บทที่ 233 คุณคิดว่าผมต้องการเงินหรอ?

เมื่อเข้ามาในห้องฉุกเฉิน หลินหยางก็เดินไปที่โต๊ะผ่าตัดทันที

เพราะสถานการณ์วิกฤต แพทย์ของทางโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนจึงทำได้แค่การแพทย์แผนจีนเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม ระดับการรักษาพยาบาลของโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนนั้นไม่ได้ดีเท่ากับโรงพยาบาลประชาชน ดังนั้น ประสิทธิภาพในการวินิจฉัยและการรักษาจึงต่ำกว่ามาก

หลินหยางค่อยๆ ตรวจสอบซูเหยียน เมื่อเห็นอาการบาดเจ็บที่หน้าท้องของเธอ ใบหน้าของหลินหยางก็เย็นชา

เขาไม่พูดอะไร แค่รับเข็มเงินที่ฉี๋จ้งกั๋วส่งมา แทงเข้าไปทีละเข็ม

ทำอย่างนี้ต่อไปเป็นเวลาครึ่งชั่วโมง หลินหยางยื่นมือออกมา เพื่อที่จะนวดให้ซูเหยียน

บนฝ่ามือของเขามีชั้นของออร่าที่แผ่นเบา และทุกๆ การนวดที่เขาทำ ออร่าเหล่านี้จะค่อยๆ ซึมเข้าสู่ร่างกายของซูเหยียน

ฉี๋จ้งกั๋วมองดูอย่างตั้งใจ

"นี่...นี่คือเทคนิคการนวดอะไรกัน?" เขาถามด้วยความตกใจ

หลินหยางไม่ได้ตอบ

สักพัก เขาก็หยุดและพูดอย่างเรียบเฉย: "โอเคแล้ว ไปเอายา กิมจี่เช่า ฮั่วเซียง หญ้าตี้เอ๋อ ดอกเชียนยื่อและโสมป่าบดเข้าด้วยกัน ใส่น้ำให้แก่เธอ วันละสามครั้ง รีบไปจัดการ"

"โอเค" ฉี๋จ้งกั๋วพยักหน้า

"ใช่แล้ว จัดการเตรียมห้องที่ดีที่สุดให้ภรรยาของผมพักผ่อน"

"สบายใจได้หมอเทวดาหลิน ตอนนห้องผู้ป่วยของเธอเป็นห้องที่ดีที่สุดของโรงพยาบาลเรา" ฉี๋จ้งกั๋วยิ้ม

"ลำบากด้วย"

"ไม่เป็นอะไร หมอเทวดาหลินไม่ต้องเกรงใจ" ฉี๋จ้งกั๋ววิ่งออกไป

หลินหยางเดินออกมาจากห้องฉุกเฉินด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"หลินหยาง เสี่ยวเหยียนเป็นยังไงบ้าง?" ลั่วเฉียนถามอย่างเร่งรีบ

"คนแซ่หลิน ฉันบอกอะไรคุณให้นะ ถ้าเกิดเสี่ยวเหยียนเป็นอะไรแม้แต่นิดเดียว ฉันจะไม่ปล่อยคุณไปแน่!" จางชิงหยูกัดฟันพูด

ลินหยางไม่มองจางชิงหยู แค่พูดกับลั่วเฉียน: "สบายใจได้ เธอไม่เป็นอะไร จากนี้ขอให้รักษาบาดแผลให้ดีก็พอ"

"ดีเลย"

ลั่วเฉียนเอามือทาบหน้าอกของตัวเอง

ซูกวนถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"เสี่ยวเฉียน บอกผมหน่อยว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

"อั้ย..."

ลั่วเฉียนถอนหายใจอย่างหมดหนทาง แล้วบอกทุกอย่างที่เกิดขึ้นในโครงการซื่อจี้ห๋าวชิงให้กับเขาฟังทั้งหมด

เมื่อหลินหยางได้ยิน ความเยือกเย็นบนใบหน้าก็รุ่นแรงขึ้น

"หลินหยาง เสี่ยวเฉียน...ทุกข์ทรมานเกินไปแล้ว..." ลั่วเฉียนถอนหายใจ

"สบายใจได้ ผมจะไม่ให้เธอได้รับบาดเจ็บอีกต่อไป" หลินหยางพูดเสียงแหบ

"แต่คุณไม่ได้รักเธอ เธอก็ไม่เคยรักคุณ" จู่ๆ ลั่วเฉียนก็พูดคำพูดแปลกๆ มา

เมื่อคำพูดนี้ออกมา หลินหยางก็อึ้ง ลั่วเฉียนเองก็อึ้ง

จู่ๆ เธอก็หันหน้าไป ไม่พูโอะไร แต่สายตาของเธอเจ็บปวดและกังวล

หลินหยางเงียบไปสักพักและพูดอย่างเรียบเฉย: "จริงๆ แล้วผมเข้าใจยิ่งกว่าใครๆ แต่พวกเราก็เป็นสามีภรรยากัน ผมควรรับผิดชอบหน้าที่ของการเป็นสามี!"

เมื่อลั่วเฉียนได้ยิน ปากเล็กๆ ของเธอก็กางออก สักพักก็ยิ้มเล็กน้อย กำลังจะพูดอะไร ในเวลานี้มีเสียงดังขึ้นมาข้างๆ

"คุณคือคุณหลิน หลินหยางใช่ไหม?"

หลินหยางผงะครู่หนึ่ง มองไปด้านข้าง และพบว่ามีชายหนุ่มในชุดสูทยืนอยู่ข้างๆ เขา

"มีเรื่องอะไร?"

"สวัสดีคุณหลิน เจ้านายของเราต้องการพบคุณ" ชายในชุดสูทพูดอย่างเรียบเฉย

"เจ้านายของพวกคุณคือใคร?" หลินหยางขมวดคิ้วถาม

"ประธานของโครงการซื่อจี้ห๋าวชิง!" เขาพูด

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลั่วเฉียนและหลินหยางก็เข้าใจเจตนาของผู้ที่มาทันที

"ส่วนใหญ่พยายามที่จะจัดการกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้"

ลั่วเฉียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก ยิ้มเล็กน้อย: "คุณไม่ต้องพูดเลย ทัศนคติของโครงการซื่อจี้ห๋าวซิงไม่เลวเลย ครั้งนี้ถ้าไม่ใช่เพราะกองรักษาความปลอดภัยของโครงการซื่อจี้ห๋าวชิงที่หยุดฉางว่านเยว่และหม่านฟู่ซีได้ทัน ตอนนี้พวกเราอาจจะนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยก็ได้"

หลินหยางลูบคางตัวเองและพูดทันที: "มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกี่คนที่มีส่วนร่วมในการหยุดพวนักเลงของหม่านฟู่ซี?"

ลั่วเฉียนผงะ คิดเล็กน้อยและส่ายหน้า: "ตัวเลขจริงๆ ฉันก็จำไม่ได้ แต่น่าจะประมาณ 7-8 คน"

"ผมเข้าใจแล้ว"