บทที่ 1997 กวาดล้างให้ราบคาบ

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง….

คนของลัทธิปีศาจสวรรค์ทุกคนทิ้งดาบและมีดที่อยู่ในมือลง และพากันคุกเข่าลงบนพื้น โขกหัวคำนับหลินหยางตัวสั่นเทาระริกตามๆกัน

“ไว้….ไว้ชีวิตด้วย….”

“ได้โปรดไว้ชีวิตด้วย….”

ทุกคนสั่นระริก

ความโหดเหี้ยมก่อนหน้านี้หายไปอย่างไร้ร่องรอย

พวกเขาตอนนี้ เหมือนหนูที่สั่นระริก

หลินหยางเดินมาตรงหน้าคนเหล่านี้ด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก พูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า“ผมรู้ พวกคุณโจมตีเจียงเฉิน ก็เพียงแค่ได้รับคำสั่งจากเบื้องบน พวกคุณก็แค่พลทหาร สิทธิความเป็นความตายการสังหารไม่ได้อยู่ที่พวกคุณ เพราะฉะนั้นผมก็จะไม่โทษพวกคุณ! ตอนนี้ผมถามอะไรพวกคุณ พวกคุณก็ตอบอันนั้น! ทุกคนต้องตอบ ถ้ามีคนไม่ตอบคือฆ่า! เนื้อหาคำตอบของใครคนใดคนหนึ่งห่างไกล แตกต่างกับเพื่อนมาก ฆ่า! เข้าใจไหม?”

คนลัทธิปีศาจสวรรค์ตัวสั่นระริก ตอบพร้อมเพรียงกันว่า“รับทราบ! หมอเทวดาหลิน!”

“ดีมาก!”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “บอกผมมา ใครวางแผนโจมตี!”

“รับทราบ….แม่มดม่านซาหงเป็นผู้วางแผนการโจมตีครั้งนี้!”

“การโจมตีเมืองเจียงเฉินครั้งนี้ แม่มดม่านซาหงได้รวบรวมผู้พิทักษ์ปีศาจเจ็ดร้อยชีวิต แม่ทัพปีศาจยี่สิบชีวิตมา หมายจะโค่นล้มล้างทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับคุณ พวกเราเพียงแค่ได้รับคำสั่ง ขอหมอเทวดาระงับโทสะด้วย ยกโทษให้พวกเราด้วย!”

ทุกคนพากันตอบ คำตอบใกล้เคียงกัน

“แม่มด? ม่านซาหง?”

หลินหยางขมวดคิ้วเป็นปม จู่ๆเหมือนคิดอะไรขึ้นมาได้พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า“ม่านซาหงคนนั้นหน้าตาเป็นยังไง? เตี้ยมากใช่ไหม ภายนอกมองแล้วเหมือนเด็กผู้หญิงใช่ไหม?”

“ใช่แล้ว”

“แม่มดผู้นี้ทำผิดพลาดในตอนที่เธอฝึกเวทมนตร์ช่วงก่อนหน้านี้ ซึ่งส่งผลให้ร่างกายของเธอพลิกผัน ชุบชีวิตให้เป็นหนุ่มสาว! เธอกลายเป็นเด็ก"

คนของลัทธิปีศาจสวรรค์รีบพูดขึ้น

“ชุบชีวิตให้เป็นหนุ่มสาว?”

หลินหยางหายใจถี่ยิบ เกิดความสนใจขึ้นมา