บทที่ 2200 ยืนหยัด

“พูดได้ไม่เลวเลย!”หยุนซิงเสียงอึมครึมพูดว่า“ความจริงมีหลายครั้งที่เจ้าลัทธิสามารถออกไปจากที่นี่ได้ ผืนแผ่นดินท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ คนที่มีฝีมือเหนือกว่าคนของเขามีเยอะแยะ จากทักษะทางการแพทย์ของเจ้าลัทธิ เขาอยากจะหนีไป ไม่มีใครห้ามไว้ได้ และไม่มีคนฆ่าเขาได้หรอก แต่เขาเลือกที่จะไม่หนีไป ยังคงยืนหยัดอยู่ที่นี่ คุณจะต้องรู้นะ ว่าเขาไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง แต่เขาทำเพื่อเมืองเจียงเฉิน! เพราะฉะนั้น เมื่อพวกเราจะต้องปกป้องอยู่ที่นี่ มันมีอะไรที่ไม่คุ้มเหรอ?”

พอพูดคำนี้ออกมา ธิดาศักดิ์สิทธิ์ถึงกับชะงักงัน

ฉยงตาวและม่านซาหงที่อยู่ทางด้านนั้นก็เงียบกัน

พวกเขาไม่เข้าใจความหมายที่พวกเฉาซงหยางและหยุนซิงพูด

แต่พวกเขาฟังออกถึงความจริงใจของทั้งสองคน

“เรื่องมาถึงขนาดนี้ ทุกท่านสู้เถอะ!”

“นิกายตงหวงอยู่ที่ไหน?”

“ลูกศิษย์พรรคโบราณอยู่ที่ไหน?”

ทั้งสองพูดออกมา

ชั่วพริบตาเดียว ใกล้ๆหมู่บ้านก็มีเสียงดังมา

“พวกเราอยู่นี่!”

“ฆ่า!”

ทั้งสองคนตะโกนขึ้น และหันกระโจนเข้าไปในแสงไฟเปล่งประกายลุกท่วม

และบริเวณใกล้หมู่บ้าน ก็มีคนพุ่งฆ่าออกมามากมายราวกับน้ำทะลัก

ธิดาศักดิ์สิทธิ์แววตาสั่นระริก ตะคอกขึ้นว่า“รีบกลับมา!”

แต่…ไร้ประโยชน์!

เมื่อถึงคราวหน้าสิ่วหน้าขวาน ทั้งสองคนได้ตัดสินใจว่าจะเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อเป็นการยื้อเวลาแล้ว!

แต่เผชิญหน้ากับคนเกาะเสินหั่วที่มีทักษะเปลวไฟ คนจะมากหรือน้อย มันจะมีประโยชน์อะไร?

มันคือเรื่องของเปลวไฟแล้วตอนนี้!

ชั่วพริบตาเดียวเปลวไฟก็ปกคลุม กลืนกินคนลัทธิตงหวงและพรรคโบราณเข้าไป

จากนั้นเสียงที่ได้ยินตามมาคือเสียงร้องโหยหวนโอดครวญดังมา

ธิดาศักดิ์สิทธิ์นั่งอ่อนแรงอยู่บนพื้น คนทั้งคนแตกสลาย น้ำตาหลั่งรินลงบนแก้มสวย

“คนทรยศ! !”

เวลานี้ เสียงโกรธเดือดดาลดังขึ้น

เธอรีบเงยหน้าขึ้นมอง

กลับได้เห็นคนของเกาะเสินหั่วคนหนึ่งออกมาจากแนวป้องกันของเฉาซงหยาง พุ่งมาสังหารเธอ