บทที่ 2163 ทำไมคุณไม่นำกำลังไป?

"ขอบคุณมาก! ขอบคุณมาก!"

เหยาเชียนซานรู้สึกซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหลออกมา

"ขอบคุณผมทำไม? ยังไม่รีบขอบคุณแม่มดหญิงทั้งสองคนอีกเหรอ!" จอมมารกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"ใช่ ใช่ ขอบคุณแม่มดหญิงจั่วเหยียน ขอบคุณแม่มดหญิงม่านซาหง!"

เหยาเชียนซานรีบโขกศีรษะลงกับพื้น

แม้ว่าภายในใจของเขาจะมีความคับแค้นเคืองใจต่อม่านซาหงมากเพียงใด แต่ตอนนี้เขากลับไม่กล้าแสดงออกให้เห็น

"ไสหัวไปรักษาอาการบาดเจ็บซะ" จอมมารอ่าวโบกมือ

"ครับ ครับ...."

เหยาเชียนซานเดินออกไปอย่างน่าเวทนา

"พวกคุณก็กลับออกไปซะเถอะ ผมต้องการพักผ่อน!"

จอมมารอ่าวกล่าวพร้อมกับโบกมือส่งแขก

แต่ทุกคนต่างรู้ว่า เขาเพียงแค่ต้องการวิจัยเจ้าดอกบัวขาวล้างโลกนี้เพียงลำพังเท่านั้น

"งั้นเราขอตัวลาก่อน!"

จั่วเหยียนและกงซูอี้เหรินพากันเดินออกไป

ทว่าม่านซาหงกลับไม่รีบที่จะกลับออกไป

"คุณยังมีธุระอะไรเหรอ?"

จอมมารอ่าวชำเลืองมองเธอและถามขึ้น

"จอมมารอ่าว ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ฉันอยากจะอธิบายให้คุณได้รู้" ม่านซาหงกล่าว