บทที่ 1968 ฟื้นฟู?

เมื่อได้ยินประโยคนี้ ธิดาไท่อวี้ก็รู้สึกโมโหอย่างมาก

ไท่ชางหลงแสดงสีหน้านิ่งเฉย ทว่าแววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

ส่วนหลินหยางนั้นกลับไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ราวกับเขาไม่ได้ยินเสียงนั้น

"กล้าหาญมาก! ! คุณเป็นใครกันแน่ทำไมถึงกล้าพูดจาหยิ่งผยองขนาดนี้?" ธิดาไท่อวี้กล่าวอย่างเยือกเย็นและเผยให้เห็นความโกรธที่ปะทุออกมา

แม้ว่าเธอจะรู้ว่าความสามารถของเธอคนนี้ไม่ธรรมดา แต่มาถึงขั้นนี้แล้วเธอต้องแสดงให้เห็นว่าเธอไม่เกรงกลัว

ถ้าจะต่อสู้ก็พร้อมเสมอ!

ธิดาไท่อวี้ไม่เคยกลัวใครมาก่อน

หลินหยางได้นึกไปถึงสถานการณ์ที่แย่ที่สุดแล้ว

ทว่าไท่ชางหลงก็เอ่ยขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ "ไม่ทราบว่าคุณมาที่หุบเขาอูยาซานแห่งนี้เพราะอะไร? คุณพูดมาได้เลย ไม่แน่...เราอาจช่วยคุณได้"

"พวกคุณจะช่วยนำมาให้ฉัน?"

หญิงสาวขมวดคิ้วและกล่าว "ถ้างั้นพวกคุณไปนำโลงศพไท่อวี้เสินมาให้ฉันแล้วกัน!"

"โลงศพไท่อวี้เสิน?" ไท่ชางหลงตกใจและเห็นได้ชัดว่าเขาไม่รู้จักสิ่งนี้

ธิดาไท่อวี้กลับแสดงสีหน้าเปลี่ยนไปและกล่าวอย่างเคร่งขรึม "ไม่มีทาง! โลงศพไท่อวี้เสินถือเป็นโลงไม้ที่บรรจุร่างของบรรพบุรุษวัดไท่อวี้เสินเอาไว้! หากนำโลงศพออกมา ไม่เพียงจะถูกสาปแช่งจากบรรพบุรุษไปตลอดชีวิต แต่ยังถูกมองว่าเป็นคนอกตัญญูและทรยศหักหลังวัดไท่อวี้เสินอีกด้วย! เป็นไปไม่ได้ที่จะทำเช่นนี้"

"อกตัญญู? ทำไม? เธอคือคนของวัดไท่อวี้เสินเหรอ?"

หญิงสาวถามด้วยแววตาที่ลุกเป็นไฟ

"ฉันคือทายาทคนสุดท้ายของวัดไท่อวี้! คุณเป็นใครกันแน่?" ธิดาไท่อวี้ถามอย่างเคร่งขรึม

"ฉันเหรอ...แน่นอนว่าฉันเป็นคนของลัทธิมารนะสิ! ฮ่าๆ ในเมื่อเธอคือธิดาไท่อวี้ งั้นก็ดี! ฉันจะให้สองทางเลือกกับเธอ หนึ่ง พาฉันไปขุดหลุมที่ฝังบรรพบุรุษวัดไท่อวี้ แล้วขุดเอาโลงศพไท่อวี้เสินออกมา สอง! ฉันจะฆ่าพวกคุณแล้วค่อยเดินทางไปเอาโลงศพไท่อวี้เสินด้วยตัวเอง เธอเลือกเองแล้วกัน!" หญิงสาวกล่าวด้วยเสียงหัวเราะ

และวินาทีที่ประโยคนั้นจบลง ธิดาไท่อวี้ก็อดไม่ได้และกางกรงเล็บออกพร้อมกับพุ่งไปยังหญิงสาวคนนั้นอย่างโหดเหี้ยม

"ตายซะเถอะ!"

เธอตวาดออกไปด้วยพลังทั้งหมดที่มี

แต่วินาทีต่อมา

ควับ!