บทที่ 2341 ช่วยคนสำคัญกว่า

ชายหญิงเหล่านั้นต่างก็ตกใจ

พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าเซียนเจิ้นเยว่จะบ้าคลั่งเช่นนี้ได้!

เมื่อเทียบกับอเจิ้นเยว่แล้ว ความแข็งแกร่งของพวกเขายังตามหลังอยู่มาก

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะได้รับการฝึกฝนจากหัวหน้าเทียนเจียว แต่ก็ไม่สามารถต่อกรกับการดำรงอยู่ที่มีมายาวนานอย่างเธอได้!

เหตุผลที่กล้าหยิ่งผยองต่อหน้าเซียนเจิ้นเยว่ เป็นเพราะอ้างชื่อเสียงของหัวหน้าเทียนเจียวเท่านั้น!

ท้ายที่สุดแล้วใครจะกล้าไปสู้กับคนนั้น?

แต่พวกเขาไม่คาดคิดว่าคนผู้นี้จะกล้าลงมืออย่างเจตนาฆ่า!

“กบฏแล้ว! กบฏแล้ว! เธอกล้าดียังไงมาเป็นศัตรูกับหัวหน้าเทียนเจียว! เธอกำลังรนหาที่ตาย!”

ชายผมยาวตะโกน และทุกคนก็พุ่งเข้ามาโจมตีเซียนเจิ้นเยว่

อย่างไรก็ตาม ในการเคลื่อนไหวเพียงไม่กี่กระบวนท่า มีคนสามคนเสียชีวิตภายใต้คมดาบอันแหลมคมของเซียนเจิ้นเยว่

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี คนที่เหลือก็หันหลังวิ่งหนี

"อย่าคิดจะไป!"

เซียนเจิ้นเยว่ตะโกน ไล่ไปทันที

ดวงจันทร์ที่สว่างไสวน่าสะพรึงกลัวปรากฏขึ้น ฟันคนเหล่านี้ราวกับมีดฆ่าปศุสัตว์

หลังจากนั้นไม่นาน ศพของคนเหล่านี้ก็ถูกแยกออกจากกัน และพวกเขาก็ตายอย่างน่าสลดใจ

มีเพียงชายผมยาวเท่านั้นที่กลิ้งพร้อมคลานไปซ่อนตัวอยู่หลังแผ่นหินสีเขียว

เซียนเจิ้นเยว่รู้ว่า ในเมื่อเธอได้ลงมือทำไปแล้ว เธอต้องฆ่าให้สิ้นซาก มิฉะนั้นถ้าหัวหน้าเทียนเจียวรู้เรื่องนี้เข้า ทั้งเธอและลูกชายของเธอก็ไม่สามารถหนีความตายได้

"แกคิดว่าแกสามารถซ่อนได้งั้นเหรอ?"

เซียนเจิ้นเยว่กระโดดขึ้นไปในอากาศ มองลงไปที่พื้นด้านล่าง และพบชายผมยาวทันที นิ้วมือขยับออกไป

หวือ!

วงล้อพระจันทร์กระแทกใส่ก้อนหินก้อนนั้นอย่างแรง

ทันใดนั้นก้อนหินก็แตกออกเป็นชิ้นๆ

ชายคนนั้นวิ่งหนีเหมือนคนบ้าด้วยความตกใจ

แต่ก็ไม่มีประโยชน์

เซียนเจิ้นเยว่พุ่งเข้าไปราวกับสายฟ้าแลบ เตะเขาจะกระเด็น

“อย่าฆ่าฉัน! นายท่านอย่าฆ่าฉัน! ถ้าคุณฆ่าฉัน หัวหน้าเทียนเจียวจะไม่ปล่อยคุณไปแน่!” ชายผมยาวกรีดร้อง

“ฉันฆ่าพวกแกมามากมายขนาดนี้แล้ว ทำไมยังต้องสนใจแกคนเดียวด้วย”

หลังจากพูดจบ พลังดาบก็ฟันลงมา

บูม!

ชายคนนั้นถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน เลือดและอวัยวะภายในของเขาก็กระจายไปทั่วพื้น

เซียนเจิ้นเยว่จ้องมองที่ฉากนี้ด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง ใบหน้าของเธอดูไม่ดีนัก

เธอรู้ดีว่า เธอจะอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน

สิ่งเดียวที่ต้องทำตอนนี้คือทำความสะอาดที่เกิดเหตุให้เร็วที่สุด เพื่อไม่ให้หัวหน้าเทียนเจียวรู้

เซียนเจิ้นเยว่รีบไปลงมือ ทำลายกำจัดศพ

หลังจากเก็บทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เธอรีบกลับไปที่ถ้ำ บอกหลินหยางเกี่ยวกับเรื่องนี้

หลินหยางซึ่งยังคงใช้เข็มขมวดคิ้วทันทีเมื่อได้ยินเสียง

“คุณฆ่าคนของหัวหน้าเทียนเจียวงั้นหรือ” หลินหยางถามอย่างเสียงต่ำ

“ถ้าไม่ฆ่าพวกเขา พวกเขาจะมาหยุดคุณแน่นอน! หากการช่วยเหลือของคุณได้รับผลกระทบในเวลานี้ ลูกชายของฉันจะต้องตายอย่างแน่นอน” เซียนเจิ้นเยว่กล่าวเสียงแหบแห้ง

"จริงที่ว่า นี่เป็นโอกาสเดียวของลูกชายคุณ เมื่อได้รับผลกระทบ ลูกชายของคุณจะไม่ได้รับการช่วยชีวิต!"

“ดังนั้น หมอเทวดาหลิน ฉันไม่อยากทำร้ายคุณ! หากคุณเต็มใจที่จะช่วย เจิ้นเยว่จะปกป้องคุณโดยไม่สนใจอะไรอย่างแน่นอน! หากคุณกลัวการแก้แค้นของหัวหน้าเทียนเจียว คุณสามารถออกไปได้เลย พวกเขายังไม่รู้ถึงการมีอยู่ของคุณ และมันจะไม่ส่งผลใดๆ หากคุณจากไป!" เซียนเจิ้นเยว่กล่าวเสียงแหบพร่า

เธอรู้สึกขอบคุณหลินหยางจากก้นบึ้งของหัวใจ

หลินหยางเป็นคนนำความหวังมาให้เธอ

ดังนั้นเธอจะไม่ทำร้ายหลินหยางโดยเปล่าประโยชน์

หลินหยางเงียบ

เขารู้ว่านั่นหมายถึงอะไร

เขาสามารถเดินออกไปได้ กระทั่งสามารถปัดความเกี่ยวกับเซียนเจิ้นเยว่ได้อย่างสิ้นเชิง

แต่เขารู้ว่า เมื่อเขาจากไป เขาไม่มีคุณสมบัติที่จะใช้เข็มเงินเหล่านี้อีกต่อไป

หลังจากนั้นไม่นาน หลินหยางก็พูดด้วยเสียงแหบพร่าว่า: "การช่วยชีวิตคนเป็นเรื่องสำคัญ!"

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ยังคงลงเข็มต่อไป

เซียนเจิ้นเยว่เม้มริมฝีปากของเธอแน่น น้ำตาไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

เธอคุกเข่าลงบนพื้นอีกครั้ง ทำคำนับสามครั้ง จากนั้นหันหลังกลับและเดินออกจากถ้ำ

ในวันต่อมาเซียนเจิ้นเยว่รู้สึกหวาดกลัวและไม่สบายใจอยู่ตลอด