บทที่ 2182 เจ้าลัทธิ

หลินหยางชื่นชมการตัดสินใจของจอมมารสูงสุด

ดาบนี้อาจดูแปลกประหลาดสำหรับคนของลัทธิปีศาจสวรรค์

ทว่าไม่ใช่ว่ามันไม่มีข้อด้อย แต่จอมมารสูงสุดไม่มีเวลาไปหาจุดอ่อนของมันเท่านั้นเอง

เพราะหากเมื่อหลินหยางนำมันออกมา แน่นอนว่าเขาจะต้องฆ่าจอมมารสูงสุดให้ได้อย่างรวดเร็ว!

ฉะนั้นตอนนี้ นอกจากจอมมารสูงสุดจะพยายามต่อสู้กับหลินหยางแล้ว เขาไม่มีทางเลือกอื่นอีกเลย!

การฝืนพยายามต่อสู้นี้ อาจยังพอเปลี่ยนแปลงอะไรได้บ้าง!

ทว่าหลินหยางอาจไม่อ่อนข้อ

แม้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้อาจทำให้เขาต้องได้รับบาดเจ็บสาหัสหรืออาจถึงขั้นต้องตายลง แต่โอกาสที่จะตายนั้นต้องมาก หากบาดเจ็บสาหัส ถือว่าเขาไม่ได้เสียเปรียบเลยสักนิด

ฉะนั้น เขาจึงยกดาบขึ้นเพื่อจู่โจมโดยไม่ลังเลใจ

แต่ขณะที่ทั้งสองกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดนั้น

"ฮือ! ! !"

เสียงที่นุ่มสุขุมดังขึ้นจากระยะไกล

ในเสียงนี้มีพลังบางอย่างอยู่ในนั้น

คนสองคนที่กำลังจะปะทะต่อสู้กันตกใจกับพลังนี้ พวกเขาทั้งหมดกระเด็นออกไปและทั้งคู่ก็ล้มลงกับพื้น

สื่อเทียนหลงได้รับบาดเจ็บ เขาตกใจและอาเจียนเป็นเลือดอย่างบ้าคลั่ง

หลินหยางไม่ได้ดีไม่กว่าเขาเท่าไรนัก เขารู้สึกพลังชี่และเลือดในร่างกายของเขาพลุ่งพล่าน และอวัยวะภายในของเขาดูเหมือนจะได้รับบาดเจ็บ ซึ่งทำให้รู้สึกอึดอัดอย่างมาก

แต่ดูเหมือนว่าจะมีเพียงสองคนเท่านั้นที่เสียหาย

ไม่ว่าเสียงจะดังแค่ไหน คนของลัทธิปีศาจสวรรค์คนอื่นในที่เกิดเหตุก็ไม่เป็นไร

"นี่...นี่คือเสียงอะไร?"

ม่านซาหงมองออกไปอย่างหวาดกลัวและตัวสั่นสะท้าน

"เจ้าลัทธิ! คือเจ้าลัทธิ! เจ้าลัทธิปรากฏตัวต่อโลกต่อ!"

จอมมารสูงสุดแสดงสีหน้าเคร่งเครียดพร้อมกับฝืนคลานขึ้นมาและมองไปยังเสียงที่เกิดขึ้นและกราบไหว้ทำความเคารพ ท่าทางของเขาจริงจังอย่างมาก

และมีคนของลัทธิปีศาจสวรรค์คนอื่นที่ทำเหมือนอย่างเขา

พวกเขาทั้งหมดวางอาวุธในมือลงและแสดงความเคารพอย่างนอบน้อม

บรรยากาศเป็นไปอย่างสวยงาม

ทว่าม่านซาหงกลับตกตะลึงจนตัวแข็ง

"เจ้า...เจ้าลัทธิ? เจ้าลัทธิมา? แย่แล้ว! ฉันตายแน่! ฉันต้องตายแน่! เจ้าลัทธิไว้ชีวิตด้วย! ไว้ชีวิตฉันด้วย!"