บทที่ 2358 คำขาด

ชายคนนั้นและกลุ่มผู้ประท้วงถูกตำรวจนำตัวไป

และหญิงชราคนนั้นก็ถูกหลินหยางให้คนส่งเธอไปสถาบันการแพทย์พรรคซวนอีเพื่อรับการรักษา

แม้ว่าเรื่องนี้จะจบลงอย่างน่าพอใจ แต่สีหน้าของหลินหยางก็หนักหนามาก

"หมอเทวดาหลิน ไม่ต้องห่วง เราสนับสนุนคุณ!"

“พูดได้ถูก หมอเทวดาหลิน พวกเราไม่มีวันเชื่อเรื่องไร้สาระพวกนั้น!"

“คุณต้องไม่เป็นไร มีคนจงใจทำให้คุณเสียชื่อเสียง!"

“สนับสนุนหมอเทวดาหลิน!"

"สนับสนุนหมอเทวดาหลิน!"

ผู้คนในที่เกิดเหตุตะโกนตามกัน ราวกับว่าพวกเขากำลังส่งเสียงเชียร์ไอดอล

"ขอบคุณทุกคน! ขอบคุณ!"

หลินหยางยิ้ม จากนั้นกลับไปที่หยางหัวพร้อมกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย

ในบริษัท หม่าไห่รออยู่ตลอด

ความจริงพี่เสอคนนั้นไม่ใช่ตั้งใจตามถึงที่นี่ แต่ทันทีที่เกิดเหตุการณ์นั้นหลินหยางสั่งให้ซวี่เทียนตรวจสอบภูมิหลังของชายคนนี้ ได้ทราบความจริง จึงรีบนำตัวพี่เสอมาถึงที่ ถึงได้มีการแสดงในฉากนี้

การปรากฏตัวของพี่เสอ ทำให้ทุกคนเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่า ชายคนนั้นมาที่นี่เพื่อเล่นสาดน้ำสกปรก

อย่างไรก็ตาม หลายคนได้ถ่ายภาพที่เกิดเหตุและอัปโหลดไปยังอินเทอร์เน็ตแล้ว

สภาพแวดล้อมของเครือข่ายในปัจจุบันให้ความสำคัญกับการรับส่งข้อมูลเป็นอันดับแรก เพื่อแลกกับการรับส่งข้อมูล บล็อกเกอร์ที่ไร้เหตุผลบางคนจะทำอะไรก็ได้โดยไม่มีขีดจำกัดตั้งไว้

กลัวแต่ว่าจะฟังไมได้ศัพท์จับมากระเดียด จะโพสต์วิดีโอแค่ช่วงครึ่งแรก ไม่โพสต์ช่วงหลัง

ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็เป็นเรื่องง่ายมากที่จะทำให้ชาวเน็ตเข้าใจผิด

ดังคำกล่าวที่ว่า การแพร่กระจายข่าวลือด้วยปากเดียว ปฏิเสธที่จะอธิบาย ข่าวปลอมจะกระจ่ายไปทั่วจนมิอาจลบล้าง ชาวเน็ตมีแนวคิดที่มีอุปาทานที่รุนแรง เมื่อพวกเขาคิดว่านี่คือความจริงของเรื่องนี้ พอถึงเวลาเปิดโปงความจริง พวกเขาจะยังเว้นระยะห่างตั้งความสงสัยขึ้นอีก ยากที่จะยอมรับ

"แจ้งฝ่ายประชาสัมพันธ์ว่า ต้องพยายามอย่างเต็มที่เพื่อจัดการกับผลกระทบที่ตามมาของเหตุการณ์นี้ นอกจากนี้ ต้องป้องกันอย่างใกล้ชิดเพื่อไม่ให้เหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นอีก ผมเชื่อว่าคงจะไม่มีแค่ครั้งเดียว"หลินหยางพูดด้วยความเคร่งขรึม

“ครับ ประธานหลิน”

หม่าไห่โค้งคำนับเล็กน้อย

"ประธานหลิน อีกฝ่ายยังจะทำสิ่งนี้อยู่อีกหรือ" ซวี่เทียนรู้สึกงงงวยเล็กน้อย

"บางครั้งเมื่อโดนน้ำสกปรกสาดมากเกินไป ผู้คนจะคิดว่าคนๆ นี้เกิดมาสกปรก ถ้ามีข่าวลือมากเกินไป เรื่องไม่จริงบางอย่างจะกลายเป็นจริง!" หลินหยางพูดเสียงแหบพร่า

ทุกคนดูจริงจัง พยักหน้าเล็กน้อย

ในเวลานี้ เลขาเสี่ยวชิงเคาะประตูและเดินเข้าไป

“เกิดอะไรขึ้น?” หลินหยางถาม

“ประธานหลิน มีแขกหลายท่านต้องการพบคุณ”