บทที่ 2204 พลังที่น่ากลัว

ธิดาศักดิ์สิทธิ์สีหน้าซีดเผือด ริมฝีปากแดงระเรื่อเผยอขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี

เธอกัดริมฝีปากบางเล็กน้อย จากนั้นพูดขึ้นว่า“ท่านอาจารย์ เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว ฉันไม่มีอะไรจะพูดหรอกค่ะ ขอบคุณที่ท่านเคยเมตตาปรานีฉันนะคะ แต่เส้นทางฉันเป็นคนเลือกเอง ถึงแม้ตอนนี้ต่อให้ฉันจะไม่มีฌานศิลปะต่อสู้เลยแม้แต่น้อย ฉันก็จะพยายามสู้อย่างสุดความสามารถ เพราะตามที่ฉันดู ฉันถูกอะไรฆ่าตายก็ได้หมดค่ะ แต่จะไม่ตายในมือตัวเอง! เพราะนี่ถือเป็นเรื่องที่น่าเหยียดหยามอับอาย!”

“นิสัยของเธอนี่แข็งแกร่งจริงๆ แต่น่าเสียดาย เธอเลือกผิด ผิดมหันต์!”

เทพอัคคีส่ายหน้า ขี้เกียจจะพูดไร้สาระ เลยสาวเท้าเดินเข้าหาหลินหยางทันที

“ถึงเวลาที่จะจบทุกอย่างแล้ว”

เมื่อพูดจบ แสงไฟบนร่างกายของเทพอัคคีก็ปะทุขึ้น

เปลวไฟเปรียบดั่งธารธาราน้ำตก ออกมาจากยอดศีรษะของเทพอัคคี จากนั้นพุ่งขึ้นไปบนท้องนภา

ชั่วพริบตาเดียว บนท้องนภาก็ถูกไฟแผดเผา

ก้อนเมฆสีขาวราวกับถูกไฟเผา มันดูน่ากลัว จนทำให้คนรู้สึกไม่กล้าที่จะเหลือบมอง

แต่นี่ยังไม่จบ

คิดไม่ถึงว่าเมฆไฟเหล่านี้จะหล่นลงมาด้านล่าง

เหมือนฟ้าถล่ม กดลงมาทับหมู่บ้าน

ผิวหนังของคนด้านในหมู่บ้านเป็นสีแดงทันที แต่ละคนเจ็บปวดทรมานจนยากจะทน เหมือนกำลังถูกอยู่บนเตาเผา…..

“ประธานหลิน ลังเลใจไม่ได้แล้วครับ เป็นแบบนี้ต่อไป เครื่องจักรจะถูกเผาไหม้ได้นะครับ!”ชวี่เทียนทรมานมาก ตะโกนมาทางหลินหยาง

หลินหยางสีหน้าเคร่งขรึม ตะโกนขึ้นเสียงดัง พร้อมกับกระตุ้นดอกบัวขาวล้างโลกที่อยู่ในมือของตัวเองอีกครั้ง

ดอกบัวขาวปะทุพลังอันแข็งแกร่งออกมาอีกระดับ

แต่ครั้งนี้พลังที่ดอกบัวขาวปล่อยออกมา ไม่เหมือนก่อนหน้านี้ มันมีพลังน้อยกว่าที่เคยอยู่บนทุ่งน้ำแข็งก่อนหน้านี้มาก และมันไม่สามารถปล่อยพลังข่มขู่เหมือนแบบตอนแรกที่อยู่ลัทธิปีศาจสวรรค์ได้เลยแม้แต่น้อย

“กระจาย!”

เทพอัคคีตะคอกเสียงทุ้มต่ำออกมา ไม่ลังเลใจที่จะขับเคลื่อนกระจกน้ำแข็งด้วยเช่นกัน

เคร้ง!

พลังของกระจกน้ำแข็งถูกปล่อยออกมา

พลังความเยือกเย็นเหมือนน้ำป่าไหลหลากเข้ามาในหมู่บ้าน และกลายเป็นมือใหญ่ไปล้อมรอบพลังที่ดอกบัวขาวล้างโลกปล่อยออกมา

ซือ! ! ! !

พลังเปลวไฟและพลังความเยือกเย็นปะทะกัน จากนั้นมันก็กระจายตัวเป็นเหมือนเขม่าควันสีขาวปกคลุมทั้งหมู่บ้านไว้ทันที

ทั่วอาณาบริเวณกลายเป็นเขม่าควัน ผู้คนมองอะไรก็ไม่ชัด!