บทที่ 2321 หนูไม่รู้จักหมอเทวดาหลินสักหน่อย

เมื่อคำนี้พูดออกไป สีหน้าของตระกูลเย่ก็ไม่ค่อยเป็นธรรมชาติเท่าไร

หญิงชราเย่บ้าปากค้างและถอนหายใจ "หมอเทวดาหลิน คุณไม่ต้องถามอะไรมากไปกว่านี้เลย กลับเจียงเฉินไปเถอะ เรื่องของเซียนเจิ้นเยว่เป็นเรื่องของตระกูลเย่ของเรา! เราจะจัดการปัญหานี้เอง"

"เหรอ?"

หลินหยางขมวดคิ้วและเห็นว่าหญิงชราเย่ไม่พูดอะไรก็ไม่ได้ถามอะไรอีก "หากมีปัญหาอะไร คุณส่งคนไปหาผมได้ที่เจียงเฉิน"

"ขอบคุณมากหมอเทวดาหลิน!"

หญิงชราเย่โค้งศีรษะให้หลินหยาง

"ไม่ต้องเกรงใจ"

"อ้อใช่หมอเทวดาหลิน อีกไม่กี่วันก็เป็นวันคล้ายวันเกิดแปดสิบปีของฉัน คุณพอจะอยู่ร่วมรับประทานอาหารด้วยกันได้ไหม?" หญิงชราเย่เอ่ยปาก

เมื่อพูดจบ คนของตระกูลเย่ก็ต่างจับจ้องไปที่หลินหยาง

หลินหยางส่ายหน้า "เจียงเฉินยังมีเรื่องอีกมากมาย เกรงว่าผมคงไม่มีเวลา ยังไงผมขอให้ท่านผู้หญิงมีสุขภาพแข็งแรงและอายุยืนยาว"

"ขอบคุณมาก"

หญิงชราเย่รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

หลินหยางไม่พูดอะไรพร้อมกับหันหลังเดินออกจากตระกูลเย่

ทุกคนต่างจับจ้องการเดินจากไปของเขา

โดยเฉพาะสุ่ยเซิ่งอู่ที่เผยให้เห็นแววตาเปล่งประกาย ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

เรื่องราวของตระกูลเย่ได้จบลง

คนของตระกูลเย่ต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ทุกคนต่างพึงพอใจกับจุดจบแบบนี้ ไม่ว่าจะเป็นสุ่ยเซิ่งอู่หรือหลินหยาง โชคดีที่ไม่มีการฆ่าฟันกันเกิดขึ้น ซึ่งเป็นผลดีกับตระกูลเย่อย่างมาก ไม่งั้นไม่ว่าใครแพ้หรือชนะ ตระกูลเย่คงยากที่จะจัดการได้

"ครั้งนี้โชคดีเหลือเกินที่มีหมอเทวดาหลิน!"

"จริงด้วย!"

"แต่ซินอวี่ไปเป็นน้องสาวหมอเทวดาหลินตั้งแต่เมื่อไร? ทำไมฉันไม่เคยรู้มาก่อน?"

หญิงชราเย่หันไปถาม

เย่ซวินซิงเองก็สับสนงุนงง "ซินอวี่เองก็ไม่เคยพูดเรื่องนี้มาก่อน"

ทุกคนต่างสับสนงุนงง

ขณะนี้เอง คนของตระกูลเย่คนหนึ่งก็วิ่งเข้ามา

"คุณท่าน! คุณหนูฟื้นแล้ว!"

คนของตระกูลเย่ตกใจ

"ซินอวี่ตื่นแล้ว?"

"ดีจัง!"

