บทที่ 2057 หาไม่เจอ

ฝีมือของหลินหยางนั้นเชี่ยวชาญช่ำชองอย่างมาก หลังจากใส่ของเข้าไปในท้องเสร็จก็รีบทำการเย็บปิดปากแผลทันที

จากนั้นแผลที่มีขนาดกว้างหลายเซนติเมตรก็ถูกเย็บกลับเหมือนเดิมอย่างสวยงาม

หลินหยางถอนหายใจด้วยความโล่งอกและสีหน้าที่ตึงเครียดก็ดูผ่อนคลายลงไม่น้อย

อี้ฉีหลินกลับรู้สึกทรมาน

เขารู้สึกว่าบริเวณช่วงท้องของตัวเองเจ็บปวดทรมานราวกับมีคลื่นซัดเข้ามา ซึ่งเป็นอะไรที่ทรมานอย่างมาก

หากไม่ได้เข็มเงินที่ช่วยระงับบรรเทาอาการเจ็บปวดให้เขา เกรงว่าเขาอาจเจ็บปวดจนขาดใจตายไปแล้วก็เป็นได้

หมอเทวดาหลินคิดจะทำอะไรกันแน่?

เขายัดอะไรเข้าไปในท้องของฉันกันแน่?

ฉัน....ฉันอยากตายเหลือเกิน!

อี้ฉีหลินรู้สึกสับสนงุนงงอย่างมาก

และยังไม่ทันที่เขาจะคิดอะไรไปมากกว่านี้

ปัง!

จู่ๆ ประตูก็ถูกคนเอาเท้าถีบอย่างแรงเพื่อให้เปิดออก

จากนั้นคนของเกาะเสินหั่วจำนวนมากก็พุ่งเข้ามาและทำการปิดล้อมหลินหยางและอี้ฉีหลินเอาไว้อย่างหนาแน่น

เทพอัคคีเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเยือกเย็น

"พวกคุณกำลังทำอะไร?"

หลินหยางลุกขึ้นถามขณะกำลังใช้มือจับเข็มเงินและมีดผ่าตัด

"หมอเทวดาหลิน อย่าเล่นตลกอีกเลย เอาออกมาซะ ถ้าคุณเอาออกมา ผมจะยกโทษให้คุณ ไม่งั้นบนโลกนี้ผมเกรงว่าคงไม่มีใครช่วยชีวิตคุณได้อีก!" เทพอัคคีจับจ้องไปที่หลินหยางอย่างเยือกเย็น

"เทพอัคคี ผมบอกไปแล้วว่าผมไม่เคยขโมยสมบัติมรดกตกทอดในสุสานหลิวเหยียนไปเลย คุณเข้าใจผิดแล้ว หรือว่า....คุณมีหลักฐาน?" หลินหยางขมวดคิ้วและกล่าวด้วยความหงุดหงิดใจ

"คุณก็รู้ว่าผมไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้" เทพอัคคีกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์

"ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้?" หลินหยางตกใจและแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ "แล้วคุณหมายถึงอะไร?"

"คุณยังจะแสร้งทำเป็นไม่รู้อีกเหรอ? ดอกบัวสีขาวบริสุทธิ์ที่ผมเพียรพยายามหามาได้อย่างยากลำบาก! ต้องเป็นคุณแน่ๆ ที่ขโมยไป! หมอเทวดาหลิน! คุณจะคืนมาดีๆ ไหม? ถ้าไม่คืน! ผมจะฆ่าคุณตอนนี้เลย!" เทพอัคคีตะคอกออกมาด้วยความโกรธพร้อมกับพลังแห่งแรงสังหารที่ถาโถมเข้าใส่หลินหยาง

หัวใจของหลินหยางบีบรัดอย่างจดจ่อ ทว่าสีหน้าของเขากลับไม่เปลี่ยนไปพร้อมกับกล่าวออกไปด้วยความโกรธ "เทพอัคคี! หากคุณจะฆ่าผมก็เชิญเลย! ทำไมถึงต้องใส่ร้ายในความบริสุทธิ์ใจของผมด้วย? ผมอยู่ในห้องนี้มาโดยตลอด ผมออกไปตอนไหน? หรือว่าดอกบัวสีขาวบริสุทธิ์อะไรนั่นจะวางอยู่ตรงนี้?"