บทที่ 2120 ถอยหนี

ตู้ม! !

พลังขนาดมหึมาที่กดทับจนสั่นสะเทือนท้องฟ้าและจักรวาลแตกเป็นเสี่ยงๆ พุ่งออกมาจากดาบเซวียนจิง

พลังอันศักดิ์สิทธิ์นี้เป็นเหมือนกระแสน้ำที่ไหลเชี่ยว แผ่กระจายมายังสถานที่นี้และทำลายพื้นโลก ทำลายก้อนหินและป่าไม้ทั้งหมด และวัตถุใดๆ ที่สามารถสัมผัสกับมันได้จะแตกเป็นผุยผงภายใต้พลังอันศักดิ์สิทธิ์นี้

ทุกคนหน้าซีดด้วยความตกใจและหัวใจที่ร้อนวาบ

แต่ยังไม่เพียงเท่านี้

ลูกศิษย์บางคนของปรมาจารย์อาวุโสเจี้ยนฉือก็ได้รับผลกระทบโดยตรงและหายไปทันที

คนที่เหลืออยู่ก็แย่ไม่ต่างกัน แม้ว่าพวกเขาจะหลีกเลี่ยงผลกระทบของพลังอันศักดิ์สิทธิ์นี้ แต่รัศมีที่ปล่อยออกมานั้นน่ากลัวและทรงพลังจนทำให้คนรอบข้างตกใจ

หลายคนอาเจียนเป็นเลือดจากการกระแทกและล้มลงหมดสติไปกับพื้น

สำหรับปรมาจารย์อาวุโสเจี้ยนฉือที่มีปราณแท้ปกคลุมร่างกายของเธอก็สาหัสมากเช่นกัน และเธอล้มลงกับพื้นอย่างแรงโดยมีเลือดไหลออกจากมุมปาก

การโจมตีนี้ กระแทกรุนแรงจนเธอทนไม่ไหว!

ผู้คนที่หมู่บ้านกู่เจี้ยนต่างก็ตกตะลึง

ผู้คนจ้องมองอย่างว่างเปล่า หัวของพวกเขาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อและน่าทึ่ง

ใครจะคิดว่าหมอที่มีชื่อเสียงระดับโลกนี้จะใช้วิธีการที่น่ากลัวเช่นนี้เพื่อเอาชนะปรมาจารย์ด้านดาบอย่างปรมาจารย์อาวุโสเจี้ยนฉืออย่างน่าอับอายขายหน้า

กู่ห้าวเบิกตากว้างอย่างเหลือเชื่อ

ในขณะนี้ เขาพบว่าตัวเองช่างไร้เดียงสา! ช่างโง่เขลาเหลือเกิน!

หากเขาระดมพลังของหมู่บ้านกู่เจี้ยนเพื่อต่อสู้แข่งขันกับคนเช่นนี้ เกรงว่าหมู่บ้านคงจะถูกฝ่ายตรงข้ามทำลายลงอย่างราบคาบไปนานแล้ว!

ตัวเองเป็นแค่ตัวตลกมาโดยตลอด

มันน่าขำมาก!

แต่กู่ห้าวก็เสียใจอย่างมากเช่นกัน

หากเขาไม่ผิดสัญญาและมอบไวเบรเนี่ยมให้หลินหยาง แม้ว่าจะสูญเสียไวเบรเนี่ยมให้เขาไป แต่หมู่บ้านกู่เจียนก็ได้มิตรภาพอันยิ่งใหญ่นี้มา!

หากมีคนที่แข็งแกร่งอย่างเขาอยู่ ต่อไปหมู่บ้านกู่เจี้ยนจะกลัวอะไร แค่พลังของการข่มเหงมีหรือจะสู้ดาบที่สร้างขึ้นด้วยไวเบรเนี่ยมได้ยังไง?

ดวงตาของกู่ห้าวหรี่ลงเล็กน้อย เขากำหมัดแน่นและอยากจะตบตัวเองสองครั้ง

แต่สิ่งต่างๆ ได้พัฒนามาถึงจุดนี้และดูเหมือนจะไม่มีที่ว่างสำหรับความเสียใจ