บทที่ 1871 ตัวนำพายาเท่านั้น

หมอนักบุญกระโดดพุ่งออกไปแล้ว!

ถึงขั้นนี้แล้ว เขาไม่มีทางเลือกอื่นอีกต่อไปแล้ว

วันนี้หากไม่กำจัดหมอเทวดาหลิน คนที่จะถูกกำจัดทำลายก็คือหมู่บ้านหมอนักบุญ!

ทุกคนต่างเฝ้าจับตามอง มองไปยังหมอนักบุญที่มีรัศมีออร่าที่น่าสะพรึงกลัวอย่างมาก ทุกคนต่างตัวสั่นสะท้านด้วยความกลัว แต่ยังคงเคารพนับถืออย่างมาก

นี่คือพละกำลังอันสูงส่งของหมอนักบุญ!

นี่คือพลังการต่อสู้ขั้นสูงสุดของหมู่บ้านหมอนักบุญ!

วินาทีนี้ แม้แต่ผู้นำสูงสุดหอเซวียนชิงยังรู้สึกตกใจเช่นกัน

"คิดไม่ถึงเลยว่าฝีมือของหมอนักบุญจะน่าทึ่งขนาดนี้! ดูเหมือนว่าก่อนหน้านี้ผมจะมองคุณผิดไปจริงๆ!" ผู้นำสูงสุดหอเซวียนชิงกล่าวเสียงแหบแห้ง

"ผู้นำสูงสุด คุณคิดว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะระหว่างหมอนักบุญและหมอเทวดาหลิน?" ลูกศิษย์ที่อยู่ข้างๆ กระซิบถาม

ผู้นำสูงสุดครุ่นคิดและกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม "เกรงว่าหมอเทวดาหลินต้องถูกโจมตีอย่างหนักแล้วล่ะ!"

"ทำไมเหรอครับ?"

"ตอนที่เขาต่อสู้กับผมเขาก็สูญเสียพละกำลังไปจำนวนมากแล้ว! มันอาจจะใช่ที่เขาสามารถใช้เข็มเงินในการเพิ่มพละกำลังให้กับตัวเอง เพื่อให้ตัวเองกลับคืนสู่สภาพเดิมได้อย่างรวดเร็ว แต่คุณลองคิดดูสิ! การกระตุ้นพละกำลังจำเป็นต้องพึ่งพาอะไร? จำเป็นต้องพึ่งพาพลังชี่! และการฟื้นฟูพลังชี่ไม่สามารถใช้เพียงเข็มเงินไม่กี่เข็มก็ทำได้สำเร็จ! ฉะนั้นผมคิดว่าแม้ตอนนี้สภาพร่างกายของหมอเทวดาหลินจะแข็งแกร่งมาก! แต่การสูญเสียพลังชี่ของเขาก็ลดจำนวนลงอย่างมาก! เมื่อมีหมอนักบุญลงมือจัดการเช่นนี้ รวมถึงทักษะการแพทย์ของเขาก็ไม่ธรรมดา แถมยังสามารถกระตุ้นฟื้นฟูพลังชี่ได้อีกด้วย ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันต่อไปแบบนี้ หมอเทวดาหลินคงต้องพ่ายแพ้แน่ๆ"

"เหรอครับ? ถ้าเป็นแบบนั้น งั้นเราควรเตรียมตัวให้พร้อมจะดีไหม?" จื่อเหิงกระซิบ "หากหมอนักบุญทำให้หมอเทวดาหลินพ่ายแพ้ลง เกรงว่าเขาต้องย้อนกลับมาจัดการพวกเราแน่! ผู้นำสูงสุด เราควรลงมือดีไหมครับ?"

"ไม่! คอยสังเกตอยู่เฉยๆ ก็พอ! ห้ามทำอะไรโดยพลการเด็ดขาด! ตอนนี้ใครแพ้ใครชนะก็ไม่สามารถทำอะไรเราได้!"

ผู้นำสูงสุดกล่าวเสียงแหบแห้ง

ทั้งสองต่างพากันพยักหน้า

รัศมีอาฆาตของหมอนักบุญถูกเปิดออกโดยสมบูรณ์ จากนั้นก็ก้าวเดินไปหาหลินหยาง

เขาในตอนนี้ดูน่าสะพรึงกลัว แม้การก้าวเดินก็ทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน และแม้แต่ดอกไม้ใบหญ้าก็ต่างสั่นไหวเพราะการเคลื่อนไหวของเขาเช่นกัน

ดูเหมือนเขาจะรวมตัวเป็นหนึ่งกับทุกสิ่งที่อยู่รอบตัว

และบรรยากาศเหล่านั้นก็กดทับไปที่หลินหยางอย่างไม่รู้ตัว

ทว่าหลินหยางยังคงนิ่งเฉย สายตาของเขาแหลมคมราวกับปลายดาบและท่าทีของเขาก็ดุดันไม่ธรรมดา

"ยาต้องห้าม? น่าสนใจ! หมอนักบุญ นี่คือความสามารถทั้งหมดของคุณเหรอ?" หลินหยางกล่าว

"ใช่! ทำไม? พอที่จะฆ่าคุณได้ไหม?" หมอนักบุญกล่าวเสียงเคร่งขรึม

แม้แต่เสียงของเขายังมีกลิ่นอายของความเดือดพล่านอันน่าสะพรึง

"อาจจะไม่พอ!"

"ไม่พอ? ฮึ หรือว่าคุณก็มียาต้องห้ามด้วย?" หมอนักบุญกล่าวอย่างไม่แยแส