บทที่ 1986 เจ็บจนเจียนจะขาดใจ

การแสดงอำนาจของนักดาบจี๋เล่อ ทำให้เขาตกใจมาก

ตอนนี้เขาแค่กังวลใจว่าธิดาไท่อวี้จะหลอกหลินหยาง ความเป็นจริงแล้วไม่ใช่ลูกของนักดาบจี๋เล่อ ถ้าเป็นอย่างนี้จริงๆ อย่างนั้นทุกคนก็จบเห่ละ

“สบายใจได้ ธิดาไท่อวี้ไม่จำเป็นต้องหลอกผม ในเมื่อเธอบอกว่าใช่ อย่างนั้นก็ใช่ ถ้าหากว่าเธอเข้าใจผิด เด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของนักดาบจี๋เล่อ ผมก็มีแผนสำรอง!”หลินหยางพูดขึ้น

“แผนสำรองอะไร?”ไท่ชางหลงรีบถามขึ้น

“วิ่ง!”

“วิ่ง?”

“ใช่ วิ่งก็พอแล้ว”หลินหยางยิ้มจางๆพูดขึ้น

ไท่ชางหลงหมดคำจะพูดทันที

วิ่งหนีได้เหรอ?

ฝ่ายตรงข้ามเป็นสุดยอดฝีมือสิบกว่าปีแล้ว!

และยิ่งกว่านั้นลูกน้องผู้ชายผู้หญิงเหล่านั้นที่ถือดาบของนักดาบจี๋เล่อก็ไม่ใช่เบาบางผิวเผิน กลิ่นอายความกดดันตอนล้อมรอบพวกเขาก็ทำให้ไท่ชางหลงรับรู้ได้แล้ว

แต่ตอนนี้นอกจากเส้นทางนี้ ก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

หนึ่งชั่วโมงจะบอกว่าเร็วก็เร็ว จะบอกว่าช้าก็ช้า

ไม่นาน กลุ่มทีมแพทย์ที่ใส่ชุดกาวน์ก็เดินเข้ามาในตำหนัก

นักดาบจี๋เล่อโบกมือให้กลุ่มนางรำ ลุกขึ้นยืนถามอย่างเย็นชาว่า”ผลเป็นยังไงบ้าง?”

“คุณผู้ชาย ตามผลการทดสอบ ยีนของผู้ตายสามารถหาได้จากแหล่งกำเนิดยีนที่ถ่ายทอดทางพันธุกรรมของคุณ!”

“พูดภาษาคน!”

“หมายความว่าเขาเป็นลูกชายของคุณ!”ทีมแพทย์พูดขึ้น

ครืน!

นักดาบจี๋เล่อมึนงง

เขาเบิกตาโพลงกว้าง อ้าปากค้าง มองไปทางโลงศพนั้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ สมองว่างเปล่าขาวโพลน

คนที่อยู่ด้านในตำหนักมองหน้ากันไปมา

ใครก็คิดไม่ถึงว่าเรื่องจะกลายเป็นแบบนี้…..

“เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! !”