บทที่ 2090 ถ้าผมแย่งล่ะ?

“หมอเทวดาหลิน ต้องขอโทษจริงๆ พวกเราก็คิดไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น! หลังจากนายน้อยหมู่บ้านป่วยหนัก อารมณ์ของผู้นำหมู่บ้านก็ไม่ดี….ขอคุณได้โปรดให้อภัยด้วย”

ผู้ใหญ่บ้านเดินมาอยู่ข้างกายหลินหยางที่ยืนรออยู่ปากทางเข้าหมู่บ้าน โค้งเอวลงเล็กน้อย พูดด้วยความละอายใจ

“ผู้อาวุโสไม่ต้องโทษตัวเอง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกคุณ”หลินหยางยิ้มพูดขึ้น

“หมอเทวดาหลินเป็นบุคคลซื่อสัตย์และจิตใจดี ขึ้นมาบนภูเขารักษานายน้อยด้วยตัวเอง จิตใจเมตตา แต่น่าเสียดายที่ผู้นำหมู่บ้านปฏิบัติเช่นนี้กับหมอเทวดาหลิน ไม่ยุติธรรมเลย! เห้อ หมอเทวดาหลิน หมู่บ้านกู่เจี้ยนเป็นหนี้คุณ! หมู่บ้านตระกูลส้าวของพวกเราก็เป็นหนี้คุณ!”ผู้ใหญ่บ้านทอดถอนหายใจอย่างหดหู่

หลินหยางส่ายหน้า ไม่ได้พูดอะไร

เวลานี้ ส้าวจวนถือตะกร้าไข่เดินมา และยื่นส่งให้หลินหยางด้วยความเหนียมอาย

“หมอเทวดาหลิน บ้านฉันไม่มีของมีค่าอะไร ไข่ไก่ตะกร้านี้เป็นสิ่งเดียวที่เอามาได้! ขอบคุณนะคะที่คุณรักษาฉันหาย ได้โปรดรับสิ่งนี้ไว้ด้วยนะคะ!”

“คุณส้าวจวน คุณเกรงใจแล้ว แค่เรื่องเล็กน้อย คุณแค่มีปณิธานจิตใจดีก็พอแล้ว ไม่ต้องให้อะไรเลยครับ”หลินหยางบอกปฏิเสธ

“หมอเทวดาหลิน คุณรับไว้นะคะ ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่สบายใจเลยค่ะ คุณเป็นพ่อแม่ที่ให้ชีวิตใหม่กับฉัน”ส้าวจวนรีบพูดขึ้น

“ใช่ๆหมอเทวดาหลิน คุณรับไว้เถอะครับ ถึงแม้ของสิ่งนี้จะไม่มีค่า แต่ก็เป็นน้ำใจของส้าวจวน”ผู้ใหญ่บ้านรีบพูดเกลี้ยกล่อม

หลินหยางเห็นท่าจะปฏิเสธไม่ได้แล้ว เลยรับไข่นั้นมา

เขาเงียบไปอยู่สักพักหนึ่ง พูดอย่างราบเรียบว่า“ผู้อาวุโส พวกคุณก็อย่าคิดว่าผมเป็นคนดีอะไรเลย ความจริงที่ผมมาที่นี่ ก็เพราะของสิ่งหนึ่งครับ”