บทที่ 1895 คารวะหมอเทวดาหลิน

เดิมทีหลินหยางคิดว่าจัดการฆ่าหญิงสวมหมวกสานไม้ไผ่คนนี้ซะ แต่เมื่อเห็นคนกลุ่มนี้ที่ดูจงรักภักดีขนาดนี้ก็ทำให้ลังเลใจ

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งเขาก็กล่าวอย่างเย็นชา "ก็ได้ เห็นแก่ที่ภรรยาของผมไม่ได้เป็นอะไรมาก ผมจะยอมปล่อยพวกคุณไปแล้วกัน!"

เมื่อพูดจบก็ปล่อยมือออก

เมื่อทุกคนเห็นเข้าก็รู้สึกดีใจอย่างมาก

"ขอบคุณมากครับ ขอบคุณมากจริงๆ!"

และเมื่อหญิงสวมหมวกสานไม้ไผ่ตกลงพื้นก็ไออย่างหนัก แต่แววตาของเธอยังเต็มไปด้วยความแค้น

ทว่าครั้งนี้เธอกลับไม่ประมาทอีกแล้ว

เมื่อการลงมือเมื่อสักครู่นั้น เธอก็รับรู้แล้วว่าความสามารถของเขาคนนี้กับตัวเองนั้นช่างห่างไกลกันมาก! และเธอเองไม่มีทางมีโอกาสชนะอีกฝ่ายอย่างแน่นอน

"คุณเป็นคนของสำนักสวรรค์อินทนิลเหรอ? คิดไม่ถึงเลยว่าสำนักสวรรค์อินทนิลจะมีคนที่แข็งแกร่งอย่างคุณ! ดูเหมือนว่าเราจะประมาทมากเกินไป! แต่พวกคุณอย่าเพิ่งดีใจไปหน่อยเลย! เราไม่มีทางยอมเด็ดขาด! และของสิ่งนั้นยังไงเราก็จะแย่งชิงกลับมาให้ได้ไม่ช้าก็เร็ว!"

หญิงสวมหมวกสานไม้ไผ่กล่าวอย่างเจ็บแค้นและจากนั้นก็หันหลังเดินออกไป

"ขอตัวลาก่อนนะครับ!"

จากนั้นคนกลุ่มนั้นก็รีบหันมาโค้งคำนับให้หลินหยางและจากไปอย่างไม่รีรอ

เมื่อเห็นคนเหล่านั้นจากไป เจียงเทียนสิงและคนอื่นๆ ก็ต่างพากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก

อาจารย์ซีเหมินรีบวิ่งเข้ามาและโค้งคำนับแสดงความเคารพต่อหลินหยางอย่างไม่รีรอ

"คารวะหมอเทวดาหลิน!"

เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงเทียนสิงและเจียงจืออี้ก็ตกใจ

"หมอ...หมอเทวดาหลิน?" เจียงเทียนสิงจ้องมองอาจารย์ซีเหมินอย่างเหม่อลอยและกล่าวอย่างประหลาดใจ "อาจารย์ คุณ...คุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า? เขาคนนี้...คือหมอเทวดาหลินแห่งเจียงเฉินเหรอ? ?"

"ผมจะจำผิดได้ยังไง? ในเจียงเฉินแล้วจะมีใครแข็งแกร่งและมีความสามารถมากไปมากกว่า? นอกเสียจากหมอเทวดาหลินแล้วก็ไม่มีใครเทียบได้อีก!" อาจารย์ซีเหมินกล่าวอย่างเคร่งขรึม

เจียงเทียนสิงตกใจมาก

จริงด้วย