บทที่ 2310 ใบโพธิ์

"นี่? ซินอวี่ เธอมาใส่ร้ายคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง? ทำไมฉันต้องทำแบบนั้น? เราเป็นเพื่อนรักกันมาตั้งหลายปีไม่ใช่เหรอ! เธอ...ทำไมเธอถึงใส่ร้ายฉันแบบนี้?" หลิ่วจาวเอ๋อร์ยกมือขึ้นเท้าสะเอวและแสร้งทำเป็นตกใจ "ถ้าเธอคิดว่าฉันทำ ได้! เธอหาหลักฐานมาสิ! ถ้าเธอมีหลักฐาน ฉันจะยอมให้เธอจัดการเลย!"

"คนที่นี่ก็มีแค่เธอเท่านั้นที่สามารถเข้าออกห้องฉันได้ตลอดเวลา! ถ้าไม่ใช่เธอแล้วใครจะกล้าเอาไข่มุกพระจันทร์แดงมาวางที่ห้องฉัน?" เย่ซินอวี่กัดฟันกรอด

"หลักฐานล่ะ? เอาออกมาสิ! ไม่มีหลักฐานก็อย่าใส่ความคนอื่นแบบนี้!" หลิ่วจาวเอ๋อร์หัวเราะอย่างไม่แยแส

แม้จะพูดไปแบบนี้ ทว่าสีหน้าของหลิ่วจาวเอ๋อร์กลับแสดงออกอย่างชัดเจน

ว่าเธอเป็นคนทำ!

เพราะมีสุ่ยไท่จื่อคอยให้ท้าย ทำให้ไม่มีใครกล้าทำอะไรเธอ!

"สารเลว!" เย่ซินอวี่กำหมัดแน่นและอดไม่ได้ที่จะจัดการหลิ่วจาวเอ๋อร์ให้ได้เสียตอนนี้

"เย่ซินอวี่! แม้ว่าเธอจะไม่ได้ขโมยไข่มุกพระจันทร์แดงไป แต่เธอก็แอบบุกรุกเข้าไปในหอบรรพชนของตระกูลสุ่ยและทำร้ายคนของตระกูลสุ่ยจนบาดเจ็บสาหัส เรื่องนี้เธอคงไม่ปฏิเสธใช่ไหม? หอบรรพชนมีกล้องวงจรปิดอยู่ และในมือของผมก็มีวิดีโอบันทึกเหตุการณ์ที่เธอทำร้ายคนของตระกูลสุ่ย หลักฐานมัดแน่นขนาดนี้ เธอยังจะปฏิเสธอะไรได้อีก?" สุ่ยไท่จื่อกล่าวอย่างเย็นชา

"คุณวางแผนทำร้ายฉัน?" เย่ซินอวี่ตัวสั่นสะท้าน

"ซินอวี่ ถอยไป!"

หญิงชราเย่ที่นั่งอยู่ข้างบนก็ตะโกนขึ้น

"คุณย่า?" เย่ซินอวี่หันไปมอง

"บอกให้ถอยไป!" หญิงชราเย่กล่าวอย่างเย็นชา

เย่ซินอวี่จึงจำเป็นต้องถอยไปข้างๆ อย่างจำยอม

"สุ่ยไท่จื่อ คุณคิดว่าเรื่องนี้ควรจัดการยังไง?" หญิงชราเย่หันไปถาม

"คุณท่านเย่ ผมไม่ได้มีเจตนาคิดจะสร้างปัญหา แต่การบุกเข้าไปในหอบรรพชนนั้นมีโทษขั้นร้ายแรง ผมเองก็พลอยถูกคนในตระกูลโมโหเอาได้ เอางี้ พวกคุณมอบเย่ซินอวี่ให้ผมไปจัดการด้วยกฎภายในของตระกูลสุ่ยตกลงไหม?" สุ่ยไท่จื่อกล่าว

"ตามกฎของตระกูลสุ่ยแล้ว สถานการณ์ของเธอต้องลงโทษด้วยวิธีไหนเหรอ?" หญิงชราเย่ถาม

"ผมเองก็ไม่ค่อยรู้อะไร" สุ่ยไท่จื่อหันไปถามคนข้างๆ "กฎว่าไว้ยังไง?"

