจะเกี่ยวอะไรกับการกินข้าวของตระกูลจาง?" ผู้เฒ่าจางพูดด้วยความโมโห หลังจากนั้นลากหลินหยางเข้าไปที่ห้องโถงโดยตรง

พ่อบ้านถอนหายใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

ตอนนี้ ภายในห้องโถงเต็มไปด้วยผู้คน โต๊ะจีนหลายโต๊ะล้วนแต่ถูกนั่งจนเต็ม คนของตระกูลจางกำลังนำอาหารเลิศรสมาเสิร์ฟ คนของตระกูลจางที่อยู่โดยรอบดื่มจนหน้าแดง

"วันนี้มันวันดีอะไร?"

หลินหยางถามด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

"ยังจะมีเรื่องอะไรอีก? ก่อนหน้านี้ฉันก็เคยบอกกับแกแล้ว นางแก่บ้าคนนั้นร่วมมือทำธุรกิจกับตระกูลตู้ วันนี้เพิ่งร่างสัญญาเสร็จ สัญญาฉบับนี้สามารถช่วยให้ตระกูลจางได้ผลประโยชน์ไม่น้อย แน่นอน ผลประโยชน์นั่นมันก็อีกเรื่องหนึ่ง สิ่งสำคัญที่สุดคือตระกูลจางต้องการอาศัยร่มเงาของต้นไม้ใหญ่อย่างตระกูลตู้ คนพวกนี้ก็เลยจัดงานฉลองขึ้นไง!"

ผู้เฒ่าจางพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

"เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องดีสำหรับตระกูลจาง" หลินหยางพูด

"เรื่องดี? ดีบ้าบออะไร! ไม่มีศักดิ์ศรีเลยสักนิด ยอมหักหลังคนในครอบครัวของตัวเองเพื่อเอาอกเอาใจคนอื่น? ถ้าหากเป็นแบบนี้ ฉันยอมปล่อยให้ตระกูลจางล่มสลายซะยังดีกว่า!" ผู้เฒ่าจางโมโหจนหน้าแดง

หลินหยางรู้เขากำลังหมายถึงเรื่องของซูเหยียน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

"โอ๊ย นายท่านมาแล้ว!"

ในตอนนั้นเอง ผู้ชายสวมชุดสูทคนหนึ่งลุกขึ้นยืนแล้วพูด

ส่วนคนที่เหลือก็หันไปมองตาม

"พ่อ พ่อมาแล้ว?" จางคุนพูดด้วยความดีใจ

"พ่อรีบมานั่งก่อน นั่งก่อน!" จางซงหงก็รีบเดินเข้าไปประคองจางจงหัวเหมือนกัน

ส่วนเด็กรุ่นหลังของตระกูลจางทยอยกันลุกขึ้นทักทายจางจงหัว

บนใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ส่วนคุณนายจางที่นั่งอยู่ด้านหน้ากลับหัวเราะ เธอจีบชาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย "ในที่สุดก็ยอมออกมาแล้วเหรอ? เหอะเหอะ เห็นหรือเปล่า? เรื่องที่คุณทำไม่ได้ฉันทำได้!"

สีหน้าของจางจงหัวเคร่งขรึมลงไม่พูดอะไร เขาลากหลินหยางไปนั่งโต๊ะที่อยู่มุมด้านหลัง

"หลินหยางก็มาด้วยเหรอ?"

เฉิงผิงชี้ไปทางหลินหยางแล้วพูด "ไอ้สารเลวยังคุณยังมีหน้ามาบ้านตระกูลจางอีกเหรอ?"

"ใครปล่อยให้แกเข้ามา?"