บทที่ 2079 หมู่บ้านตระกูลส้าว

หญิงสาวสีหน้ากดดันเล็กน้อย เม้มริมฝีปากและไม่ได้พูดอะไรอีก

เธอรู้ว่าหลินหยางไปที่หมู่บ้านกู่เจี้ยนเพราะแร่ไวเบรเนี่ยม

แต่เมื่อเทียบกับแร่ไวเบรเนี่ยม หญิงสาวสนใจชีวิตของพี่ชายตัวเองมากกว่าอยู่แล้ว

“หมอเทวดาหลิน ฉันจะพยายามไปขอร้องให้พี่ชายมอบแร่ไวเบรเนี่ยมให้คุณค่ะ แต่พูดตามความจริง คำพูดของฉันไม่ได้มีผลอะไร ถึงยังไงฉันก็เป็นคนที่ออกมาจากหมู่บ้านกู่เจี้ยนแล้ว”หญิงสาวลังเลใจแล้วพูดขึ้น

“ผมรู้ คุณเองก็สบายใจได้ ตอนนี้คุณคือคนของกลุ่มธุรกิจซางเหมิง เป็นคนของอี้เซียนเทียน ไม่ว่าจะยังไง ผมก็จะช่วยคุณ เรื่องแร่ไวเบรเนี่ยม คุณพยายามอย่างสุดความสามารถก็พอ ถ้าไม่ได้ผล ผมค่อยคิดอีกวิธี”หลินหยางยิ้มพูดขึ้น

หญิงสาวได้ยิน ถึงได้ทอดถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

หญิงสาวคนนี้ชื่อกู่เหลียน เดิมทีเป็นคุณหนูของหมู่บ้านกู่เจี้ยน แต่เพราะความคิดแตกต่าง เลยมีความขัดแย้งกับครอบครัว เลยออกมาจากหมู่บ้าน

ตามที่เธอพูด ถ้าอยู่ที่หมู่บ้านกู่เจี้ยนต่อ ไม่เพียงแค่ต้องถูกบังคับเรียนขิม เล่นหมากรุก ภาพเขียนศิลปะ ไม่แน่อาจจะบังคับเรื่องแต่งงานด้วย ต้องแต่งานกับคนที่ตัวเองไม่ชอบ ด้วยเหตุนี้เธอเลยชิงออกมาก่อน

กลับหมู่บ้านครั้งนี้ ความจริงเธอกลัดกลุ้มใจมาก ไม่รู้ว่าคนที่หมู่บ้านจะยังต้อนรับเธอไหม

รถทะยานแล่นอยู่บนทางหลวง ไม่รู้ว่าขับมากี่ชั่วโมง ในที่สุดรถก็ได้ผ่อนลดความเร็วลงอยู่ที่หน้าหมู่บ้านแห่งหนึ่ง

“หมู่บ้านตระกูลส้าวเหรอ?”

หลินหยางเหลือบมองแผ่นป้ายหินหน้าหมู่บ้าน ขมวดคิ้วเป็นปม พูดว่า“ที่นี่คือหมู่บ้านกู่เจี้ยนเหรอ?”

“ที่นี่ไม่ใช่หรอก นี่คือหมู่บ้านที่ทาสนักดาบท่านหนึ่งในหมู่บ้านสร้างขึ้น หมู่บ้านนี้มีประวัติศาสตร์ยาวนานหลายร้อยปี ทุกคนในหมู่บ้านมีแซ่ส้าว และพวกเขาล้วนเป็นลูกหลานของท่านทาสนักดาบนั่น พวกเขาอาศัยอยู่ที่นี่ หนึ่งเพื่อปกป้องหมู่บ้านและอย่างที่สองคือการได้รับที่พักพิงคุ้มครอง”กู่เหลียนพูดอธิบาย

หลินหยางพยักหน้า

รถแล่นเข้าหมู่บ้าน คนในหมู่บ้านทยอยมองมา แต่ละคนสีหน้าระแวดระวัง แผ่ซ่านความไม่ยินดีออกมา

หญิงที่แต่งงานแล้วเห็นจู่ๆก็มีรถแล่นเข้ามาในหมู่บ้าน จึงพากันอุ้มลูกเข้าไปในห้องทันที แล้วพากันปิดประตูแน่นสนิท

ทุกครัวเรือนปิดประตู และสอดแนมแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาผ่านทางซอก