บทที่ 2059 ผมทำเอง

เมื่อได้ยินแบบนี้ สีหน้าของเทพอัคคีดูไม่ได้เป็นอย่างมาก

สายตาของเขาดุร้าย น้ำเสียงแหบพร่าพูดว่า“คิดไม่ถึงว่าผมเฉลียวฉลาดมาตลอด คิดไม่ถึงว่าจะติดกับการล่อเสือออกจากถ้ำของฝ่ายตรงข้าม! ระเบิดพวกนั้นจะต้องจงใจเอามาล่อผม สารเลว! สารเลวจริงๆ!”

“วางใจ เทพอัคคี พวกมันหนีไม่รอดหรอก”หลินหยางพูดขึ้น

“ไม่รีบร้อน! ทำไมคนลัทธิปีศาจสวรรค์เหล่านี้ถึงได้กำแหง! คิดไม่ถึงว่าจะกล้ามาขโมยของล้ำค่าของผม! สารเลว! น่ารังเกียจสิ้นดี! ! แต่ผมคิดว่ายังจะต้องมีคนของลัทธิปีศาจสวรรค์อยู่บนเกาะนี้แน่ เพราะของล้ำค่าของผมเพิ่งจะหาย ผมก็ได้รับข่าวและได้สั่งปิดเกาะทันที ฝ่ายตรงข้ามไม่มีทางที่จะหนีออกจากเกาะได้เพียงระยะเวลาอันสั้นนี้หรอก มันต้องยังอยู่ที่นี่แน่นอน!”เทพอัคคีใจเย็นลง พูดด้วยน้ำเสียงอึมครึม

“อย่างนั้นก็ดี”

หลินหยางยิ้มพูดขึ้น

แต่เวลานี้ได้มีลูกศิษย์ของเกาะเสินหั่ววิ่งแจ้นเข้ามาอีก

“ท่านเทพอัคคี แย่แล้ว เมื่อกี้มีคนลัทธิปีศาจสวรรค์คนหนึ่งทะลายแนวเขตป้องกันขอบทะเลทางทิศเหนือของเรา และหลบหนีออกไป!”ลูกศิษย์คนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงสั่นระริก

“ห๊ะ! !”

เทพอัคคีเดือดดาลมาก ยกมือขึ้นตบไปที่ศีรษะของลูกศิษย์คนนั้น

ปั๊วะ!

ลูกศิษย์คนนั้นยังไม่ทันมีปฏิกิริยาตอบสนองกลับมา ก็ถูกฝ่ามือทะลายศีรษะ ตายแดดิ้นเป็นกับที่โดยทันที

คนเกาะเสินหั่วที่อยู่บริเวณโดยรอบตกใจจนสีหน้าซีดเผือด แต่ละคนขาสั่นระริก ยืนไม่มั่นคง และมีบางคนที่เป้ากางเกงเปียกชื้นด้วย

“ตาม ! ตามมาให้ฉัน! ไม่ว่ามันจะหนีไปที่ไหน! ก็ต้องตามพวกสารเลวนั่นกลับมาให้ฉัน ฉันจะฆ่ามันให้หมด! !”

เทพอัคคีไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ บ้าคลั่งเดินออกไปนอกห้อง พลังปะทุออกมา จากนั้นกระโดดขึ้นฟ้าลอยไปทางท้องทะเลกว้างใหญ่ไพศาล

คนของเกาะเสินหั่วทั้งหมดก็ตามไป

ไม่นาน ด้านในห้องก็เงียบสงบ

หลินหยางยืนอยู่ด้านหน้าห้องมองไปทางคนเกาะเสินหั่วที่ไกลออกไป ริมฝีปากแสยะยิ้มขึ้น เดินมาทางธิดาศักดิ์สิทธิ์ที่นอนอยู่บนพื้น ตามด้วยเอาขวดเล็กออกมาหนึ่งขวด เทยาออกมาจำนวนหนึ่ง คุกเข่าลงและยัดเข้าไปในปากชมพูระเรื่อของเธอ