บทที่ 2007 กลยุทธ์ส่งเสียงบูรพาฝ่าตีประจิม

นักดาบจี๋เล่อกระเพื่อมไปด้วยรังสีพร้อมสังหาร จ้องมองม่านซาหงด้วยความเดือดดาล!

เขาไม่พูดเสียเวลาไร้สาระสักคำ ยกดาบที่อยู่ในมือขึ้น หันไปเฉือนเนื้อชิ้นหนึ่งที่ขาใหญ่ของม่านซาหง

“อา! ! !”

ม่านซาหงหวีดร้องด้วยความเจ็บปวดทรมาน

“อย่าฆ่าฉันเลย เรามาเจรจากัน! พวกเรามาเจรจากันนะ!”เธอตะโกนเสียงแหลม รู้ว่าวรยุทธ์ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้แล้ว ทำได้เพียงเอาคำพูดมาเจรจาร้องขอโอกาส

“ระหว่างพวกเรามีอะไรที่ต้องคุยเจราจา! ฉันเคยพูดแล้ว ว่าจะเฉือนเนื้อเธอทีละชิ้น ตัดชิ้นเนื้อจนตาย ตอนนี้ พวกเรามาลิ้มลองรสชาติขั้นตอนนี้อย่างช้าๆกัน!”นักดาบจี๋เล่อพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

นึกถึงศพของภรรยาและลูกชาย ความเกลียดชังภายในใจของเขาก็ปะทุขึ้น ดาบในมือไม่ได้หยุดชะงัก ออกแรงกรีดไปบนร่างกายม่านซาหง

“สารเลว!”

ม่านซาหงกรีดร้องด้วยความทรมาน ตัวสั่นเทา อยากจะออกแรงผลักนักดาบจี๋เล่อ

แต่ฝีมือเธอตอนนี้จะกล้าแตะต้องนักดาบจี๋เล่อที่ไหนกัน? พลังยังไม่ได้แผ่ซ่าน นักดาบจี๋เล่อก็แทงมาที่ไหล่ของเธอจนทะลุปรุโปร่ง

ความเจ็บปวดทรมานทำให้นักดาบจี๋เล่อใบหน้าซีดเผือด เหงื่อไหลเยิ้ม ร่างกายสั่นระริก

“รับรู้ได้ถึงความทรมานหรือยัง?ไม่ต้องรีบร้อน ความเจ็บปวดทรมานยังอยู่ด้านหลัง!”

นักดาบจี๋เล่อพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ใช้ดาบแทงลงไปอีกครั้ง

ซือ!

ซือ!

ซือ!

ซือ….

เสียงของกล้ามเนื้อฉีกขาดดังขึ้น ตามด้วยเสียงกรีดร้องของม่านซาหง

“อา! !”

ม่านซาหงเจ็บปวดจนหายใจรวยริน ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยรอยดาบ ไม่มีชิ้นเนื้อส่วนไหนดีแล้ว เลือดสดไหลอาบเสื้อผ้าจนแดงฉาน

น่าเวทนาเหลือเกิน

หลินหยางมองสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดอยู่เงียบๆ และมองดูเวลา ไม่ได้พูดอะไร

“โอเค ตอนนี้ควรจะแคะแทะแขนขาเธอให้เกลี้ยงละ!”