บทที่ 1965 แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

หลังจากตัดสินใจแล้ว ธิดาไท่อวี้และหลินหยางรวมถึงไท่ชางหลงก็ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่หุบเขาอูยาซาน

เป็นอย่างที่ธิดาไท่อวี้กล่าวเอาไว้นั่นคือ หุบเขาอูยาซานอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ซึ่งระยะทางเพียงหนึ่งร้อยกว่ากิโลเมตรเท่านั้น

แต่หลังจากที่ทุกคนมาถึงก็พบว่าสถานที่แห่งนี้เปล่าเปลี่ยวไร้ผู้คนและเต็มไปด้วยหญ้ารกร้างและหนองน้ำที่อันตราย

ธิดาไท่อวี้คุ้นชินกับเส้นทางที่มุ่งไปยังเชิงเขาของหุบเขาอูยาซาน ไม่นานเธอก็พาทั้งสองคนเดินทางมาถึง

ดูเหมือนว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเดินทางมาที่นี่

แต่หากจะขึ้นไปบนหุบเขา ธิดาไท่อวี้ก็แสดงสีหน้าลำบากใจ

"หมอเทวดาหลิน ภายในหุบเขาอูยาซานแห่งนี้มีหมอกพิษปกคลุมจำนวนมาก แถมยังมีภัยอันตรายต่างๆ นับไม่ถ้วน การจะขึ้นไปได้อย่างปลอดภัยนั้นฉันก็ไม่ชำนาญเท่าไร ฉะนั้นเราจำเป็นต้องเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้าๆ เพื่อค่อยๆ สำรวจเส้นทาง" ธิดาไท่อวี้กล่าว

"ไม่จำเป็น ผมนำทางเอง"

หลินหยางชำเลืองมองไปยังหมอกพิษที่อยู่ข้างหน้าและกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"คุณ?"

ธิดาไท่อวี้ตกใจ แต่หลินหยางก็ได้ก้าวเดินไปข้างหน้าแล้ว

เธอขมวดคิ้วและมองไปยังไท่ชางหลงที่ไม่พูดอะไรและจากนั้นก็เดินตามไป

ทว่ากลับเห็นหลินหยางก้าวเดินอย่างเร่งรีบและคดเคี้ยวไปมา ซึ่งเป็นการเดินที่เร็วมากในสถานที่ที่อันตรายมากเช่นนี้

สิ่งนี้ทำให้ธิดาไท่อวี้ถึงกับตกตะลึง

"หรือว่าคุณ...จะเคยมาที่นี่?" เธออดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา

"ไม่เคย"

"แล้วทำไมคุณถึงชำนาญเส้นทางของที่นี่เหลือเกิน?"

"ผมไม่ได้ชำนาญเส้นทางของที่นี่ แต่ผมคุ้นชินกับสภาพแวดล้อมแบบนี้! คนเป็นหมออย่างผมบ่อยครั้งมักจะออกไปหาพืชสมุนไพร และส่วนใหญ่ล้วนเป็นพืชสมุนไพรที่หายาก ทำให้จำเป็นต้องเดินทางมายังสถานที่ที่อันตรายเหมือนอย่างหุบเขาอูยาซาน อันที่จริงมันก็ไม่ได้ดูน่ากลัวและอันตรายเท่าไรเมื่อเทียบกับที่ผมเคยเจอมา" หลินหยางกล่าว

"เหรอ?"

ธิดาไท่อวี้ตระหนักขึ้นได้ทันที

ไม่นานทั้งสามก็เดินทางมาถึงกว่าครึ่งทางของยอดหุบเขา

มีถ้ำขนาดใหญ่บนไหล่เขา และอาหยูจื้อของธิดาไท่อวี้ก็อาศัยอยู่ในถ้ำแห่งนี้

ว่ากันว่าในระหว่างที่เกิดความขัดแย้งบาดหมางกันภายในวัดไท่อวี้เสินนั้น คนของฝั่งหยูจื้อต่างก็ถูกขับไล่ออกจากวัด พวกเขาจึงจำเป็นต้องหลบหนีเข้ามาที่หุบเขาอูยาซานแห่งนี้ และจากนั้นก็ใช้สถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่อยู่อาศัยตั้งแต่นั้นมา