บทที่ 2 คุณนายซูเข้าโรงพยาบาล

เธอวิ่งเข้ามาอย่างกะทันหัน คุกเข่าลงพื้นพูดอ้อนวอนขอร้องหลินหยางทั้งน้ำตา "ขอร้อง ช่วยคุณปู่ของฉันด้วย"

"คุณรบกวนแม่ของผมแล้ว ความอดทนของผมมีขีดจำกัด!"

หลินหยางหันหน้าไปเล็กน้อย พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"แต่ว่า ปู่ของฉันใกล้จะตายแล้ว!" หญิงสาวพูดสะอื้น "ขอร้องช่วยเขาด้วยเถอะ…"

หญิงสาวอ้อนวอนขอร้องไม่หยุด เสียงร้องไห้ของเธอทำให้ทั้งสุสานเกิดบรรยากาศที่วังเวง

"ดูเหมือนคุณจะไม่เข้าใจในสิ่งที่ผมพูดใช่ไหม!"

"พี่ชาย ฉันขอโทษ แต่ปู่ของฉันเขาไม่ไหวแล้ว ถ้าหากคุณยินดีช่วยปู่ของฉัน ตระกูลเซี่ยของเรายินดีปรับปรุงสุสานใหม่ทั้งหมด ยินดีตั้งป้ายหลุมศพใหม่ให้คุณป้า หรือแม้แต่ฉันเซี่ยยิวอังก็ยินดีเฝ้าวิญญาณของคุณป้าด้วยตัวเองสามปี! ได้หรือเปล่า?" หญิงสาวน้ำตานองหน้า เสียงพูดสั่นเทา

คำพูดประโยคนี้ทำให้หลินหยางรู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย

เขาหันไปมองหญิงสาวแวบหนึ่ง ลังเลสักพักแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย "เรื่องเฝ้าวิญญาณไม่ต้องแล้ว แค่ช่วยปรับปรุงหลุมศพใหม่ก็พอ จะได้ถือเสียว่าเป็นความกตัญญูของผม"

"คุณตอบตกลงแล้ว?"

หญิงสาวรู้สึกดีใจมาก

หลินหยางหยางพยักหน้า เดินตรงไปหยุดอยู่ที่ด้านข้างของชายชรา เขานำเข็มเงินที่มีความยาวขนาดครึ่งนิ้วและบางเหมือนกับเส้นผมออกมาจากถุงเข็มที่ห้อยอยู่บนเอว หลังจากนั้นฝังเข็มลงกลางหว่างคิ้วของชายชราด้วยความระมัดระวัง

ทันใดนั้น เดิมทีชายชราที่หมดสติไปแล้วชักกระตุกอย่างกะทันหัน หลังจากนั้นปากของเขาอ้ากว้างพร้อมกับส่งเสียง "อา" และสูดหายใจเข้าออกอย่างแรง

"คุณปู่!" หญิงสาวรู้สึกตื่นเต้นมาก

"คนของคุณสามารถเดินทางมาถึงที่นี่ภายในหนึ่งชั่วโมงหรือเปล่า?"

"ฉันส่งตำแหน่งให้กับพวกเขาแล้ว อีกครึ่งชั่วโมงก็จะมาถึง"

"แค่นี้ก็พอ แค่ได้รับการถ่ายเลือดที่โรงพยาบาลภายในหนึ่งชั่วโมงก็จะไม่เป็นไรแล้ว แต่ถ้าหากช้ากว่านั้น ส่งไปที่สถานฌาปนกิจได้เลย"

หลินหยางลุกขึ้นพร้อมกับหยิบสัมภาระของตัวเอง หันหลังแล้วเดินจากไป

"พี่ชาย คุณชื่ออะไรเหรอ?" หญิงสาวตะโกนถาม

แต่หลินหยางได้หายตัวเข้าไปในความมืดแล้ว

หญิงสาวมองตามทิศทางที่หลินหยางเดินจากไปด้วยสายตาเหม่อลอยเล็กน้อย

ทันใดนั้น หางตาของเธอเหมือนจะเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่าง ก้มหน้าลงเล็กน้อย เธอสังเกตเห็นตั๋วรถไฟใบหนึ่งตกอยู่ด้านข้างหลุมศพ

เธอรีบเดินเข้าไปหยิบตั๋วรถไฟขึ้นมา

"เจียงเฉิน? หลินหยาง?"

