บทที่ 2077 ทำไมไม่เอามาให้ผม?

ฉยงตาวมึนงง

ตอนแรกเขานึกว่าตัวเองฟังผิด แต่เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางเคร่งขรึมของหลินหยาง เขาก็รู้เลยว่าตัวเองไม่ได้ฟังผิด

“คุณบ้าไปแล้วจริงๆ!”

ฉยงตาวสูดหายใจเข้าลึกๆ พูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“ขอบคุณที่ชม ดูแลบาดแผลให้ดีเถอะ”

หลินหยางพูดอย่างราบเรียบ ตามด้วยออกไปจากห้องพักคนไข้ แล้วกลับห้องทำงานของตัวเอง

เวลานี้ ด้านในห้องทำงานของสถาบันทางการแพทย์พรรคซวนอีมีเครื่องมือวิทยาศาสตร์วางอยู่มากมาย

นักวิทยาศาสตร์กำลังง่วนอยู่กับงานตรงหน้าเครื่องมือวิทยาศาสตร์

ตรงกลางมีกระดานดำขนาดใหญ่วางอยู่ ด้านบนกระดานดำมีภาพโครงสร้างวางอยู่มากมาย

หลินหยางเดินมาตรงหน้ากระดานดำและเพ่งมองอย่างละเอียดถี่ถ้วน

นี่คือภาพโครงสร้างด้านในของดอกบัวขาวล้างโลก

“ได้ผลหรือยัง?”

หลินหยางถามขึ้น

“คุณหลิน ผลได้วิเคราะห์ออกมาแล้ว ด้านในของชิ้นนี้ขาดอยู่สองอย่าง หนึ่งคือแร่ไวเบรเนี่ยม แร่ไวเบรเนี่ยมเป็นสิ่งที่ไม่สามารถทำลายล้างโลหะผสมได้ มันมีคุณสมบัติสั่นสะเทือน สามารถปล่อยคลื่นความถี่เฉพาะและความยาวคลื่นได้ ตอนนี้ภายในโลกที่รู้ปริมาณแร่ไวเบรเนี่ยมอาจจะไม่ถึงสิบกรัม มันมีอยู่น้อยมาก ส่วนอีกอย่างหนึ่งคือสสารสถานะซ้อน ขนาดเล็กที่ส่วนใหญ่ประกอบไปด้วยอิเล็กตรอนที่เป็นสสารเสื่อม เรียกว่าดาวแคระขาว เป็นสิ่งที่มนุษย์ไม่สามารถควบคุมได้ ระดับความหนาแน่นเฉลี่ยสูงมากกว่าหนึ่งล้านเท่าของน้ำ ด้วยเทคโนโลยีปัจจุบัน สามารถเลียนแบบสสารสถานะซ้อนนี้ได้ แต่ต้องใช้กำลังคนและทรัพยากรทางการเงินมหาศาล ส่วนแร่ไวเบรเนี่ยม เราต้องหามัน ต้องการเพียงหนึ่งกรัมเพื่อซ่อมแซมสิ่งนี้ ”ชวี่เจิ้งผู้รับผิดชอบการวิจัยทางวิทยาศาสตร์นี้ก้าวมาข้างหน้าและพูดกับหลินหยาง

“ผมเข้าใจแล้ว”

หลินหยางพยักหน้า“การทำเลียนแบบสสารสถานะซ้อนพวกคุณจัดการได้เลย ผมจะไม่เข้าไปยุ่ง และจะไม่ถามอะไรด้วย ผมมีแค่เงื่อนไขเดียว ภายในเจ็ดวัน ทำของสิ่งนี้ออกมาให้ผมให้ได้ ไม่ว่าจะเสียเงินเท่าไหร่ก็ไม่มีปัญหา!”