บทที่ 1990 ถอนกำลัง

ครืนๆๆ….

เสียงดังสั่นสะเทือนมาจากด้านบน

พวกไป๋ฮั่วสุ่ยที่อยู่ใต้คฤหาสน์ทยอยมองขึ้นไปทางด้านบนศีรษะ

“ดูอย่างนี้จะต้องจราจลแน่เลย!”ไป๋ฮั่วสุ่ยพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“ฮ่าๆๆๆ คนชั่วถูกสวรรค์จัดการ! หมอเทวดาหลินจะต้องไปทำให้คนมีความสามารถมากไม่พอใจแน่เลย ถึงได้ถูกขุดรากถอนโคน! พวกเราจะได้เห็นเดือนเห็นตะวันแล้ว!”มีคนหัวเราะเสียงดังลั่นขึ้น

แต่ไป๋ฮั่วสุ่ยกลับส่ายหน้า ไม่กล้าเห็นด้วยกับความคิดนี้

เวลานี้ กงซีหยุนได้พากลุ่มคนเข้ามาอย่างรวดเร็ว

คนกลุ่มนี้บาดแผลมากมาย ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือด ได้เข้ามาด้านในห้องลับใต้ดินของคฤหาสน์ จากนั้นได้ปิดทางเข้าออก

ไป๋ฮั่วสุ่ยเห็นสถานการณ์นี้ เลยรีบถามขึ้นว่า“เกิดอะไรขึ้น?”

“ดูไม่ออกเหรอ?พวกเราถูกคนโจมตีแล้ว!”กงซีหยุนกัดฟันกรอดพูดขึ้น

“หมอเทวดาหลินที่ทำเป็นทุกอย่างของพวกคุณล่ะ? เขาอยู่ไหน?”ไป๋ฮั่วสุ่ยถามขึ้น

ตอนนี้นางสนใจที่สุดคือความเป็นความตายของหลินหยาง

“หมอเทวดาหลินไม่อยู่ที่เมืองเจียงเฉินตั้งนานแล้ว จนตอนนี้ยังไม่กลับมา! ขณะนี้ไม่รู้ร่องรอย!”กงซีหยุนพูดด้วยความลังเล

“เหรอ? ดูอย่างนี้แล้วคือฝ่ายตรงข้ามถือโอกาสที่ตกเป็นรองกระโจนเข้ามา….ฝ่ายตรงข้ามเป็นใคร? ฉันว่ายอดฝีมือของเมืองเจียงเฉินก็ไม่น้อยเลยนะ ทำไมพวกคุณถึงได้จนตรอกแบบนี้?”ไป๋ฮั่วสุ่ยอดหัวเราะขึ้นไม่ได้

กงซีหยุนส่ายหน้า พูดว่า”พวกเราก็ไม่รู้ว่าฝ่ายตรงข้ามคือใคร เห็นแค่พวกเขาใส่ชุดสีดำ ปิดหน้าปิดตามา ดูหน้าไม่ชัด ดวงตาแดงก่ำ อย่างกับปีศาจ น่ากลัวมาก! อีกทั้งฝีมือเก่งกาจแบบไม่มีอะไรเทียบได้ ลูกน้องของฉันล้วนมาจากสำนักฉีหลินกับเกาะหวางโยว คิดไม่ถึงว่าจะต้านทานคนพวกนี้ไม่ได้ ถ้าไม่ใช่ว่าฉันออกมาเร็ว เกรงว่าก็ต้องตายในมือพวกเขาแล้ว”กงซีหยุนพูดขึ้น

“เหรอ?”

ไป๋ฮั่วหยุนค่อนข้างแปลกใจ