บทที่ 1850 ไม่มีอะไรจะพูดแล้วใช่ไหม?

"หมอเทวดาหลิน เรื่องนี้ผมจะอธิบายให้คุณฟังอย่างละเอียดในภายหลัง เมื่อสักครู่ผมได้ขอร้องคุณชายสิงแล้วและหวังว่าจะทำให้เรื่องนี้จบลงอย่างง่ายดาย ทว่าดูเหมือนเขาจะไม่ยอมเท่าไร เอางี้ คุณแค่ขอโทษปิงชิง จากนั้นเรื่องนี้ก็จบกันเท่านี้" หมอซานโส่วกล่าวอย่างไม่แยแสและแสดงให้เห็นว่าตัวเองได้พยายามแล้ว

"จริงเหรอ?"

หลินหยางครุ่นคิด

หมอซานโส่วหรี่ตาลงและจ้องมองเขาพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า

อันที่จริงเขาเตรียมแผนจะทำให้หลินหยางและคนของหอเซวียนชิงปะทะกันขึ้น และด้วยความสามารถของหลินหยาง เขาไม่มีทางเอาชนะคนของหอเซวียนชิงแน่นอน

เพียงแค่ทำให้เกิดเรื่องให้เกิดความขัดแย้งและต่อสู้กันและเมื่อหลินหยางสู้ไม่ได้ หากเขาคิดอยากมีชีวิตรอด เขาทำได้เพียงขอร้องกับผู้นำหมู่บ้านหมอนักบุญ จากนั้นผู้นำหมอนักบุญก็จะใช้โอกาสนี้เพื่อทำให้หลินหยางอยู่ในหมู่บ้านต่อไป

หมู่บ้านหมอนักบุญและหอเซวียนชิงกำลังจะแต่งงานและรวมกันเป็นหนึ่งเดียว ดังนั้นโดยธรรมชาติแล้วพวกเขาจะไม่ทำลายความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสองเพราะคนคนเดียวอย่างแน่นอน!

เดิมทีหมอซานโส่วคิดว่าเรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นจนกว่าจะถึงวันพรุ่งนี้ แต่เขาไม่คาดคิดว่าปัญหานี้จะเกิดขึ้นในตอนนี้

มันน่าประหลาดใจอย่างมาก

"มาสู้กัน! มาสู้กันดีกว่า! ต่อสู้ให้รู้เป็นรู้ตายกันไปเลย!" หมอซานโส่วครุ่นคิดและจ้องมองที่หลินหยางด้วยดวงตาที่ลุกเป็นไฟ

แต่ในขณะนี้หลินหยางกลับพูดว่า "แค่ขอโทษก็ได้แล้วเหรอ?"

เมื่อคำพูดนี้จบลง ทุกคนก็ต่างพากันตกตะลึง

"แน่...แน่นอน แค่ขอโทษ…ก็พอแล้ว" หมอซานโส่วพูดออกมาโดยไม่รู้ตัว

“ไม่ต้องคุกเข่า?”

"เอ่อ...ไม่ต้อง..."

"ก็ได้ คุณจื้อ เมื่อกี้ผมทำผิดไป ผมต้องขอโทษจริงๆ" หลินหยางพูดด้วยรอยยิ้ม

พูดออกมาด้วยเสียงดังชัดเจน

โดยไม่ลังเลใดๆ

การแสดงออกครั้งนี้ทำให้หมอซานโส่วและคนอื่นๆ ต่างตกตะลึง

หลินหยางที่ไม่ยอมใคร ทำไมจู่ๆ เขาถึงอ่อนลง?

ใบหน้าของหมอซานโส่วเปลี่ยนสลับสีแดงและสีขาว ซึ่งเปลี่ยนไปอย่างน่าประหลาด

จื้อปิงชิงไม่รู้จะพูดอะไรและสิงชวีจ่างก็ตกตะลึงมากขึ้น เขาแสดงสีหน้าเคร่งเครียด ลูกน้องของเขาก็ไม่ต่างกัน พวกเขาทั้งหมดต่างหันไปหาสิงชวีจ่าง