บทที่ 2307 สุ่ยไท่จื่อ

การหายตัวไปของเทพอัคคี ทำให้เกิดลางสังหรณ์ขึ้นในใจของหลินหยาง

อีกฝ่ายเป็นใครกัน?

ทำไมต้องจับตัวเทพอัคคีไปด้วย?

จุดประสงค์ของพวกเขาคืออะไร?

หรือเพราะต้องการจัดการกับตัวเอง?

คนของลัทธิปีศาจสวรรค์เป็นคนทำ?

หรือว่า...เป็นการกระทำของแดนมรณะ?

เรื่องทั้งหมดนี้ทำให้หลินหยางกระวนกระวายใจอย่างมาก

ศัตรูที่มีความเก่งกาจและแข็งแกร่งทำให้ยากที่จะป้องกันได้....

"ดูเหมือนว่าต้องเตรียมตัวไว้แต่เนิ่นๆ"

หลินหยางพึมพำและสั่งให้เฉาซงหยางและหยวนซิงจัดการเรื่องการตรวจสอบ ส่วนตัวเองนั้นก็หมกมุ่นกับการทำยาอายุวัฒนะอย่างตั้งใจ

ตอนนี้ก็มีหินวิเศษเทียนฟางมาครองแล้ว เขาจำเป็นต้องใช้หินวิเศษนี้เพื่อนำไปปรุงกลั่นอาอายุวัฒนะพิเศษจำนวนหนึ่งในยามฉุกเฉิน

เขาสังหรณ์ใจว่าจะมีพายุที่โหมกระหน่ำมาเยือนในไม่ช้า!

ถ้าเป็นแบบนั้นก็คงได้เวลาลองตัวยาเหล่านั้นแล้ว....

...

เมืองหลงชวน ตระกูลเย่

เย่ซินอวี่กลับไปถึงบ้านด้วยความหดหู่

ตระกูลเย่ในตอนนี้ก็เหมือนกับปกติที่มีคนเข้าออกจำนวนมากและไม่ขาดสาย

ทุกคนต่างมารวมกันที่ห้องโถงเพื่อปรึกษาหารือกัน

สีหน้าของทุกคนต่างเศร้าหมองและวิตกกังวล

ต่อให้ไม่ได้ไปนั่งฟัง เย่ซินอวี่เองก็รู้ว่าพวกเขากำลังพูดคุยกันเรื่องอะไร

"สุดท้ายแล้วฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้เลยเหรอ?" เย่ซินอวี่ล้มตัวนอนลงและพึมพำกับตัวเอง

"ซินอวี่ เธออยู่บ้านไหม? ซินอวี่?"

ขณะนี้เอง เสียงร้องเรียกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

เย่ซินอวี่ลุกขึ้นทันทีและรีบผลักประตูวิ่งออกไป

"จาวเอ๋อร์! เธอมาที่นี่?" ในที่สุดใบหน้าที่เศร้าสร้อยของเย่ซินอวี่ก็กลับมายิ้มได้อีกครั้ง

ผู้ที่ยืนอยู่หน้าประตูเป็นผู้หญิงที่สง่างามในชุดกระโปรงสั้นสีแดง ผู้หญิงคนนี้รูปร่างหน้าตาดีและแต่งหน้าจัดจ้าน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ดูมีเสน่ห์อย่างมาก

นี่คือเพื่อนสนิทของเย่ซินอวี่

หญิงคนนั้นเดินเข้ามาและจับมือของเย่ซินอวี่กล่าวด้วยรอยยิ้ม "ซินอวี่ ฉันได้ยินว่าเธอบุกไปขโมยดอกบัวขาวล้างโลกถึงเจียงเฉิน เป็นยังไงบ้าง? ได้ดอกบัวขาวล้างโลกมาไหม?"

"อย่าไปพูดถึงเลย! ไม่เพียงแค่ไม่ได้ดอกบัวขาวล้งโลกมาครอง ยังถูกเริ่นหรานและเยี่ยนฉีจัดการอีก ถ้าไม่ได้พี่เขยของฉันช่วยไว้ ฉันคงถูกคนพวกนั้นจัดการเละแน่" เย่ซินอวี่กล่าวอย่างลำบากใจ