บทที่ 1915 หวาดกลัว

"อะไรนะ? ฆ่าไม่เว้น?"

"คนของตำหนักวังจันทร์ช่างเหิมเกริมมาก!"

"ปัดโธ่! เมื่อกี้ก็คนของสำนักสวรรค์อินทนิลที่หยิ่งผยอง ตอนนี้คนของตำหนักวังจันทร์ยังมาทำเรื่องบ้าๆ อีก! ตอนนี้มีคนโอหังเหิมเกริมมากขนาดนี้เลยหรือไงกัน?"

"ธิดาบ้าบออะไรกัน! คิดว่าพ่อแม่ของตัวเองเป็นฮ่องเต้ฮองเฮาหรือไงกัน? ฉันไม่สนใจแผนการอะไรของพวกแกหรอก!"

คนจำนวนมากต่างหงุดหงิดและต่างตะโกนด่าทอออกไป

"ตำหนักวังจันทร์? ฮึ น่าขำ ฉันจะขึ้นวัดไท่อวี้เสินนี้! พวกแกห้ามฉันได้เหรอ?"

ชายที่สวมชุดสีดำเดินไปข้างหน้าและกล่าวอย่างเกรี้ยวกราด สองมือของเอากุมดาบแน่นด้วยท่าทางแข็งแกร่ง แค่เห็นก็ดูรู้ว่าเป็นยอดฝีมือที่เชี่ยวชาญด้านการใช้ดาบ!

หลังจากที่พูดจบ ชายคนนั้นก็ก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าขึ้นไปบนภูเขา

องครักษ์หญิงคนนั้นไม่ได้เข้าไปห้าม ทว่ากลับถอยไปข้างๆ โดยไม่พูดอะไร

ชายคนนั้นเดินมุ่งหน้าไปอย่างภาคภูมิใจ

คนที่อยู่ข้างล่างต่างพากันหัวเราะชอบใจ

"โอ๊ะ ที่แท้ก็เป็นคนกระดูกอ่อน! ฉันก็คิดว่าจะแน่สักแค่ไหนกันเชียว!"

"นึกว่าจะแน่ ที่แท้ก็แค่พูดอวดเบ่งเท่านั้น!"

"เชอะ! เมื่อกี้ยังจองหองอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ทำไมตอนนี้ถึงไม่กล้าพูดอะไร? โคตรน่าอายจริงๆ!"

"ไสหัวกลับไปปักดอกไม้เถอะ!"

ผู้คนต่างพากันด่าทอและสาปแช่งดูถูก

แต่ขณะนี้เอง

ผัวะ!

ผ้าม่านบนเกี้ยวก็สั่นเล็กน้อยราวกับมีลมกระโชกพัดมา

เสียงหัวเราะของทุกคนหยุดนิ่ง และพวกเขามองอีกฝั่งอย่างพร้อมเพรียงกัน แต่ก็ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นคนคนนั้นเดินไปทางวัดไท่อวี้เสิน... ตอนนี้เขากลายเป็นศพไร้หัวแล้ว!

ศีรษะของเขา...หายไปแล้ว!

เลือดพุ่งขึ้นฟ้าราวกับน้ำพุ!

จากนั้นม่านหน้าต่างก็เปิดออก และหญิงสาวสวยในชุดแดงก็เดินออกมา