บทที่ 2216 เกิดเรื่องขึ้นที่เจียงเฉิน

ทั้งสองฝ่ายได้รับบาดเจ็บอย่างสาหัสในการต่อสู้ครั้งนี้

แต่สุดท้ายก็จบลงด้วยชัยชนะของฝั่งหยางหัว

ทุกคนเก็บของเตรียมตัวกลับประเทศ

ท้ายที่สุด ผู้คนจากเกาะเสินหั่วไม่ได้ติดตามทีมของหลินหยางกลับไปที่เจียงเฉิน แต่ไปที่เกาะเสินหั่วอย่างเดิม

ก่อนหน้านี้ เทพอัคคีบังคับให้พวกเขาเปิดการใช้งานไฟบูชายัญเสินหั่ว โดยขอให้พวกเขาใช้ชีวิตเพื่อทำลายอาวุธลำแสงไอออน ในเวลานั้น พวกเขายอมจำนนต่อหลินหยางเพราะความกลัวเท่านั้น

ตอนนี้เรื่องจบลงแล้ว พวกเขายังคงฝักใฝ่ในเทพอัคคีเช่นเดิม

ท้ายที่สุดนั่นคืออาจารย์คนหนึ่งของพวกเขา!

คนส่วนใหญ่ยังอยากกลับไปหาอาจารย์ของพวกเขาเหมือนเดิม

มีเพียงไม่กี่คนที่เลือกที่จะอยู่และรับใช้ธิดาศักดิ์สิทธิ์

เมื่อหลินหยางเข้าไปในรถที่กำลังกลับ ม่านซาหงถามอย่างกระวนกระวาย "หมอเทวดาหลิน! คุณมีวัตถุประสงค์อะไรในการปล่อยเทพอัคคีไป? บอกฉันเร็วเข้า!"

"ความอยากรู้อยากเห็นของคุณนี่มันมากเสียจริง! ไม่เป็นไร งั้นผมบอกคุณก็ได้ว่าอันที่จริง ตอนที่ผมต่อสู้กับเทพอัคคีนั้น ผมได้แพ้แล้ว! แต่เทพอัคคีกลับไม่รู้เท่านั้นเอง!" หลินหยางพูดอย่างใจเย็น

"แพ้? เป็นไปได้ยังไง? ฉันว่าพละกำลังของคุณก็พอๆ กับเขา พวกคุณสองคนน่าจะสูสีกัน!" ม่านซาหงพูดด้วยความงุนงง

"จริงๆ แล้วมันไม่ใช่อย่างนั้น ผมเคยต่อสู้กับเทพอัคคีมาก่อน ดูเผินๆ เหมือนผมแค่ได้รับบาดเจ็บเหมือนกับเทพอัคคี แต่จริงๆ แล้ว อวัยวะภายในของผมได้รับความเสียหายอย่างหนัก ในสถานการณ์แบบนั้น เดิมทีผมไม่สามารถกระตุ้นพลังและไม่สามารถฝังเข็มให้ตัวเองได้อีกต่อไป ถ้าผมไม่หยุด ผมต้องตายแน่ ดังนั้นผมต้องถอยออกมา" หลินหยางส่ายหัว

"แต่หลังจากนั้นคุณก็ใช้เข็มเงินรักษาตัวเองไม่ใช่เหรอ?" ม่านซาหงกล่าวด้วยความงุนงง

"มันต่างกัน ผมใช้เข็มโดยไม่ได้กระตุ้นการใช้พละกำลัง เทพอัคคีได้จากไปแล้ว ทำให้ผมสามารถค่อยๆ ใช้เข็มและกินยาเพื่อให้อาการบาดเจ็บคงที่ ถ้าผมยังคงต่อสู้กับเทพอัคคี ผมจะมีเวลารักษาตัวเองได้ยังไง?" หลินหยางกล่าว

"จริงเหรอ..." ม่านซาหงรู้สึกประหลาดใจ

ธิดาศักดิ์สิทธิ์ที่นั่งข้างคนขับกลับส่ายหัว "แต่ในความเป็นจริงหมอเทวดาหลินยังคงคิดถึงความทรงจำดีๆ ครั้งเก่า ถ้าคุณพยายามต่อสู้ต่อไป ผลลัพธ์คงไม่อาจคาดเดาได้ เพราะอาจารย์ได้ทรยศต่อญาติทั้งหมดและเพียงลำพังคนเดียว แต่คุณยังมีคนจำนวนมากที่คอยสนับสนุน ถ้าพวกเขายื้อเวลาให้คุณ คุณเพียงแค่รอเวลาให้ฟื้นกลับมา และอาจารย์ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคุณ ดังนั้นการเลือกฉากจบนี้ไม่ใช่เพราะคุณกลัว แต่เพราะคุณไม่ต้องการ"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา หลินหยางก็เงียบไป

นับว่ายอมรับโดยปริยาย

หากพวกเขาต้องต่อสู้จริงๆ หลินหยางก็มีโอกาสชนะสูง

แต่เขาก็ยังเลือกที่จะปล่อยเทพอัคคีไป

ม่านซาหงมองเขาด้วยความประหลาดใจด้วยสายตาที่ซับซ้อน

เธอไม่สามารถเข้าใจหลินหยางได้อีกต่อไป

เขายังนึกถึงวันเก่าๆ อยู่เหรอ? จะใจอ่อน?

เขาควรจะเป็นคนที่ฆ่าใครได้อย่างง่ายดายโดยไม่กะพริบตาไม่ใช่เหรอ?

ความจริงในใจของม่านซาหงนั้น หลินหยางนอกจากจะไม่ได้ฝึกฝนทักษะเวทมนตร์แล้ว สไตล์การแสดงออกของเขาก็ไม่ต่างกับจอมมารของลัทธิปีศาจสวรรค์เท่าไรนัก!

ม่านซาหงหายใจเข้าและไม่อยากที่จะคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้

ไม่นานรถก็มาถึงสนามบินที่ใกล้ที่สุด

ทุกคนเตรียมตัวขึ้นเครื่อง

"ประธานหลิน!"

ในเวลานี้ เสียงตะโกนที่กระตือรือร้นก็ดังขึ้น

เมื่อเห็นชวี่เทียนในระยะไกล ใบหน้าของเขาก็ซีดลงด้วยความสยดสยอง และเขาก็วิ่งเข้ามาพร้อมกับโทรศัพท์มือถือ

หลินหยางตกตะลึง และเมื่อกำลังจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น โทรศัพท์ในกระเป๋าของเขาก็สั่นทันที

เมื่อหยิบออกมาดู