บทที่ 2354 ยาชูกำลังชั้นเยี่ยม

เมื่อเห็นยาสองเม็ดกลิ้งลงมาข้างๆ ตาของเสิ่นเหนียนหัวและไป๋หนานหลีต่างก็เบิกกว้าง รูม่านตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความตกใจ

พวกเขามองหน้ากัน แต่ก็ไม่กล้าที่จะกินมัน

“ทำไม? กลัวแล้วเหรอ?”

หลินหยางเหลือบมองทั้งสองคนแล้วยิ้มจางๆ

“หมอเทวดาหลิน นี่คือยาอะไร?” ไป๋หนานหลีลังเลครู่หนึ่ง ถามด้วยเสียงต่ำ

"ดูเหมือนว่าพวกคุณจะไม่ค่อยไว้ใจฉันมากนัก" หลินหยางยิ้มและพูดว่า "พวกคุณคิดว่าฉันจะปองร้ายพวกคุณหรือ ถ้าฉันอยากที่จะฆ่าพวกคุณ ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีนี้เลย อย่ากังวล ถ้าพวกคุณขี้ขลาดเช่นนี้ สักวันหากฉันให้ยาถอนพิษกับพวกคุณ พวกคุณก็จะไม่กล้ากินมันแล้วใช่ไหม?”

คำพูดเหล่านี้ทำให้ทั้งสองคนไม่สบายใจ

ถูกต้อง

หากวันหนึ่งได้รับยาถอนพิษ ทั้งสองคนมัวแต่ลังเลสงสัย พวกเขาจะไม่พลาดโอกาสที่จะได้อิสรภาพคืนมาหรอกหรือ?

"หนานหลี..." เสิ่นเหนียนเอียงศีรษะเรียกเบาๆ

“ไม่สนใจแล้ว ยังไงก็ต้องตาย!” ไป๋หนานหลีกัดฟัน คว้ายามายัดเข้าปาก

ฮึดฮัด!

เม็ดยาเข้าสู่กระเพาะอาหาร

ไป๋หนานหลี่หลับตา

อย่างไรก็ตาม ใช้เวลาเพียงไม่ถึงสิบวินาที

ฟุด!

เขาสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ และสีหน้าของเขาก็สดใสอย่างมาก ดวงตาของเขาเบิกกว้าง และสีหน้าท่าทางของเขาก็แผ่ขยายออกไป

"หนานหลี เป็นอะไรไป"

เสิ่นเหนียนหัวร้อนรน ลุกขึ้นยืนด้วยความยากลำบาก จ้องมองที่หลินหยางด้วยความโกรธ และตะโกนว่า: "แกวางยาพิษจริงๆ! แกใจร้ายมาก!"

"ใครบอกคุณว่ามันเป็นยาพิษ ?” หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉย

“ไม่ใช่ยาพิษ หนานหลีจะเป็นแบบนี้ได้อย่างไร” ดวงตาของเสิ่นเหนียนหัวเป็นสีแดง ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยความโกรธ

แต่ในเวลานี้ ไป๋หนานหลีเอ่ยปากของเขา

"เหนียนหัว เธอเข้าใจหมอเทวดาหลินผิดแล้ว! นี่ไม่ใช่ยาพิษ! มันคือยาชูกำลัง! ยาชูกำลังชั้นเยี่ยม!!"

เสียงของเขาตื่นเต้นเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นนั่งสมาธิบนพื้น ทำสมาธิโดยหลับตา และมีพลังงานผันผวนทั่วทั้งร่างกายอย่างอธิบายไม่ได้ ราวกับว่าลมหายใจรอบตัวเขากำลังจะระเหิด

"นี่คือ... บุกทะลวง?" เสิ่นเหนียนหัวจ้องมองอย่างว่างเปล่า

"ยานี้ไม่เพียงฟื้นฟูความแข็งแกร่งทางร่างกายของฉัน ยังทำให้สถานะของฉันเป็นประวัติการณ์ ยิ่งทำให้ช่องทางพลังปราณของฉันแข็งแกร่งขึ้น นำทางจิตวิญญาณของฉัน ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าตัวของฉันได้เห็นแสงสว่างขึ้นทันที! เหนียนหัว เธอรีบกินเร็วๆ!" ไป๋หนานหลีกล่าวอย่างรีบร้อนในขณะที่นั่งสมาธิ

เสิ่นเหนียนหัวไม่อยากจะเชื่อ จ้องมองอย่างว่างเปล่า ในที่สุดก็เอายาใส่เข้าไปในปาก

ฮึดฮัด

เธอกลืนด้วยความยากลำบาก

อย่างไรก็ตามทันทีที่ยาเข้าไปในท้อง ความรู้สึกเย็นก็พลุ่งพล่านขึ้นมา

เสิ่นเหนียนหัวยังไม่ทันตอบสนอง

วิ้ว!

กระแสลมอุ่นราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดเข้ามาเติมเต็มทุกอณูอากาศในร่างกายของเธอทันที หล่อเลี้ยงเนื้อและเลือดของเธอทุกตารางนิ้ว

ในขณะนั้นเสิ่นเหนียนหัวรู้สึกว่าเธอกำลังจะละลาย ร่างกายของเธอเกือบจะสูญเสียการทรงตัว ต้องการที่จะคุกเข่าลงบนพื้น

“สบายจัง…ความรู้สึกนี้…สบายมากๆ เลย!” เธอรู้สึกว่าเสียงของเธอเบาพริ้วเล็กน้อย

“เป็นไงบ้าง นี่นับว่าเป็นยาพิษไหม?”

หลินหยางชำเลืองมองเสิ่นเหนียนหัวแล้วถามเบาๆ

เสิ่นเหนียนหัวรู้สึกอายเล็กน้อย ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร

“ฉันให้เวลาพวกคุณพักฟื้นครึ่งชั่วโมง หลังจากครึ่งชั่วโมงก็ทำงานกันต่อ ปริมาณยาชุดนี้เยอะมาก ดังนั้นเราต้องทำงานล่วงเวลา”

หลินหยางพูดเบาๆ และยังคงอุทิศตนให้งานปรุงยา

อย่างไรก็ตาม เพิ่งผ่านไปคืนเดียว พอเช้าวันรุ่งขึ้น ฉินไป๋ซงก็มาเคาะประตูห้องปรุงยา