บทที่ 215 การปะทะกันด้วยเข็ม

เมื่อเห็นท่าทางที่น่าสังเวชของหลงโช หัวใจของทุกคนก็แทบจะเด้งออกมาจากลำคอ

"สัตว์ประหลาด! นี่มันสัตว์ประหลาด!"

"ช่วยด้วย!"

ทุกคนตกใจกับการแสดงที่ไม่ธรรมดาของหลินหยาง และวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน

พวกแกนหลักของฝ่ายใต้เองก็กลัวเช่นกัน

ฝ่ายใต้ไม่เคยเห็นการดำรงอยู่ที่น่ากลัวเช่นนี้

"เร็ว รีบเตรียมเข็ม! !"

หลงโชที่อยู่บนพื้นรีบฝังเข็มบนร่างของตัวเองหลายเข็ม เพื่อหยุดความเจ็บปวดและตะโกนออกมา

แกนหลักเหล่านั้นตัวสั่น รีบวิ่งไปอย่างรีบร้อน

ไม่นานกระเป๋าเข็มจำนวนมากก็ถูกโยนทิ้งไป

หลงโชคว้าถุงเข็มเอาไว้ รีบดึงเข็มจากด้านในและยิงไปที่หลินหยาง

หลินหยางกระพือปีกเหมือนกระต่ายและเข็มที่เหมือนฝนดูเหมือนว่าพวกมันจะผ่านดอกไม้และใบไม้ก็ไม่สัมผัสร่างกายของเขา

"ไม่พอ เอามาอีก!"

หลงโชกัดฟัน

สมาชิกฝ่ายใต้ยังคงหยิบถุงเข็มและโยนทิ้งลงบนพื้น

ชั่วขณะหนึ่ง พื้นดินเต็มไปด้วยกระเป๋าเข็ม และมีเข็มเงินนับร้อยในกระเป๋า

หลงโชหยิบเข็มออกมาและแทงเข้าไป ยิ่งไปที่หลินหยางเหมือนปืนกลราวกับการโจมตีไม่เลือกหน้า ในสายตาของเขามีแต่หลินหยาง ไม่สนใจคนอื่นๆ

"ระวัง!"

สมาชิกฝ่ายใต้กลุ่มหนึ่งร้องอุทานออกมาและรีบหลบ แต่ก็ไม่ทันแล้ว พวกเขาถูกเข็มเงินแทงเข้าที่ร่างกายแล้ว เกิดฟองที่ปากและล้มลงอาการอยู่ในโคม่า

คนรอบข้างตกใจรีบหันหลังหนี

"ผมดูว่าคุณจะหลบได้ถึงเมื่อไหร่กัน!" หลงโชตะโกนออกมา สองมือไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ดึงเข็มเงินออกจากถุงเข็มอย่างเมามัน และกวาดไปทางหลินหยาง

ความเร็วของหลินหยางเร็วมาก เขาอยู่ที่ด้านหน้าโต๊ะและหมุนโต๊ะตลอดถึงหยุดลง

เข็มเงินทิ่มเข้าโต๊ะโดยตรง และโต๊ะก็กลายเป็นเหมือนผนังที่มีมีดคมแหลมเล็กๆ เห็นแล้วเจ็บ

จากนั้นในเวลานี้ จู่ๆ หลินหยางก็ยืนขึ้นมา

ซือซือซือซือ...

เข็มเงินจำนวนมากแทงเข้าที่หน้าอกของเขาทันที

แต่เขาไม่ได้เคลื่อนไหว

"หืม?" ดวงตาของหลงโชเยือกเย็น

"ในเมื่อคุณจะเล่นเข็ม ผมก็จะเล่นกับคุณ!" หลินหยางหน้ามืดลง จากนั้นเขาก็รีบดึกเข็มตรงหน้าอกของตัวเองและระเบิดไปทางหลงโช

ซือซือซือซือ....

ประกายไฟจำนวนมากปะทุขึ้นในอากาศทันที

นั่นคือการจุดประกายไขบนเข็มเมื่อปะทะ

ถ้าคนที่มีสายตาแหลมคมและมองอย่างละเอียด จะเห็นว่าเข็มเงินทั้งหมดที่หลงโชยิงออกมานั้นหักทั้งหมด และไม่ได้พุ่งไปทางหลินหยาง ในทางกลับกันเมื่อดูบนพื้นด้านของหลงโช มีรูคล้ายรูเข็มจำนวนมาก ซึ่งทั้งหมดเป็นเข็มเงินที่หลินหยางยิงออกมาซึ่งหนาแน่นและน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

หลงโชตัวสั่นด้วยความกลัว

เขาไม่คิดว่าหมอเทวดาหลินคนนี้จะมีเทคนิคเข็มบินที่น่ากลัวเช่นนี้

"ทำไมหรอ? หลงโช คุณมีความสามารถแค่นี้หรอ?" จู่ๆ หลินหยางก็เอ่ยปากออกมาอีกครั้ง

หลงโชจ้องเข้าไป หนังหัวของเขาจะระเบิด

ในขณะนี้ หลินหยางยิงเข็มด้วยมือเดียว

เขาไม่ได้ใช้มืออีกข้างของเขา

ในทางกลับกันหลงโชได้ใช้มือทั้งสองข้างมาเป็นเวลานานแล้ว ความเร็วของเข็มนั้นแทบจะทำให้นิ้วทั้งสิบของเขาเป็นตะคริว

เมื่อเทียบกับของหลินหยางแล้ว ความเร็วและความถี่ในการเหวี่ยงเข็มของเขานั้นเทียบกับหลินหยางไม่ได้เลย

ภายในท่าทางที่หวาดกลัวของหลงโช มืออีกข้างของหลินหยางก็เข้ามาร่วมด้วย

เขาใช้มือข้างหนึ่งลูบมัน

เขาดึงเข็มเงินทั้งหมดที่ฝังอยู่ในโต๊ะและพื้นออกแล้วยิงออกมา

เข็มเงินพุ่งออกมาจากท้องฟ้า สวยงามและสว่างไสวราวกับดวงดาวทางช้างเผือก

หลงโชหายใจเฮือกใหญ่ เขารีบบัง

แต่ไม่ว่าเขาจะโบกมือเร็วแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถปัดป้องเข็มเงินเหล่านี้ได้

เขาเริ่มหมดแรงมากขึ้นเรื่อยๆ!

จนกระทั่งถึงเวลานี้เองที่เขาตระหนักว่าช่องว่างระหว่างตัวเขากับหลินหยางใหญ่แค่ไหน

ในที่สุด

อึก!

เข็มเงินเล่มหนึ่งก็ทิ่มเข้าหน้าอกของเขา