บทที่ 1941 ทุกคนต่างขอร้องอ้อนวอน

"คุณไม่ได้ลงมือจัดการผมจริงด้วย..." ไท่ชางหลงพยักหน้า "งั้นเอางี้ เห็นกับที่คุณเชื่อฟังคำสั่งของผม ผมจะให้โอกาสคุณ คุณอยากพูดอะไรก็พูดมาเลย!"

"ก่อนอื่นเลย หลงเทียนเจียว ผมในนามของธิดาอี้เยว่ขอแสดงความจริงใจอย่างสุดซึ้งต่อคุณ!"

เมื่อพูดจบ เป่ยเซวียนชางคงก็หันมาแสดงความเคารพ

ธิดาอี้เยว่ตกใจและรีบก้มศีรษะลงแสดงความเคารพ

"เอ่อ? ขอโทษตอนนี้? ไม่ช้าไปหน่อยเหรอ?" ไท่ชางหลงหัวเราะอย่างเยือกเย็น

"หลงเทียนเจียว เราได้ทำผิดที่ไม่อาจอภัยให้ได้และรู้ว่าการขอโทษคงไม่มีประโยชน์อะไร แต่หวังว่าหลงเทียนเจียวจะปล่อยเราไปสักครั้ง! ผมสัญญาด้วยเกียรติของตระกูลเป่ยเซวียนว่าหากคุณยอมปล่อยเราไป ผมจะนำชุดเกราะเกล็ดมังกรที่สืบทอดกันมาของตระกูลเป่ยเซวียนมอบให้กับคุณ!" เป่ยเซวียนชางคงกล่าว

"อะไรนะ? เกราะเกล็ดมังกร?"

ไท่ชางหลงแววตาเปล่งประกายจ้องมองไปที่เป่ยเซวียนชางคงและกล่าวขึ้นมาอย่างร้อนใจ "พูดจริงเหรอ?"

"แน่นอน ถ้าคุณไม่เชื่อ รอให้คุณได้รับเพชรไท่อวี้เสินไปครอง คุณเดินทางกลับไปที่ตระกูลพร้อมกับผม และผมจะนำเกราะเกล็ดมังกรมามอบให้กับคุณถึงมือเลย!" เป่ยเซวียนชางคงกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ดี! ดีมาก! ฮ่าๆๆ เป่ยเซวียนชางคง ผมยิ่งรู้สึกชอบคุณมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วล่ะ!" ไท่ชางหลงหัวเราะชอบใจ

"ได้รับคำชื่นชมจากคุณ ถือเป็นความโชคดีของผมอย่างมาก!"

เป่ยเซวียนชางคงกล่าวด้วยรอยยิ้มและจากนั้นก็หันไปมองธิดาอี้เยว่

จากนั้นเธอก็นึกขึ้นได้และรีบกล่าวขึ้นมา "หลงเทียนเจียว ก่อนหน้านี้ที่ฉันทำผิด ฉันสมควรตาย ได้โปรดไว้ชีวิตฉันด้วยนะคะ หากคุณยอมไว้ชีวิตฉันละก็ ฉันยอมยกไข่มุกจันทรามอบให้กับคุณทันที! และขอสัญญาว่าสิ่งที่พูดมาเป็นความจริง หากผิดคำพูดขอให้ฟ้าผ่าตาย!"

"ไข่มุกจันทรา? ฮึ ผมก็อยากจะได้ แต่เกรงว่าผู้นำตำหนักวังจันทร์คงไม่มีทางยอมแน่!" ไท่ชางหลงกล่าวอย่างเย็นชา

"ท่านแม่ของฉันไม่มีทางปฏิเสธอย่างแน่นอน!" ธิดาอี้เยว่รีบพูดขึ้นมา

"เธอคิดว่าฉันควรจะเชื่อเธอ? หรือว่าควรเชื่อแม่ของเธอ?" ไท่ชางหลงกล่าวอย่างไม่แยแส

"เอ่อ..." ธิดาอี้เยว่พูดไม่ออก

ทว่าเป่ยเซวียนชางคงกลับหัวเราะพร้อมกับกล่าวว่า "หลงเทียนเจียวไม่ต้องกังวลไป ผมขอใช้ตัวเองเป็นประกัน เพียงแค่คุณไม่ฆ่าธิดาอี้เยว่ ไข่มุกจันทราก็จะตกเป็นของคุณ!"