บทที่ 2186 มีแต่จะยิ่งแย่ไปมากกว่านี้

"อ๋า?"

ชวี่เจิ้งแสดงสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยและรู้สึกวิตกกังวล

"วางใจได้ ยานี้ไม่ใช่ยาพิษและมันก็ไม่ได้มีผลข้างเคียงอะไรกับมนุษย์เลยสักนิด ผมเห็นคุณวิ่งแค่นิดหน่อยก็เหนื่อยหอบ ก็เลยคิดว่าร่างกายของคุณและทีมงานของคุณคงไม่แข็งแรงเท่าไร ผมเลยแค่อยากซ่อมแซมกระดูกในร่างกายให้พวกคุณ!" หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"งั้นผมค่อยวางใจขึ้นหน่อย!" ชวี่เจิ้งกล่าวด้วยรอยยิ้มและถอนหายใจอย่างโล่งอก

"พวกคุณใช้เวลาอยู่ในห้องปฏิบัติการวิจัยมาหลายปี ทำให้ขาดการออกกำลังกาย อีกอย่างการสัมผัสสิ่งเหล่านั้นก็มีผลเสียต่อร่างกายของเรา ยานี้สามารถช่วยบรรเทาอาการเหล่านี้ให้พวกคุณได้ มันสามารถเพิ่มและเสริมสร้างสมดุลในร่างกาย หากพวกคุณกินเข้าไปพรุ่งนี้พวกคุณต้องแข็งแกร่งเหมือนแม่วัวอย่างแน่นอน!" หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ยาของประธานหลินถือเป็นยาที่ยาที่หาได้ยาก ขอบคุณมากเลยครับ!"

ชวี่เจิ้งรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมาก จากนั้นก็รีบเก็บขวดยานั้นทันทีและกล่าวว่า "ประธานหลิน ยังมีธุระอะไรอีกไหมครับ? ถ้าไม่มี ผมขอตัวกลับก่อน"

"เดี๋ยวก่อน ผมยังมีเรื่องจะอธิบายให้คุณฟังสักหน่อย"

"เรื่องอะไรเหรอครับ?"

"ผมขอถามอะไรคุณหน่อย มีอะไรที่สามารถทำลายสิ่งที่แข็งแรงทนทานที่สุดในโลกนี้ได้บ้าง"

"สิ่งที่แข็งแรงทนทานที่สุดในโลก?" ชวี่เจิ้งตกใจเล็กน้อยและถามด้วยความตกใจ "ประธานหลิน คุณหมายถึงอะไร?"

"ยกตัวอย่างเช่น ร่างกายของผม"

หลินหยางหยิบมีดปอกผลไม้ที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมาพร้อมกับแทงไปที่หน้าอก

"อ๊า?"

ชวี่เจิ้งร้องอุทานด้วยความตกใจ

แต่วินาทีต่อมา เมื่อมีดนั้นสัมผัสโดนตัวหลินหยางเข้าก็หักลงทันที และร่างกายของหลินหยางเองกลับไม่เป็นอะไรเลยสักนิด

ชวี่เจิ้งรู้สึกตกใจอย่างมาก