บนรถไฟที่กำลังมุ่งหน้าสู่เมืองเจียงหยาง

หลินหยางเหลือบมองนอกหน้าต่าง กำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

ตอนที่ฝังศพแม่ของเขา เขาไม่สามารถไปร่วมงานได้ การมาทำความสะอาดหลุมศพให้กับแม่ในครั้งนี้ ถือว่าช่วยทำให้เขาสบายใจมากขึ้น

แม่หลินไม่ต้องการให้หลินหยางกลับไปที่ตระกูลหลิน เธอบอกว่าทั้งหมดก็เพื่อปกป้องหลินหยาง แต่ภายในใจของหลินหยาง สิ่งที่เขาใฝ่ฝันมากที่สุดคือการกลับไปตระกูลหลินเพื่อแก้ไขชื่อเสียงของแม่ให้ถูกต้อง

แต่ว่าก่อนหน้านั้นยังไม่สามารถเดินเข้าไปในบ้านตระกูลหลินอย่างเปิดเผย

อย่างไรก็ตามตระกูลหลินเป็นตระกูลที่มีอิทธิพลกว้างขวางในประเทศจีน คิดจะเหยียบพวกเขาให้จมดิน จำเป็นต้องมีการเตรียมตัวและวางแผนอย่างรัดกุม

ในแววตาของหลินหยางปรากฏให้เห็นความแน่วแน่

กึกกึกกึก…

โทรศัพท์สั่น

กดรับสาย

มีเสียงที่เย็นชาแต่ไพเราะดังขึ้นจากปลายสาย

"คุณไปตายที่ไหนแล้ว? ยังไม่กลับมาอีกเหรอ?"

"ตั๋วรถไฟก่อนหน้านี้หาย ก็เลยต้องซื้อตั๋วรถไฟเที่ยวใหม่ ลงรถไฟสิบเอ็ดโมง "

"หลังจากลงรถไฟแล้วรีบเรียกแท็กซี่มาที่โรงพยาบาลการแพทย์จีนเมืองเจียงเฉินด่วนเลย ก่อนเที่ยงฉันต้องเห็นคุณไปปรากฏตัวขึ้นที่หน้าโรงพยาบาล!" เสียงพูดที่เย็นชาดังขึ้นอีกครั้ง

"โรงพยาบาลในเมืองเจียงเฉิน? อยู่ดีๆจะไปทำอะไรที่นั่น?"

"ยังจะอะไรอีกล่ะ? คุณนายเข้าโรงพยาบาลแล้ว ทุกคนต้องไปเยี่ยมเธอที่โรงพยาบาล"

"ก่อนหน้านี้คุณนายก็สุขภาพแข็งแรงดีไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงเข้าโรงพยาบาล.."

"ตูดตูด…"

หลินหยางพูดยังไม่ทันจบ โทรศัพท์ถูกตัดสายทิ้งเสียก่อน

เขาขมวดคิ้วแน่น หลังจากนั้นเก็บโทรศัพท์ใส่เข้าไปในกระเป๋า

จากสถานีรถไฟนั่งแท็กซี่ไปที่โรงพยาบาลใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาที

หน้าประตูโรงพยาบาลการแพทย์จีนเมืองเจียงเฉิน

"ยังมาไม่ถึงอีกเหรอ?"

หลินหยางกวาดสายตามองซ้ายขวา หลังจากนั้นยื่นมือเข้าไปในกระเป๋าล้วงบุหรี่หงจินเซิ่นที่มีราคาเจ็ดหยวนออกมา จุดบุหรี่แล้วสูบได้สองที ในขณะที่กำลังพ่นควันออกมา ที่ด้านหลังมีเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังขึ้น หลังจากนั้นกลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยลอยเข้ามาเตะจมูก

หลินหยางดับบุหรี่แล้วหันกลับไปมอง

ที่ด้านหลังของเขามีหญิงสาวที่หน้าตาสวยงามคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น

ผู้หญิงคนนี้สวมชุดสูท ผมยาวลงมาถึงบ่า สีผิวขาวเนียน ริมฝีปากแดงฟันขาว

เธอชื่อซูเหยียน