บทที่ 1874 ยอมจำนนต่อคุณ

"อะไรนะ?"

จื้อปิงชิงตกตะลึงอย่างมาก

หย่าร้าง?

เมื่อกี้เธอเพิ่งจะเข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดินกับเขา จู่ๆ ก็ถูกอีกฝ่ายบอกเลิก?

น่าอับอายอย่างมาก!

เป็นเรื่องที่น่าละอายใจอย่างมาก!

แววตาที่สับสนงุนงงของเธอไม่นานก็เปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นเข้ามาแทนที่

วินาทีนี้ ในที่สุดเธอก็เข้าใจได้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ต้องการแต่งงานกับเธอเลยสักนิด! แต่เพียงต้องการทำให้เธออับอายเท่านั้น!

เพิ่งจะแต่งงานกันก็ถูกอีกฝ่ายบอกเลิก!

หากเรื่องนี้ถูกเผยแพร่ออกไป ทุกคนคงหัวเราะและเธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนได้อีก?

"บังอาจ! ฉันไม่มีทางยอมคุณเด็ดขาด! !"

จื้อปิงชิงตวาดเสียงดังและพุ่งเข้าหาหลินหยางอย่างบ้าคลั่ง

ทว่าหลินหยางพลิกฝ่ามือและตบไปที่ใบหน้าของเธออย่างแรง

เพี๊ยะ!

จื้อปิงชิงทรุดตัวลงกับพื้น ใบหน้าของเธอเป็นรอยฝ่ามือสีแดงและมุมปากของเธอก็มีเลือดไหนออกมา

เธอจ้องมองไปที่หลินหยางด้วยความโกรธแค้น แววตาของเธอเต็มไปด้วยความแค้น ราวกับจะทำให้อีกฝ่ายมอดไหม้ให้ได้

"เกลียดแค้นผมเหรอ?"

"ฉันแทบอยากสับคุณให้เละ ฉันจะถลกหนังของคุณออกมาให้ได้!"

"จริงเหรอ? แล้วที่คุณหลอกให้ผมมาที่นี่ ทรยศหักหลังสัญญาที่มีต่อกัน แถมยังวางแผนทำร้ายผมเพื่อคิดว่าช่วยคนของหอเซวียนชิงในการฆ่าผม คุณจะอธิบายยังไง?" หลินหยางถามกลับ

จื้อปิงชิงตกใจและสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปพร้อมกับพูดไม่ออก

ถ้าจะพูดถึงความชั่วร้าย หลินหยางจะสู้เธอได้ยังไง?

"คุณทำร้ายผมได้ แต่ห้ามผมตอบโต้กลับ? ความคิดของคุณน่าสนใจมาก!"

"แต่ถึงขั้นนี้แล้ว ไม่มีประโยชน์ที่จะพูดมากอีกต่อไป!"

หลินหยางเดินเข้าไปและยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาบีบคอจื้อปิงชิงและยกเธอขึ้น

"โอ๊ย...คุณ...คุณจะทำอะไร? ปล่อย...ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้! ปล่อยฉันนะ..." จื้อปิงชิงตะโกนออกมาอย่างเจ็บปวด

ทว่าหลินหยางกลับไม่สนใจและออกแรงบีบ

รัศมีความชั่วร้ายแผ่ซ่านออกมา

จื้อปิงชิงเข้าใจแล้ว!

หลินหยาง...ต้องการจะฆ่าเธอ!

"หยุดเดี๋ยวนี้! !"