บทที่ 2039 มาก็มาแล้ว

“โอเค ลงไปจัดการเถอะ!”

หลินหยางโบกสะบัดมือ เพื่อบอกให้หม่าไห่ออกไปได้

เขายืนคิดแผนรับมืออยู่ในห้องทำงานเพียงลำพัง

แต่คิดอยู่นาน ก็รู้สึกหงุดหงิดใจมาก จากนั้นได้หมุนตัวเดินลงไป

เรื่องของลัทธิปีศาจสวรรค์เหมือนกับภูเขาลูกใหญ่กดทับบนร่างกาย ทำให้เขาหายใจไม่ออก

ตอนนี้เขาทำได้เพียงหาสถานที่สงบเงียบ เพื่อทำให้ตัวเองผ่อนคลายลง

“สวัสดีประธานหลิน!”

“สวัสดีประธานหลิน!”

“สวัสดีตอนเที่ยงค่ะประธานหลิน!”

หลินหยางใช้ใบหน้าของหมอเทวดาหลินลงจากตึก จากนั้นมุ่งหน้าเดินไปทางประตูใหญ่

พนักงานของหยางหัวพากันทยอยทักทายทำความเคารพ

นัยน์ตาของทุกคนเต็มไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธา

หลินหยางเองก็พยักหน้าให้

เขาเดินออกจากประตู และเดินไปตรงรถเฟอร์รารี่ที่จอดอยู่

เขาจะไปเยี่ยมลั่วเฉียน

เขาไม่ได้พูดคุยกับเธอนานมากแล้ว และไม่รู้ว่าช่วงนี้เธอเป็นยังไงบ้าง

หลินหยางคิดในใจ

แต่เดินได้ไม่กี่ก้าว จู่ๆเขาก็หยุดฝีเท้า เอียงคอหันมอง

บริเวณไม่ไกลมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งของหยางหัวกำลังขับไล่เงาร่างหนึ่งที่ผอมโซทั้งตัวมอมแมมผ้าป่านห่อหุ้มร่างกายอยู่

“ไปๆๆ ขอทานมาจากไหนกัน? รีบไสหัวไปเลย! รู้ไหมที่นี่คือที่ไหน? อยากได้ข้าวไปที่อื่นเลยไป!”เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนนั้นรีบด่าทอขับไล่

เมื่อหลินหยางเห็น รูม่านตาหดลงทันที จากนั้นเขาได้รีบโผเข้าไป ดึงมือของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไว้

“อ้าว? ประธานหลิน!”เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตกใจ รีบโค้งเอวเคารพ“สวัสดีครับประธานหลิน!”

“ไม่มีอะไรแล้ว ไปได้ละ”หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