บทที่ 2258 สังหาร

“ยืมสิ่งของเหรอ?คุณก็คู่ควรเหรอ?”

เทพอัคคีพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา:“เด็กหนุ่มอวดดี รนหาที่ตาย ในสายตาของผม คุณนับว่าอะไรกัน?”

คำพูดนี้ไม่เกรงใจมาก แต่เทพอัคคีมีสิทธิพูด

ถึงแม้ว่าจะไม่มีดอกบัวขาวล้างโลก แต่ความแข็งแกร่งของเขายังคงไม่มีใครสามารถเทียบมาได้

อย่าว่าแต่อันเซวียนเลย ต่อให้มีจอมมารมาถึงที่นี่ เขาก็ไม่แยแสหรือสนใจหรอก ทั้งลัทธิปีศาจสวรรค์ ถ้าเจ้าลัทธิไม่ออกมา ใครจะสามารถสู้กับเขาได้?

อันเซวียนไม่มีท่าทีโกรธเลยสักนิดหนึ่ง ใบหน้าของเขายังคงมีรอยยิ้มจางๆอยู่

“ท่านเทพอัคคี ผมนับถือคุณเป็นผู้อาวุโส ไว้หน้าคุณอยู่บ้าง คุณอย่าคิดว่าผมกลัวคุณนะ วันนี้ของชิ้นนี้ ถ้าคุณไม่ให้ยืม ผมไปเอาด้วยตนเองก็ย่อมได้!”

“ฮ่าๆๆๆ ดี! มีความกล้า! เด็กน้อย คุณเป็นคนแรกที่กล้าพูดกับผมแบบนี้! บอกผมมา คุณต้องการอะไร?” เทพอัคคีหัวเราะเสียงดังลั่น แต่แววตามีความอาฆาตอย่างไม่มีอะไรมาเทียบได้

“ได้ยินว่าคุณได้รับกระจกน้ำแข็งจากธารน้ำแข็งที่หนาวจัด มันสามารถควบคุมต่อกรกับดอกบัวขาวล้างโลกได้ เอาของชิ้นนี้ให้ผมเถอะ!” อันเซวียนยิ้มและพูดขึ้น

“กระจกน้ำแข็งเหรอ?”

เทพอัคคีหัวเราะอย่างเย็นชา หยิบมันออกมาแล้วพูดว่า:“มันอยู่นี่ ถ้าคุณมีความสามารถ มาหยิบเอามันไปด้วยตนเองสิ แต่ผมคิดว่าคุณต้องตายก่อนจะได้สัมผัสของชิ้นนี้แล้วล่ะ!”

“นั่นก็ไม่แน่!”

“เหรอ? งั้นก็เฝ้ารอดูอย่างใจจดใจจ่อเถอะ!”

เทพอัคคีเขย่งเท้ากระโดดขึ้น หยัดยืนด้วยความภาคภูมิใจอยู่ท้องฟ้า ตะโกนขึ้นว่า:“ลูกศิษย์ทุกคนฟังให้ดี! !”

“พวกเราอยู่นี่! ”ลูกศิษย์เกาะเสิ่นหัวทยอยร้องตะโกนขึ้น

“ฆ่าศัตรู! สังหาร! !”

เทพอัคคีแผดร้องคำรามเสียงดัง เปลวไฟเต็มท้องฟ้า และพุ่งเข้าไปปกคลุมกองพลของลัทธิปีศาจสวรรค์

“เสิ่นหัว! เมื่อผมกล้ามาที่นี่ ทำไมต้องกลัวคุณล่ะ? ผมจะทำให้คุณเห็นถึงพลานุภาพอันน่าสะพรึงกลัวของลัทธิปีศาจสวรรค์! ”อันเซวียนหัวเราะเสียงดังลั่น ปราศจากความขยาดกลัว เขาดึงมีดปีศาจที่เอวออกมา ชูขึ้นสูงแล้วพูดว่า: “ฆ่าคนเกาะเสิ่นหัว！แย่งชิงกระจกน้ำแข็งมา! ฆ่า!”

“ฆ่า!”

กองพลลัทธิปีศาจสวรรค์เคลื่อนไหวขึ้นมาทันที

ทั้งสองฝ่ายห้ำหั่นสังหารกันอย่างน่ากลัวอยู่บนน่านน้ำทะเล

…….