บทที่ 2011 คุณเตรียมตัวพร้อมหรือยัง?

ปรมาจารย์อาวุโสเจี้ยนฉือตระเวนทั่วสารทิศในดินแดนมังกรมาตั้งกี่ปี! สูญเสียผู้มีความสามารถตั้งกี่คน! ฆ่ายอดฝีมือไปแล้วตั้งเท่าไหร่! ฝึกฝนมาจนถึงวันนี้ วิชาดาบของเธอไม่มีคนเทียบเคียงได้แล้ว

เมื่อเป็นแบบนี้ มีคนมาท้ายเพียงแค่ไม่กี่คน

ส่วนหลินหยาง….

มีชื่อเสียงเหมือนกัน!

ความเป็นจริงคนของหมู่บ้านกู่เจี้ยนนั้นมีคนเคยได้ยินชื่อเสียงของหลินหยางอยู่ไม่น้อยเลย

ถึงยังไงทุกคนก็ไม่ใช่คนสมัยโบราณ มีโทรศัพท์มือถือกันอยู่

ในยุคสมัยที่การสื่อสารคมนาคมก้าวหน้าแบบนี้ คนมีชื่อเสียงอย่างหลินหยาง อยากจะให้คนรู้จักน้อยๆถือว่าเป็นเรื่องยาก

แต่ในสายตาของทุกคน หลินหยางเป็นเพียงหมอที่มีทักษะทางการแพทย์สูงคนหนึ่ง

ความสามารถและพรสวรรค์ของเขาเมื่อเทียบกับคนรุ่นราวคราวเดียวกันแล้ว ถือว่าเป็นระดับที่มหัศจรรย์จริงๆ

แต่เมื่อมาเจอคนอย่างปรมาจารย์อาวุโสเจี้ยนฉือ….. ความสามารถและพรสวรรค์ของหมอเทวดาหลินนี้ กลัวว่าจะไม่คู่ควรกับการต่อสู้กับฝ่ายตรงข้ามเลย

ปรมาจารย์อาวุโสเจี้ยนฉือสามารถบรรลุมาถึงระดับนี้ได้ จะไม่มีจุดเด่นเลยได้ยังไง?

“เด็กน้อย ฉันปล่อยคนแล้ว แกละ?”ปรมาจาร์ยอาวุโสเจี้ยนฉือถามขึ้น

“เอาไป!”

หลินหยางพูดอย่างราบเรียบ แล้วโยนแร่ไวเบรเนี่ยมออกไป

ปรมาจารย์อาวุโสเจี้ยนฉือยื่นมือออกไปรับ สัมผัสได้ว่าฝ่ามือมีแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อย ใบหน้าชรายิ้มด้วยความดีใจ

“ดี! ดีมาก! แร่ไวเบรเนี่ยม! ฮ่าๆๆๆๆ มีของสิ่งนี้แล้ว ก็สามารถทำดาบเทพแห่งยุคได้ ถึงเวลานั้นฉันก็โดดเด่นในปฐพี ไร้คู่ต่อสู้! ฮ่าๆๆๆๆ….”

ปรมาจารย์อาวุโสเจี้ยนฉือตื่นเต้นดีใจ หัวเราะเสียงดังลั่น

“ยินดีกับปรมาจารย์อาวุโสด้วย!”

คนของปรมาจารย์อาวุโสเจี้ยนฉือที่อยู่บริเวณโดยรอบทยอยคุกเข่าลง ตะโกนพูดด้วยความดีใจ

“อืม!”

ปรมาจารย์อาวุโสเจี้ยนฉือค่อยๆหุบยิ้ม หรี่ตามองไปทางพวกหลินหยาง ยิ้มแล้วพูดว่า“ในเมื่อพวกแกเชื่อฟัง ฉันก็จะทำตามสัญญา เหลือร่างที่สมประกอบของแก!”

พูดจบ เธอก็ยกดาบเดินไปทางหลินหยาง

เธอไม่ได้พูดว่าจะไว้ชีวิตหลินหยาง

ตรงกันข้าม เธอจำเป็นต้องฆ่าคนพวกนี้