บทที่ 235 พลังของฝ่ายใต้

"เพราะว่าคุณมันไร้ประโยชน์! ไม่มีความสามารถ!" หม่านฉางซื๋อกระทืบหม่านฟู่ซี หม่านฟู่ซีร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด หม่าฉางซื๋อตะโกนด้วยความโกรธ: "ชมรมศิลปะการต่อสู้ตระกูลหม่านคืออะไร? หมัดและเท้าตระกูลหม่านของพวกเราเคยไปรังแกผู้หญิงและคนแก่ที่ใช้ไม้คำยันหรอ? ให้คุณทำร้ายผู้หญิงที่นั่งอยู่บนวีลแชร์หรอ? ถ้าเรื่องนี้กระจายออกไป ตระกูลหม่านของพวกเขาจะกลายเป็นตัวตลกแค่ไหน? คุณรู้ไหมว่าคุณเกือบจะทำให้ตระกูลของพวกเราทั้งหมดขายหน้า!"

เมื่อหม่าฟู่ซีได้ยินก็น้ำตาไหล

"กักตัวสามวัน นี่คือความเห็นของพี่ใหญ่! ภายในสามวันนี้ห้ามไปไหน หลังจากสามวันไสหัวออกไปจากเยี้ยนจิง!" หม่านฉางซื๋อหลบตาทั้งสอง

หม่านฟู่ซีถอนหายใจและพูดเบาๆ: "รับทราบ ลุงสอง"

หม่าฉางซื๋อเบื่อที่จะดูแลเด็กที่ไม่รู้จักโตคนนี้แล้ว เดินออกไป

ในเวลานี้ มีคนหนึ่งถือโทรศัพท์วิ่งเข้ามา หม่านฉางซื๋อรับโทรศัพท์มาฟังสักพัก และหันหน้าไปพูดเบาๆ: "ส่งคนไปสั่งสอนหมอเทวดาหลินนั่นหน่อย"

"นายท่าน ทำไมหรอ?" คนข้างๆ ถามด้วยความไม่เข้าใจ

"เฉาเวยบอกว่าหมอเทวดาหลินนั่นไม่ยอมเชื่อฟัง เขาไม่อยากทำอะไร เลยจะให้พวกเราออกหน้าแทน"

"เฉาเวยนี่มันสุนัขจิ้งจอกแก่จริงๆ...เอาเถอะ ถ้าเป็นเช่นนั้น งั้นผมจะไปจัดการ"

"ทำแบบเงียบๆ หน่อย อย่าก่อให้เกิดเป็นเรื่องใหญ่ ไม่งั้นเรื่องจะกระจายออกไป คนอื่นจะบอกว่าตระกูลหม่านของพวกเรารังแกคนอ่อนแอ"

"วางใจได้ท่านสอง รับประกันได้เลย"

หลินหยางนั่งอยู่ในห้องทำงานประมาณ 7-8 นาที ฉินไป่ซงก็โทรศัพท์เข้ามา

"ว่ายังไง?" หลินหยางถามอย่างเรียบเฉย

"คนที่สามารถจัดการกับโครงการซื่อจี้ห๋าวชิงมีเยอะมาก แต่ถ้าต้องการทำให้โครงการซื่อจี้ห๋าวชิงหายออกไปจากเมืองจินเฉินภายในวันนี้ คนที่จัดการได้มีน้อยมาก" ฉินไป่ซงลังเลสักพัก

"น้อยหรอ? งั้นก็บอกว่ายังมีคนจัดการได้ใช่ไหม?" หลินหยางถามกลับ

"มี อีกทั้งแค่โทรครั้งเดียวและสามารถทำให้เฉาเวยถอนทุนของเขาจากเจียงเฉิน และไม่กล้ากลับมาในเมื่อเจียงเฉินแม้แต่เก้าเดียวเลยยังได้!" ฉินไป่ซงตอบ

หลินหยางตกตะลึง และสนใจ: "ใครเก่งขนาดนั้น?"

