บทที่ 206 พวกคุณสี่คนเข้ามาพร้อมกันเลย

เฉพาะแค่นี้ก็เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นทักษะการแพทย์ของหลิวหรูซือไม่ได้ด้อยไปกว่าแพทย์อัจฉริยะพวกนั้น มีคนเคยบอกว่าถ้าหากเธอเข้าร่วมการคัดเลือก อย่างน้อยก็ต้องติดหนึ่งในสามแน่นอน

สมกับที่เป็นหลานสาวของราชาโอสถ…

หลิวหรูซือจับจุดชีพจรของคนไข้อย่างรวดเร็วและคล่องแคล่วผ่านไปทีละคน

ทางด้านของหนิงถูไม่ได้วินิจฉัยโรคต่อ แต่กำลังมองมาทางนี้ด้วยความกังวล

ถ้าหากมีอาการของคนไข้คนไหนไม่หายก็แสดงว่าคนคนนั้นแพ้ เขาไม่จำเป็นต้องรักษา แต่ถ้าหากคนไข้พวกนั้นหายหมดทุกคน เขายิ่งไม่จำเป็นต้องรักษาแล้ว

แต่ว่ารักษาคนตั้งห้าสิบคนภายในไม่กี่สิบวินาที?

ล้อเล่นหรือเปล่า!

คนคนนี้เป็นเทวดาหรือยังไง?

ไม่มีใครเชื่อหรอก!

แต่…

หลังจากที่หลิวหรูซือตรวจชีพจรคนสุดท้ายเสร็จ เธอลืมตาขึ้นยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด

"อาการของคนไข้ทั้งห้าสิบคนหายแล้ว ไม่มีใครเป็นโรคภัยไข้เจ็บอะไร ผู้ชนะคือหมอคนนี้!"

ทันทีที่พูดจบ ทุกอย่างเงียบสงบลงทันที

สีหน้าของหนิงถูซีดขาวจนถึงขีดสุด

ส่วนคนคนนั้นหันกลับมาเดินตรงเข้าไปหาหนิงถูพร้อมกับเข็มเงินที่อยู่ในมือ พูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

"ตามคำสัญญา คุณสมบัติการเป็นหมอของคุณ…ผมเอาไปแล้ว!"

เห็นคนคนนั้นเดินตรงเข้ามาหาทีละก้าว สีหน้าของหนิงถูซีดขาวจนไม่มีร่องรอยของเลือด

"คุณคิดจะทำอะไร? หยุดอยู่ตรงนั้นเลย!" หนิงถูตะโกนเสียงดัง

แต่มันกลับไม่มีประโยชน์

การเคลื่อนไหวของคนคนนั้นรวดเร็วมาก เข้าใกล้หนิงถูในพริบตาเดียว เข็มเงินที่อยู่ในมือแทงลงบนแขนของหนิงถู

"ซื่อ!"

หนิงถูสูดอากาศที่เย็นวูบเข้าปอด เขารู้สึกเหมือนมีอะไรมากัดแขนของตัวเอง ร่างกายถอยหลังอย่างต่อเนื่อง เบิกตากว้างมองไปทางคนคนนั้น "คุณ…คุณทำอะไรผม?"

"ก็แค่ทำตามคำสัญญาก่อนหน้านี้ของเรา" คนคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

หนิงถูรู้สึกอึ้งทันที เดิมทีเขายังอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับเห็นแขนทั้งสองข้างของเขาเริ่มสั่นอย่างไม่สามารถควบคุม

"อ้า…"

หนิงถูส่งเสียงกรีดร้อง เขาวิ่งไปข้างหลังแต่กลับล้มลงพื้น

เขารีบใช้ฝ่ามือด้านร่างกายของตัวเองลุกขึ้น แต่ไม่ว่าเขาจะขยับแขนยังไง มือของเขากลับไม่ฟังคำสั่งของเขา เพียงแค่ใช้มือพยุงตัวเองลุกขึ้นจากพื้นก็ยังทำไม่ได้เลย

"อาจารย์ อาจารย์! มือของผม…มือของผม! !"

