บทที่ 1907 ปล่อยพวกเขาไปเถอะ

"นี่คือ....เข็มเงิน?"

"หมอเทวดาหลิน! ! หมอเทวดาหลินใช้เข็มเงินเพิ่มพละกำลังให้ผม? ?"

เชียนเย่ตกใจและรู้สึกชาไปทั้งตัว

เขาหันไปมองหลินหยางทันที

จากนั้นก็เห็นว่าหลินหยางทำหน้าเฉยและจ้องมองเขา

เดิมทีเชียนเย่คิดจะพูดอะไร ทว่าเมื่อหันไปมองซูเหยียนเขาก็ไม่กล้าพูดออกมา เขาเพียงพยักหน้าให้หลินหยางและหันกลับไป

เขาสังเกตมองดูตัวเองอีกครั้ง

และพบว่าไม่เพียงสองแขนเท่านั้นที่มีเข็มเงิน บริเวณแผ่นหลังและคอก็มีเข็มเงินปักอยู่

เข็มเงินเหล่านี้มีขนาดเล็กและดูซ่อนเร้นอย่างมาก

ไม่รู้เลยว่าหมอเทวดาหลินปักเข้ามาตั้งแต่ตอนไหน!

การลงมืออย่างเร้นลับโดยที่ไม่รู้ตัวแบบนี้ช่างเป็นอะไรที่น่ากลัวมาก!

เขาสูดหายใจเข้าและหันไปมองปาลี่จวินด้วยความรู้สึกสบายตัวมากขึ้น

"เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทาง! จู่ๆ พละกำลังของคุณแข็งแกร่งมากขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่มีทางเป็นไปได้! !"

ปาลี่จวินคลานขึ้นมาอย่างยากลำบากและกระอักเลือดออกมาด้วยสีหน้าไม่ยินยอมและร้องคำรามออกมา

"ปาลี่จวิน คุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผม! ป้ายคำสั่งไท่อวี้นี้คุณคงแย่งไปจากผมไม่ได้!" เชียนเย่กล่าว

"สารเลว!"

ปาลี่จวินตวาดออกมาและคิดจะพุ่งเข้าไปอีกครั้ง

แต่ขณะนี้เอง

ควับ ควับ ควับ ควับ...

ทุกคนมองออกไปและเห็นว่ายอดฝีมือของสำนักสวรรค์อินทนิลได้พุ่งเข้ามาทางนี้กันเป็นจำนวนมาก

"อาจารย์ คนของสำนักสวรรค์อินทนิลมากันแล้ว!"

"เราจะต่อสู้ต่อไปไม่ได้แล้ว! เราต้องรีบไปจากที่นี่ ไม่งั้นหากถูกปิดล้อม เราต้องแย่แน่ๆ!"

"อาจารย์! ไปกันเถอะ!"

หนุ่มสาวเหล่านั้นต่างพากันเข้ามาปิดล้อมปาลี่จวินและร้องเรียกด้วยความกระวนกระวายใจ