"ตามกฎแล้วจะต้องถูกฆ่าครับ!" คนของตระกูลสุ่ยกล่าว

"อะไรนะ?"

คนของตระกูลเย่ต่างตกตะลึง

คังฮุ่ยที่เป็นแม่ของเย่ซินอวี่เป็นลมล้มลงทันที

"แม่! แม่เป็นอะไรไป?" เย่ซินอวี่รีบวิ่งเข้าไปประคองด้วยสีหน้าซีดเผือดและตัวสั่นสะท้าน

หญิงชราเย่ไม่พูดอะไรอยู่นาน

"ไม่มีทางที่จะเจรจาได้เลยเหรอ?" สุ่ยไท่จื่อหันไปถามอีกครั้ง

ชายคนนั้นส่ายหน้า "คุณชายเองก็รู้ว่าตระกูลของเราปฏิบัติตามกฎอย่างเคร่งครัด อย่าว่าแต่คนนอก ต่อให้เป็นคนของตระกูลสุ่ยทำผิดก็ไม่ต่างกัน"

"คุณท่านเย่ เรื่องนี้ต้องขอโทษด้วยที่ผมไม่สามารถช่วยอะไรได้" สุ่ยไท่จื่อถอนหายใจ

"ยังมีวิธีอื่นจัดการปัญหาอีกไหม?" หญิงชราถามอย่างเคร่งขรึม

"อืม...มีทางหนึ่ง!" สุ่ยไท่จื่อแสร้งทำเป็นครุ่นคิดและหัวเราะออกมา "หากคุณท่านเย่มอบใบโพธิ์ประจำตระกูลเป็นการชดเชย ผมคิดว่าทั้งตระกูลสุ่ยคงไม่มีใครคิดจะเอาผิดเย่ซินอวี่ได้อีก!"

ใบโพธิ์?

คนของตระกูลเย่ต่างตกตะลึง

"เกรงว่าที่คุณจงใจใส่ร้ายเย่ซินอวี่ในครั้งนี้ก็เพราะสิ่งนี้ใช่ไหม?" คนของตระกูลเย่คนหนึ่งกล่าวอย่างเย็นชา

สุ่ยไท่จื่อชำเลืองมองคนนั้นและกล่าว "ผมได้บอกพวกคุณไปหมดแล้ว พวกคุณเลือกเองแล้วกัน หากไม่ยอมทั้งสองวิธี ตระกุลสุ่ยของผมก็ไม่ยอมให้ใครมารังแกอย่างแน่นอน!"

เมื่อพูดจบสุ่ยไท่จื่อก็เดินไปข้างหน้าอย่างหุนหัน

ทันใดนั้นเอง พลังอันน่าสะพรึงกลัวก็เข้าปกคลุมห้องโถง

คนของตระกูลเย่ต่างกระตุ้นพละกำลังเพื่อเตรียมลงมือ

"ช้าก่อน!"

ขณะนี้เอง หญิงชราเย่ก็ตะโกนขึ้นมา

ทุกคนต่างหันไปมอง

หญิงชรามองไปที่สุ่ยไท่จื่อและกล่าวเสียงแหบแห้ง "พ่อหนุ่ม ดูเหมือนว่าคุณจะเห็นจุดอ่อนของฉันและคงรู้ว่าฉันไม่มีทางปล่อยให้หลานสาวของฉันต้องตายไปต่อหน้าต่อตา! งั้นฉันจะมอบใบโพธิ์ให้คุณ!"

"อ๋า?"

คนของตระกูลเย่ต่างตกตะลึง

"ฮ่าๆ คุณท่านเย่ ผมรู้ว่าคุณเป็นคนฉลาด! องค์โพธิธรรมเป็นเพียงสมบัติภายนอกที่หาใหม่เมื่อไรก็ได้ แต่ถ้าเย่ซินอวี่เป็นอะไรไปจริงๆ ก็คงไม่มีใหม่อีก!" สุ่ยไท่จื่อหัวเราะชอบใจ

"ส่งคนมานี่ ไปเอาใบโพธิ์! มอบให้ตระกูลสุ่ย!" หญิงชราเย่กล่าวอย่างอ่อนล้า

"เอ่อ...."

คนของตระกูลเย่ต่างแสดงสีหน้าเป็นกังวล