บทที่ 2177 ตัดสินใจ

จอมมารสูงสุดเป็นคนยังไงและมีฝีมือยังไง แม้ว่าม่านซาหงจะไม่เคยได้เจอหรือสัมผัส แต่เธอก็เคยได้ยินมาก่อน

หากต้องตกไปอยู่ในเงื้อมมือของจอมมารสูงสุดเข้าละก็ ความตายคงเป็นทางออกสุดท้าย

แต่ตอนนี้ยังไม่มีอะไรแน่นอน

เธอเก็บกลั้นความกลัวในใจและกัดฟันกล่าวต่อจอมมารสูงสุดอย่างเย็นชา "ดูเหมือนว่าไม่เห็นโลงศพคงไม่หลั่งน้ำตาสินะ! หมอเทวดาหลิน ลงมือเลยเถอะ! ไม่ต้องไปเสียเวลาพูดอะไรกับเขาหรอก! ใช้ดอกบัวขาวล้างโลกฆ่าเขาเลย!"

"ทำไมต้องทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ด้วย?" จอมมารสูงสุดกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ "คิดว่าฉันจะเหมือนพวกคนโง่เหล่านั้นที่จะถูกแกหลอกเอาได้งั้นเหรอ? แม้ฉันจะไม่เคยได้สัมผัสกับดอกบัวขาวล้างโลกมาก่อน แต่ก็รู้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของอาวุธร้ายชิ้นนี้ว่ามันไม่สามารถใช้ซ้ำได้อีก แม้ว่าคนที่เป็นเจ้าของจะมีพละกำลังมากแค่ไหน อาวุธชิ้นนี้ก็ไม่สามารถได้รับการกระตุ้นให้ทำงานได้อีกครั้ง เพราะการทำงานของมันต้องอาศัยการสะสมพลังงานไว้ภายใน และอุปกรณ์ภายในก็จำเป็นต้องใช้เวลาในการทำให้เย็นลง!"

ตาของม่านซาหงกระตุก แต่ไม่พูดอะไร

"หมอเทวดาหลิน! ผมเห็นว่าคุณเป็นคนมีความสามารถคนหนึ่ง ความโหดร้าย ความนิ่งและความร้ายกาจและเด็ดขาดของคุณทำให้คุณมีคุณสมบัติในการเป็นคนของลัทธิปีศาจสวรรค์อย่างมาก! ผมจะให้โอกาสคุณ เพียงแค่คุณมอบดอกบัวขาวล้างโลกในมือและม่านซาหงมาให้กับผม! ผมไม่เพียงจะไม่ฆ่าคุณ แต่ผมยังจะทำให้คุณได้เป็นถึงจอมมารลำดับที่สองของลัทธิปีศาจสวรรค์ ให้คุณได้มีสิทธิ์เข้าพบเจ้าลัทธิและช่วยให้คุณได้เป็นจอมมารที่ไม่มีเป็นรองใครตกลงไหม?" จอมมารสูงสุดกล่าว

"ผมว่าไม่ดีกว่า"

"เงื่อนไขเหล่านี้ยังไม่น่าดึงดูดอีกเหรอ?"

"ใช่ และคุณเองก็ไม่ได้มีความจริงใจเลยสักนิด"

หลินหยางกล่าว "ผมเห็นแววตาของคุณเต็มไปด้วยความเคียดแค้น ความไม่ยอม ความโกรธโมโห แม้ว่าคุณจะแอบซ่อนมันอย่างดี แต่ก็เห็นได้ชัดเจน คุณไม่ได้คิดจะปล่อยผมไปเลยสักนิด คุณจะยอมรับผมได้ยังไง? ที่คุณพูดมาแบบนี้ก็เพื่อต้องการดอกบัวขาวล้างโลกของผมไปเท่านั้นเอง เมื่อผมให้คุณไปแล้วคุณจะต้องลงมือฆ่าผมทันทีแน่นอน"

คำพูดเหล่านี้ทำให้จอมมารสูงสุดถอนหายใจและส่ายหน้า "นี่คือเหตุผลที่ผมไม่ชอบคนฉลาด เพราะในหัวของพวกเขามักทำลายความคิดของผม"

เมื่อพูดจบ จอมมารสูงสุดก็โบกมือ

แม่ทัพปีศาจจำนวนยี่สิบสี่คนที่อยู่ข้างหลังเขาก็กระจายไปทางซ้ายและขวาทันที และล้อมรอบหลินหยางเป็นวงกลมขนาดใหญ่

และตัวเขาเองก็ถือดาบขึ้นและก้าวกระโดดไปหาหลินหยาง

วูบ!