บทที่ 2003 กินมันซะ!

ภาพเหตุการณ์ตอนนี้ ทำให้คนสั่นเทา

คิดไม่ถึงว่าปีศาจทั้งสามจะน่าเวทนาเช่นนี้

เจ้าสำนักสวรรค์อินทนิลชื่อเสียงเลื่องลือสอดคล้องกับความเป็นจริงเหลือเกิน!

“ท่านแม่มด เหมือนว่า….มีความไม่ชอบมาพากล”คนลัทธิปีศาจสวรรค์สีหน้าตื่นตะลึง พากันพูดขึ้น

“คิดไม่ถึงว่าพลังฝีมือของมันจะน่ากลัวเช่นนี้ ดูอย่างนี้ฉันประเมินมันต่ำเกินไปละ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ไม่ต้องลังเลแล้ว! รีบให้ปีศาจทั้งสามกินยาเฟิงม๋อตันซะ!”ม่านซาหงกัดฟันพูดขึ้น

“อะไรนะ?”

ทุกคนตื่นตะลึง

“ท่านแม่มด นี่…ไม่ได้นะ ถ้าให้พวกเขากินยาเฟิงม๋อตัน พวกเขาจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย จู่ๆสูญเสียปีศาจทั้งสามไป พวกเราจะกลับไปอธิบายยังไง?”คนที่อยู่ด้านข้างรีบคุกเข่าพูดขึ้น

ถึงแม้ปีศาจจะแข็งแกร่ง แต่ปริมาณไม่มาก สูญเสียปีศาจทั้งสาม ไม่ใช่เรื่องเล็กเลย

“ศัตรูจัดการยากเช่นนี้ ฉันก็จนปัญญา ถ้าไม่ใช้ยาเฟิงม๋อตัน คุณกับฉันก็จะต้องตายอยู่ที่นี่ ! ถึงตอนนั้นแม้แต่จะอธิบายก็ไม่มีประโยชน์! พวกคุณยังไม่รู้สึกถึงความสาหัสของเรื่องนี้เหรอ?”ม่านซาหงตะคอกขึ้น

ทุกคนไม่กล้าต่อต้าน ทำได้เพียงทำตามคำสั่ง

“มานี่!”

ได้ยินเพียงม่านซาหงตะคอกเสียงทุ้มต่ำไปทางปีศาจทั้งสาม

จิตใต้สำนึกสั่งให้ปีศาจทั้งสามเดินมาใกล้ม่านซาหง เหมือนไม่สามารถที่จะปฏิเสธได้

หลิงเจี้ยนเฟยรู้สึกผิดปกติ เลยรีบยกดาบพุ่งเข้าใส่ทันที

“ขวางมันไว้!”

ม่านซาหงตะโกนขึ้น แล้วเอายาเฟิงม๋อตันนัดเข้าไปในปากของปีศาจทั้งสาม

คนของลัทธิปีศาจสวรรค์โผเข้าหาหลิงเจี้ยนเฟย

แต่หลิงเจี้ยนเฟยเหมือนกับบุกเป็นไม้ไผ่ ไปทางไหนก็แหลกราบไปทางนั้น กลิ่นอายของดาบพรั่งพรูออกมา ไม่สามารถขวางกั้นได้

พอมีคนเข้ามาใกล้ ต่างตกตะลึงพรึงเพริดกับพลังดาบของเขา และร่างกายของพวกเขาทั้งหมดก็แยกออกและเสียชีวิตอย่างน่าอนาถในที่นั้น

ทุกอาณาบริเวณที่ไป กลิ่นอายของดาบกระเพื่อม กลิ่นเลือดตลบอบอวล

ไม่นาน หลิงเจี้ยนเฟยก็มาอยู่ตรงหน้าปีศาจทั้งสาม

“ดาบทลายหยางอินทนิล!”

ได้ยินเขาตะโกนคำนี้ ความแหลมคมของดาบก็เปล่งแสงมหัศจรรย์ออกมามากมาย เหมือนมีเงาดาบเปล่งพุ่งออกมาจากด้านใน ฟาดฟันภูเขาใหญ่และแยกพสุธา ตามด้วยแขนของเขาสะบัดฟาดไปสังหารปีศาจทั้งสามที่อยู่ตรงหน้า