บทที่ 2110 ปล่อย

ตึง!！

เสียงหนึ่งดังสะท้อนมา

ร่างของกู่ห้าวถูกทำให้ลอยออกไป หล่นลงบนพื้นอย่างรุนแรง

ตอนนี้เขาลุกขึ้นได้อย่างยากลำบากแล้ว ปากกระอักอาเจียนออกมาเป็นเลือดไม่หยุด ระหว่างหน้าผากของเขายังมีรอยดาบแดงฉานยื่นมาด้วย

“ไอ๋หยา?”

ปรมาจารย์อาวุโสเจี้ยนฉือมองกู่ห้าวด้วยความแปลกใจ“ฉันคิดไม่ถึงเลยจริงๆว่าแกจะไม่ถูกดาบของฉันหั่นเป็นสองท่อน? มหัศจรรย์จริงๆ”

เธอจ้องมองร่างของกู่ห้าวอยู่สักพักหนึ่ง จู่ๆก็นึกอะไรขึ้นมาได้ รีบยกมือแกว่งดาบทันที

ฟึบฟับ!

ชุดที่อยู่บนร่างกายของกู่ห้าวถูกพลังดาบตัดขาดรุ่งริ่ง ทำให้เห็นเกาะอ่อนสีเงินบนร่างกาย

“ที่แท้เป็นอย่างนี้นี่เอง!นี่น่าจะเป็นเกาะอ่อนสินะ? คิดไม่ถึงว่าไอ้แก่นั่นจะไม่เอาสิ่งนี้ฝังไปด้วย กลับเอามาให้แก! เหอะๆ น่าสนใจ น่าสนใจดี!”

“ผู้นำหมู่บ้าน!”

คนของหมู่บ้านกู่เจี้ยนรีบวิ่งเข้ามาประคองกู่ห้าว แต่ละคนกดดันอย่างมาก

“พ่อคะ!”

กู่เหลียนวิ่งมาทั้งน้ำตา กอดกู่ห้าวแล้วพูดว่า“พ่อคะ อย่าเป็นอะไรนะคะ….”

“คุณพี่….”ผู้เป็นภรรยาที่อยู่ทางด้านนี้ใบหน้าเปื้อนไปด้วยน้ำตา เจ็บปวดทรมานอย่างมาก

“ไม่เสียเวลาแล้ว พวกแกไม่ยอมให้แร่ไวเบรเนี่ยม อย่างนั้นฉันจะไปเอาเอง ฉันไม่มีเวลามากมายมาสิ้นเปลืองกับพวกแกหรอกนะ”

ปรมาจารย์อาวุโสเจี้ยนฉือหัวเราะพูดอย่างเย็นชา กลิ่นอายอำมหิตถาโถมมาทางด้วยนี้

“น่าสะอิดสะเอียน!”

กู่เหลียนทั้งโกรธทั้งหงุดหงิด มองไปทางผู้เป็นพ่อที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส แล้วก็แม่ที่ถูกบังคับ จู่ๆเธอก็หยิบดาบที่หักอยู่ข้างกายกู่ห้าวขึ้นมา สีหน้าเต็มไปด้วยความไร้เยื่อใย คิดไม่ถึงว่าหมายจะกระโจนเข้าจู่โจมปรมาจารย์อาวุโสเจี้ยนฉือ

“คุณหนูรอง คุณจะทำอะไร?”

คนของหมู่บ้านกู่เจี้ยนที่อยู่ด้านข้างร้อนใจ

“ฉันจะไปสู้กับเธอเอง!”

กู่เหลียนเดือดดาลตะโกนขึ้น แล้วจะกระโจนเข้าไป

“อย่า!”

“คุณหนูรอง หยุด!”

ทุกคนรีบตะโกนขึ้น