ทุกคนต่างวิ่งไปในห้อง

ตอนนี้คังฮุ่ยกำลังนั่งอยู่ข้างเตียงและกำลังเช็ดตัวให้เย่ซินอวี่ด้วยความดีใจ

เย่ซินอวี่ลืมตาขึ้นอย่างอ่อนล้าและอ้าปากพึมพำอย่างไร้เรี่ยวแรง

"ซินอวี่ เป็นยังไงบ้าง? รู้สึกยังไงบ้าง?" เย่ซวินซิงกล่าวด้วยน้ำเสียงสะอื้น

"คุณพ่อ หนูสบายดีค่ะ...หนู...หนูยังไม่ตายเหรอคะ?" เย่ซินอวี่กล่าวด้วยความสงสัย

เธอจำได้ว่าตัวเองกรีดคอของตัวเองไป ทำไมเธอยังไม่ตาย?

"ลูกยังไม่ตายน่ะสิ ลูกยังมีชีวิตอยู่!" เย่ซวินซิงกล่าว

"หนู...หนูควรจะตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมหนูยังมีชีวิตอยู่? หรือว่า...หมอเทวดาอันช่วยชีวิตหนูไว้?"

"ฉันจะไปมีความสามารถขนาดนั้นได้ยังไง? หมอเทวดาหลินเป็นคนลงมือต่างหาก" หมอเทวดาอันที่อยู่ข้างๆ กล่าวด้วยเสียงหัวเราะ

"หมอ...หมอเทวดาหลิน?" เย่ซินอวี่ตกใจ

"ซินอวี่ หนูไปรู้จักกันคนใหญ่คนโตคนนี้ตั้งแต่เมื่อไร? ทำไมเราถึงไม่รู้เลย?" หญิงชราเย่กล่าวด้วยรอยยิ้ม

"คุณย่า คุณย่าพูดอะไรคะ? หนู...หนูไม่รู้จักหมอเทวดาหลิน..." เย่ซินอวี่กล่าวด้วยความประหลาดใจ

"อะไรนะ? ไม่รู้จัก?"

คนของตระกูลเย่ต่างมองหน้ากันไปมาด้วยความตกใจอย่างมาก

"หมอเทวดาหลินรับลูกเป็นน้องสาวของเขาไม่ใช่เหรอ? ทำไมลูกถึงไม่รู้จักเขา?" เย่ซวินซิงถาม

"ก่อนหน้านี้ที่หนูไปที่เจียงเฉินหนูก็ไม่ได้เจอกับหมอเทวดาหลินเลย หนู...หนูจะไปเป็นน้องสาวของเขาได้ยังไง? คุณพ่อ ต้องมีอะไรเข้าใจผิดแน่ค่ะ..." เย่ซินอวี่กล่าว

"อ๋า?"

คนของตระกูลเย่ต่างตกตะลึง

เมื่อกลับไปถึงเจียงเฉิน หลินหยางก็มัวยุ่งกับเรื่องงานอยู่หนึ่งวันเต็ม หลังจากนั้นก็กลับไปที่บ้าน

ซูเหยียนกำลังขะมักเขม้นและฮัมเพลงอยู่ในครัว

หลินหยางนั่งลงที่โซฟาและนั่งดูทีวีอย่างเบื่อหน่าย

"ถูกรางวัลเหรอ? ทำไมอารมณ์ดีจัง" เมื่อเห็นซูเหยียนยกอาหารออกมา หลินหยางก็เอ่ยปากถามอย่างอดไม่ได้

"หมอเทวดาหลินช่วยชีวิตซินอวี่ได้แล้ว แถมยังช่วยจัดการปัญหาที่ค้างคาใจของซินอวี่ด้วย ฉันก็เลยดีใจเป็นธรรมดา!" ซูเหยียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"เหรอ? ทักษะการแพทย์ของหมอเทวดาหลินช่างเก่งกาจเหลือเกิน" หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

ซูเหยียนตกใจและสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยพร้อมกับฝืนยิ้มออกมา "ใช่...หลินหยางมาทานข้าวกันเถอะ"

"อืม"

หลินหยางรับรู้ได้ถึงความผิดปกติของซูเหยียน แต่ก็ทำเป็นไม่สนใจ