บทที่ 1890 ตัวตนที่แท้จริงของเจียงเทียนสิง

"ค่ะ...ตกลงค่ะ เราจะรีบออกไปเดี๋ยวนี้!"

ซูเหยียนพยักหน้าและจูงมือหลินหยางเตรียมออกมาอย่างไม่ลังเล

แต่ขณะเดียวกัน

ควับ ควับ ควับ...

คนจำนวนมากกระโดดเข้ามาในห้องจัดเลี้ยงและจัดการขวางกั้นประตูเอาไว้ทันที

"อ๊าย?"

ซูเหยียนตกใจจนกรีดร้องและหันไปมองกลุ่มคนที่เข้ามา

เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านี้สวมชุดคลุมสีน้ำตาลและสวมหน้ากากผีและในมือก็ถือดาบ

แค่เห็นก็รู้แล้วว่าพวกเขาไม่ใช่คนดีอะไร

"เสี่ยวเหยียน ไม่ต้องกลัว คุณมายืนอยู่ข้างหลังของผม ผมจะคอยปกป้องคุณเอง" หลินหยางพูดปลอบ

"หลินหยาง ฉันผิดเอง ถ้าฉันรู้ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ฉันควรจะออกไปจากที่นี่ตั้งแต่แรกและไม่สนใจอะไรทั้งนั้น" ซูเหยียนกล่าวด้วยความรู้สึกผิดและหวาดกลัว

"ถ้าทุกคนในโลกสามารถคาดเดาได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต จะมีอุบัติเหตุมากมายเกิดขึ้นในโลกนี้ได้ยังไง?" หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ไม่สนอะไรทั้งนั้น เราแจ้งตำรวจก่อนดีกว่า!"

ซูเหยียนกัดฟันและหยิบโทรศัพท์ออกมา

ทันใดนั้น!

ควับ!

ใครคนหนึ่งก็เข้ามาและจัดการทำลายโทรศัพท์ของซูเหยียนลงทันที

แกร่ก!

จากนั้นโทรศัพท์ก็แหลกละเอียดลงทันที

ซูเหยียนตกใจจนหน้าถอดสีและตัวสั่นสะท้านอย่างแรง

สีหน้าของหลินหยางเยือกเย็นและหันไปมอง

"แจ้งตำรวจ? แม่หนู ฉันขอเตือนว่าอย่าสร้างเรื่องอะไรมากไปกว่านี้เลย ไม่งั้นฉันเกรงว่าก่อนที่ตำรวจจะมา ศีรษะของเธออาจหลุดจากบ่าไปแล้วก็ได้!" ชายคนหนึ่งที่สวมหน้ากากผีและสูงเกือบสองเมตรกล่าวขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด