บทที่ 1911 มุ่งหน้าสู่วัดไท่อวี้เสิน

เมื่อเห็นสีหน้าของเธอเช่นนี้ หลินหยางก็รู้ได้ทันทีว่าเธอถูกเจียงเทียนสิงและคนอื่นๆ หลอกล่อได้สำเร็จ

แต่จะพูดว่าหลอกล่อก็ไม่ถูก เพราะสำนักสวรรค์อินทนิลต้องการนำที่ดินผืนนี้มาให้ซูเหยียนพัฒนาจริงๆ

แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้ทำเพื่อหวังผลกำไร แต่เพื่อแสดงความหวังดีต่อหลินหยางเท่านั้น

ทว่าซูเหยียนกลับไม่รู้ความจริงของเรื่องที่เกิดขึ้น

หลินหยางไม่ปฏิเสธหรือคัดค้านแผนการของซูเหยียนและตอบตกลงทันที

ซูเหยียนรู้สึกดีใจอย่างมาก

จากนั้นวันรุ่งขึ้นซูเหยียนก็รีบกลับไปที่เจียงเฉิน หลิงเจี้ยนเฟยจัดเตรียมลูกศิษย์หญิงชั้นดีสี่คนคอยคุ้มกันเธอกลับไปโดยเฉพาะ

ส่วนหลินหยางยังคงจดจ่ออยู่กับบันทึกเล่มนั้นโดยไม่สนใจใคร

คนของสำนักสวรรค์อินทนิลก็ไม่ได้ไปรบกวนเขา

ถึงจะเป็นแบบนั้น หลินหยางก็ไม่สามารถแกะเนื้อหาตัวอักษรในบันทึกเล่มนี้ได้เลยสักนิด

อ่านไม่ออกเลยแม้แต่นิดเดียว

ไม่รู้เลยว่าหมอผีโกวเฉินเขียนอะไรของเขาไปบ้าง

"ความคิดของหมอผีโกวเฉิน...นับว่าทำให้คนแทบบ้าคลั่งมาก! คนธรรมดาที่ไหนจะดูออก?"

"หรือว่า นี่จะเป็นสิ่งที่หมอผีเฉินเขียนขึ้นมามั่วๆ? อันที่จริงแล้วมันไม่มีประโยชน์อะไรเลยสักนิด?"

"เป็นไปไม่ได้! เขาไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้!"

"เป็นเพราะอะไรกันแน่นะ?"

หลินหยางพยายามครุ่นคิดเพื่อหาคำตอบ

ขณะนี้เอง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

"ใคร?"

หลินหยางที่กำลังคิดไม่ตกตะโกนออกมาด้วยความหงุดหงิด

คนที่อยู่นอกประตูกล่าวอย่างนอบน้อม "หมอเทวดาหลิน ผมมาเพื่อแจ้งให้คุณทราบว่าอีกหนึ่งชั่วโมงเราจะออกเดินทางไปวัดไท่อวี้เสินกันครับ! เจ้าสำนักให้ผมมาถามว่าคุณเตรียมพร้อมหรือยัง!"

"เตรียมพร้อม?"

หลินหยางตกใจและนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เป็นวันที่ต้องเดินทางไปที่วัดไท่อวี้เสิน

เขาใช้เวลาแกะตัวอักษรในบันทึกนั้นอยู่หลายวันโดยที่ตัวเองก็ไม่รู้ตัว

ทว่ากลับไม่มีความคืบหน้าอะไรขึ้นเลย

หลินหยางถอนหายใจและลุกขึ้นพร้อมกับเดินไปเปิดประตู "ผมพร้อมจะออกเดินทางทุกเมื่อ ไปกันเถอะ!"

"ครับ ผมจะรีบไปแจ้งให้เจ้าสำนักทราบและเพื่อให้ขบวนเตรียมพร้อมออกเดินทาง!" ลูกศิษย์คนนั้นกล่าวอย่างนอบน้อมและจากนั้นก็วิ่งออกไป

หลินหยางเตรียมตัวเล็กน้อยและจากนั้นก็เดินไปยังห้องโถงหลักของสำนักสวรรค์อินทนิล