หนิงถูส่งเสียงกรีดร้องอย่างน่าเวทนา วิ่งตรงเข้าไปหาหยู่เหวินโม่และคนอื่น

"เงียบเดี๋ยวนี้!" หยู่เหวินโม่ตะคอกด้วยความโกรธ

สีหน้าของหนิงถูเปลี่ยนไปทันที รีบหุบปากของตัวเองลง แต่มือที่กำลังสั่นเทาของตัวเองยังคงทำให้ทุกคนที่อยู่รอบข้างรู้สึกตกใจมาก

"หรือจะเป็นเหมือนที่คนคนนี้พูด ทักษะการแพทย์ของหนิงถูถูกทำลายแล้ว?" มีคนถาม

"ไม่หรอก!" ปี้เซียนส่งเสียงฮึ่มอย่างเย็นชา หลังจากนั้นหันไปพูดกับหนิงถู "ถึงจะเป็นโรคพาร์กินสันจริงพวกเราก็สามารถรักษาได้ คุณต้องจำเอาไว้ว่าที่นี่คือที่ไหน! ที่นี่คือฝ่ายใต้! ที่นี่ ไม่มีโรคอะไรที่พวกเรารักษาไม่ได้! คุณจะตื่นตระหนกไปทำไม?"

หลังจากได้ยินคำพูดประโยคนี้ สีหน้าของหนิงถูดูดีขึ้นมามาก

ใช่แล้ว ที่นี่คือฝ่ายใต้!

ไม่ว่าคนคนนี้จะทำอะไรกับเขาก็ตาม

ยังมีโรคที่ฝ่ายใต้รักษาไม่หายอีกเหรอ?

"งั้นเชิญอาจารย์ช่วยตรวจให้ผมหน่อยเถอะ" หนิงถูพูดด้วยความซาบซึ้ง

"มานี่!" จินติงพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

หนิงถูรีบวิ่งเข้าไป

จินติงเริ่มทำการตรวจชีพจรให้เขา

จินติงยิ้มแล้วพูด "ทำไรทักษะการแพทย์คนของฝ่ายใต้? คุณจะเอาอะไรมาทำลาย? คุณคิดว่าตัวเองพอมีความรู้เกี่ยวกับทักษะการแพทย์แผนจีนโบราณนิดหน่อย แล้วจะสามารถทำตัวอวดอ้างที่นี่ได้เหรอ? คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร?"

"งั้นเหรอ? ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าพวกคุณสามารถรักษาเขาได้หรือเปล่า!" ผู้มาพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

"อีกเดี๋ยวจะรอดูสีหน้าของคุณ" ปี้เซียนยิ้มแล้วพูด

"ไอ้เด็กน้อยที่ไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ" หลี่จื่อหยุนส่ายหัว

คนของฝ่ายใต้ที่อยู่โดยรอบยิ้มอย่างเย็นชา

ส่วนทางด้านของผู้ชมก็มีเสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นไม่น้อย

"เขาพูดอะไรของเขา? ทำลายมือของคนอื่นเพื่อเอาคุณสมบัติการเป็นแพทย์ของคนอื่น? มันไม่ตลกไปหน่อยเหรอ? ที่นี่คือฝ่ายใต้นะ"

"เขาจะทำได้ยังไง? ทักษะการแพทย์แค่นั้นของเขามันพอเหรอ?"

"หน้าตาก็ดูหล่อแบบเถื่อนๆ แต่ทำไมสมองถึงไม่ปกติ?"

"เห้อ อีกเดี๋ยวหมอนี่ก็จะได้รู้แล้วว่าอะไรคือเหนือคนยังมีฟ้า"

ทุกคนส่ายหัว ชี้หน้าวิพากษ์วิจารณ์ไม่หยุด

แต่ไม่นานเสียงกระซิบกระซาบของผู้คนก็เริ่มเบาบางลง สายตาของทุกคนย้ายจากบนตัวของคนคนนั้นไปทางจินติง

กลับเห็นสีหน้าที่ดูมั่นใจมากในตอนแรกของจินติงเริ่มกระวนกระวาย หลังจากนั้นสักพักความกระวนกระวายเปลี่ยนเป็นความตกใจ สุดท้ายไม่อยากเชื่อ…

ทุกคนรู้สึกตกใจกับสีหน้าของจินติง

"เป็นอะไรไป อาจารย์จินติง?" หลี่จื่อหยุนที่อยู่ด้านข้างขมวดคิ้ว

"แย่แล้ว แย่แล้ว…"

ตินติงพูดพึมพำ

"อะไร?"

สีหน้าของผู้คนที่อยู่โดยรอบเปลี่ยนไปทันที