"หลงโช..." ฉินไป่ซงพูดออกมาสองพยางค์อย่างระมัดระวัง

"อ๊า?" หลินหยางตกใจ

"ก่อนหน้านี้สองปี บุคคลใหญ่โตคนหนึ่งมาหาหลงโช หลงโชช่วยรักษาเขา แต่แค่ทำให้อาการป่วยของเขาช้าลง ไม่ได้รักษาให้หายขาด บุคคลใหญ่โตคนนั้นต้องกลับไปอย่างหมดหนทาง หลงโชบอกว่าถ้าคุณยอมลงมือรักษาคนคนนั้น บุคคลนั้นต้องยอมออกหน้าเพื่อจัดการปัญหานี้อย่างแน่นอน" ฉินไป่ซงพูด

"โอ้ะ? ดังนั้นจะบอกว่ามีข้อแลกเปลี่ยนหรอ?" หลินหยางเลิกคิ้ว

"ไม่ไม่ไม่ อาจารย์ ผมว่าพวกเขาคงไม่ได้หมายความอย่างงี้ พวกเขาก็แค่พยายามเพื่อแย่งชิงโอกาสเท่านั้น" ฉินไป่ซงรีบตอบ

"มาดูกันว่าพวกเขาจะช่วยผมแก้ปัญหานี้ไหมละกัน ถ้าเรื่องนี้จัดการได้ ผมพอใจ ก็จะช่วยรักษา ถ้าเรื่องนี้ไม่ได้รับการจัดการอย่างน่าพอใจงั้นก็โทษผมไม่ได้"

"อาจารย์วางใจได้ ผมจะโทรหาหลงโชตอนนี้" ฉินไป่ซงรีบพูด วางสาย แต่โทรหาหลงโช

ในตอนนี้หลงโชยังคงนอนอยู่ในอาคารหอพักที่สร้างขึ้นชั่วคราวโดยพรรคซวนอี

มองดูโทรศัพท์มือถือที่สั่นอยู่ข้างๆ เขาหยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทาและวางมันไว้ข้างหูอย่างสั่นๆ

"ผมเข้าใจแล้ว"

จากนั้นเขาก็ตอบเสียงแหบ และโทรศัพท์ออกไปอีกเบอร์

"หมอเทวดาหลง! ทำไมคุณถึงโทรหาผมได้? คุณมีวิธีอะไรใหม่ๆ ที่สามารถรักษาอาการของเขาได้แล้วหรอ?" มีเสียงดีใจทางโทรศัพท์อีกด้าน

หลงโชเม้มริมฝีปากล่างและพูดแหบๆ: "ผมรักษาไม่ได้"

"อ๊า?"

คนนั่นหมดหวังอย่างสิ้นเชิง

"แต่ไม่ใช่จะบอกว่าไม่มีโอกาส!" หลงโชพูดต่อ

"จริงหรอ?" เสียงของคนนั้นสูงขึ้นแปดระดับ

"ฟัง ตอนนี้ยังห่างจากเทียงคืน 8 ชั่วโมง ถ้าพวกคุณสามารถจัดการไล่โครงการซื่อจี้ห๋าวชิงของเฉาเวยออกไปจากเจียงเฉินได้ภายในแปดชั่วโมง บางทีอาจจะมีคนที่มีทักษะทางการแพทย์ที่ดีกว่าผมรักษาคนนั้นได้ ถ้าพวกคุณทำไม่ได้ อาจจะไม่สามารถหาแพทย์ที่เก่งกว่าเขาได้แล้วหล่ะ" หลงโชพูดเสียงแหบ

ร่างของคนปลายสายสั่น ถาม: "หมอเทวดาหลินหมายถึงคนไหนหรอ?"

"หมอเทวดาหลินแห่งเจียงเฉิน คุณเคยได้ยินไหม?"

"หมอเทวดาหลินหรอ? เคยได้ยิน ทำไมหรอ? ทักษะทางการแพทย์ของหมอเทวดาหลินสูงกว่าคุณจริงๆ หรอ? แต่ตามที่พวกเราเข้าใจ พวกเขายังหนุ่มนะ" ชายคนนั้นพูดด้วยความสับสน

เพราะว่ายังหนุ่ม พวกเขาเลยไม่ได้ไปเชิญหมอเทวดาหลิน

หลงโชหลับตา ในที่สุดเขาก็พูด: "ผมแข่งกับเขาแล้ว แพ้ ผม...ถูกทำให้พิการ!"

เมื่อสิ้นเสียงนี้ ก็ไร้เสียงจากปลายสาย

จากนั้นถึงได้มีเสียงดังขึ้น