บทที่ 1926 หวาดกลัว

"เปิดโลง?"

หลินหยางอุทานออกมาและส่ายหน้า "เรื่องที่อันตรายขนาดนี้ทางที่ดีอย่าทำจะดีกว่า อีกอย่างสถานที่แห่งนี้ก็เป็นสถานที่แห่งการทดสอบ พวกคุณคิดว่าที่นี่ยังมีสมบัติหรือของมีค่าอะไรหลงเหลืออีกเหรอ? เกรงว่าสมบัติเหล่านั้นคงถูกคนที่เข้ามาทดสอบเอาไปหมดแล้วซะมากกว่า!"

"เหรอ?"

ทุกคนต่างมองหน้ากันและพากันกล่าว "หมอเทวดาหลิน งั้นเราเชื่อคุณ!"

หลินหยางเลือกที่จะไม่เปิดโลง ฉะนั้นพวกเขาจะปฏิบัติตามเขา แม้ว่าจะมีบางคนที่ยังต้องการจะทำแบบนั้นอยู่

"อาจารย์ แล้วหินไท่อวี้อยู่ที่ไหนเหรอครับ?" เว่ยซินเจี้ยนกวาดสายตามองไปรอบๆ และถามด้วยความสงสัย

หลินหยางเดินเข้าไปข้างในสุดของห้องลับและเห็นว่ามีแผ่นหินขนาดใหญ่

ทว่าแผ่นหินนี้เก่าและทรุดโทรมมาก แต่จากแผ่นหินที่ผุพังนี้ก็พอจะเห็นตัวอักษรที่เขียนว่า "ไท่อวี้" ได้เลือนราง

หลินหยางหยิบขึ้นมาชิ้นหนึ่งและกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ "นี่คือหินไท่อวี้!"

"อันนี้เหรอ? ?"

ทุกคนต่างประหลาดใจและแทบไม่เชื่อกับสิ่งที่เห็น!

"เอาล่ะ เรากลับกันเถอะ!"

หลินหยางกล่าวพร้อมกับเตรียมตัวหันหลังกลับออกไปอย่างไม่รีรอ

ทุกคนพยักหน้าและเตรียมจะออกไป

แต่ขณะนี้เองก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นบริเวณทางเดินที่อยู่ข้างนอก

ทุกคนต่างตกใจ

เว่ยซินเจี้ยนร้องอุทาน ""แย่แล้ว มีคนมาที่นี่แล้ว!

"เตรียมตัวลงมือ!"

คนของสำนักสวรรค์อินทนิลต่างพากันชักดาบเพื่อเตรียมลงมือ

จากนั้นหลินหยางก็ตะโกนออกมา "ไม่จำเป็นต้องลงมือ รีบหาที่หลบเร็วเข้า!"

"แอบซ่อน?"

ทุกคนต่างตกใจ

"ตอนนี้ผมสูญเสียพละกำลังไปมากและไม่เหมาะที่จะต่อสู้ต่อไป หากเกิดการต่อสู้ขึ้นมาจริง มันคงไม่เป็นผลดีต่อพวกเราแน่!"

หลินหยางกล่าวอย่างเคร่งขรึมพร้อมกับแอบไปอยู่ข้างหลังโลงศพไม้เพื่อทำการแอบซ่อนตัว

อันที่จริงแล้วคนเหล่านี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าขณะที่หลินหยางต่อสู้กับหุ่นจักรกล เขาได้สูญเสียพละกำลังไปจำนวนมาก และการเปิดประตูทองสัมฤทธิ์ที่อยู่หน้าห้องลับนี้ก็ต้องใช้พละกำลังจำนวนมาก หากเป็นเว่ยซินเจี้ยนหรือคนอื่นคงไม่มีทางเปิดออกอย่างแน่นอน

ทำให้หลินหยางในตอนนี้อาการไม่ดีเท่าไรนัก