บทที่ 1944 อย่าประมาท

"ว้าว!"

ข้างล่างสังเวียนประลองต่างส่งเสียงโกลาหล!

ผู้คนจำนวนมากต่างพากันร้องอุทานด้วยความตกตะลึง

จากนั้นก็เห็นร่างกายของหลินหยางสั่นสะท้านและคุกเข่าลงกับพื้นโดยมีมือทั้งสองข้างคอยค้ำพยุงอยู่กับพื้น เขาอาเจียนออกมาเป็นเลือดอย่างต่อเนื่อง และผิวหนังก็มีรอยแตกแดงเป็นจำนวนมาก รวมถึงอวัยวะทั้งเจ็ดของเขาก็มีเลือดไหลออกมา

"อาการแบบนี้...เหมือนกับอาการของคนที่ตายเพราะกินยาพิษเข้าไปเลยไม่ใช่เหรอ?"

"คือยาพิษ! ใช่แน่ๆ! !"

"โชคร้ายเหลือเกิน! เจ้าหมอนี่!"

คนที่อยู่ข้างล่างพากันเสียดายและพากันหัวเราะชอบใจ

คนของสำนักสวรรค์อินทนิลรู้สึกตื่นตระหนกอย่างสิ้นเชิง!

หลินหยางเป็นเพียงความหวังเดียวที่พวกเขาสามารถลุกขึ้นมาสู้กับไท่ชางหลง!

หากหลินหยางเป็นอะไรไปและเพียงความสามารถของพวกเขาคงไม่สามารถจัดการไท่ชางหลงได้แน่นอน

คราวนี้แย่แน่ๆ!

"อาจารย์!"

เว่ยซินเจี้ยนรีบวิ่งเข้าไป

"หมอเทวดาหลิน คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?"

ทุกคนต่างเข้าไปรุมล้อมและร้องอุทานด้วยความตกใจ

ทว่าหลินหยางกลับไม่มีเวลามาตอบคำถามพวกเขาและยังคงอาเจียนออกมาเป็นเลือด และสิ่งที่อาเจียนออกมาก็เป็นของเหลวที่มีสีดำสนิท

เวลาผ่านไปไม่นานร่างกายของเขาก็กระตุกและทรุดตัวล้มลงบนสังเวียนโดยไม่ขยับเขยื้อนอีกเลย

"ตายแล้ว!"

มีคนตะโกนขึ้น

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้?"

เชียนเย่ทรุดตัวลงกับพื้นและมองไปอย่างเหม่อลอย

"น่าเสียดายเหลือเกิน!"

ไท่ชางหลงรู้สึกไม่พอใจเท่าไรนัก "ผมยังคิดอยากจัดการเจ้าหมอนี่ด้วยมือของผมเองอยู่เลย ผมอยากควักหัวใจเขาออกมา ถลกหนังและดึงกระดูกซี่โครงออกมา คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะตายด้วยยาพิษ! ฮึ โชคร้ายจริงๆ!"