บทที่ 2367 ผมไม่สนใจคุณแม้แต่นิดเดียว

สีหน้าของเฟิงเซี่ยวสุ่ยเย็นชาราวกับน้ำแข็งและไม่พูดอะไรสักคำ

เขาจ้องมองไปที่ฉากหน้าประตูหยางหัวที่อยู่นอกหน้าต่างและคำรามเสียงเบาอย่างเกรี้ยวกราด "ล้มเหลว? ไม่! ยังไม่จบ! คุณคิดว่าวิธีการของผมมีแค่นี้เหรอ?"

ผู้หญิงบนหน้าจอผงะเล็กน้อยและขมวดคิ้วโดยไม่พูดอะไร

บริเวณหน้าประตูทางเข้าของหยางหัวเต็มไปด้วยผู้คน

ทุกคนต่างร้องตะโกนเสียงดัง

มีทั้งคนที่ตะโกนด่าทอหลินหยางก่อนหน้านี้ได้ส่งเสียงกล่าวคำขอโทษ

และมีทั้งคนที่ตะโกนด่าทอฟู่เซิงไกวโส่ว

บรรยากาศเป็นไปอย่างโกลาหล

ขณะนี้เอง ตำรวจกลุ่มใหญ่ก็เดินทางมาถึง พวกเขาเข้ามารักษาความสงบเรียบร้อยโดยการขอความร่วมมือทุกคนให้แยกย้ายกันออกไป

ฟู่เซิงไกวโส่วกัดฟันกรอดและกำหมัดแน่น

"คุณ..." ผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ รู้สึกหวาดกลัวกับสิ่งที่เกิดขึ้นและอดไม่ได้ที่จะร้องอุทานออกไปราวกับต้องการเกลี้ยกล่อมให้แยกย้าย

แต่คิดหรือว่าฟู่เซิงไกวโส่วจะยอม?

"รบกวนบอกคุณของแดนมรณะว่าผมไม่ได้คิดเป็นศัตรูกับพวกคุณ ทั้งหมดนี้ล้วนเกิดขึ้นเพราะถูกพวกคุณบีบ หากคุณยอมหยุดเสียตอนนี้ก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่หากยังไม่ยอมเลิกรา งั้นผมก็คงไม่ยอมเป็นฝ่ายถูกรังแกไปตลอดแน่นอน" หลินหยางเอามือไพล่หลังและกล่าวกับฟู่เซิงไกวโส่ว

"คุณหลิน คุณคิดว่าคุณชนะงั้นเหรอ? คุณอย่าได้ใจไปหน่อยเลย! เรื่องนี้ยังไม่จบเลย!"

ฟู่เซิงไกวโส่วกล่าวอย่างเกรี้ยวกราดพร้อมกับตะคอกใส่ฝูงชน "เดี๋ยวก่อนทุกคน!"

จากนั้นทุกคนก็เงียบสงบ

หลายคนต่างหันไปมอง

แม้แต่ตำรวจเองก็หันไปมองฟู้เซิงไกวโส่วด้วยเช่นกัน

บรรดานักข่าวเหมือนมีลางสังหรณ์อะไร จากนั้นก็รีบพากันไปที่ฟู้เซิงไกวโส่วเพื่อจับภาพเขาอย่างบ้าระห่ำ

"คุณฟู่เซิงไกวโส่ว คุณยังมีอะไรจะพูดเหรอคะ?"

"เกี่ยวกับเรื่องตำราชำรุดนี้ คุณมีความคิดเห็นยังไงบ้างครับ?"

"ทำไมคุณถึงยังไม่ยอมปล่อยหมอเทวดาหลินไป ไม่ทราบว่าคุณอิจฉาหมอเทวดาหลินที่เก่งและฉลาดกว่าคุณใช่ไหม?"

นักข่าวต่างพากันตั้งคำถามอย่างบ้าคลั่ง

ฟู่เซิงไกวโส่วกล่าวอย่างเย็นชา "ผมไม่ได้อิจฉาริษยาหมอเทวดาหลิน เขาเองก็ไม่ได้มีอะไรให้ผมอิจฉาเลยสักนิด ที่ผมต้องคอยเปิดโปงความจริงที่หมอเทวดาหลินแต่งขึ้นมาก็เพราะทักษะการแพทย์ของเขาคนนี้ไม่ใช่ทักษะที่ดีและยังมีทักษะการแพทย์ที่ต่ำตม! ผมไม่อยากเห็นเขาทำร้ายประชาชนผู้บริสุทธิ์อีกต่อไป!"

เมื่อพูดจบก็ทำให้กลุ่มคนที่ไม่พอใจต่างพากันระเบิดอารมณ์

"คุณมีสิทธิ์อะไรมาต่อว่าหมอเทวดาหลิน? ?"

"หมอเทวดาหลินทำประโยชน์ให้ผู้คนตั้งมากมาย และยังผลิตยาพิเศษเฉพาะเพื่อช่วยผู้คนจำนวนมาก ทักษะการแพทย์ของเขาไม่ดีตรงไหน?"

"หยุดพูดจาเหลวไหลเสียที! ฉันจะบอกอะไรให้นะ! ถ้าคุณยังกล้าพูดจาดูถูกเหยียดหยามหมอเทวดาหลินอีกละก็ ฉันจัดการคุณแน่!"

"หุบปากหมาของคุณเดี๋ยวนี้เลย! มาจากไหนก็ไสหัวไปทางนั้น!"

ผู้คนจำนวนมากต่างพากันด่าทอและบางคนก็พยายามฝืนการขวางกั้นของตำรวจเพื่อเข้าไปเผชิญหน้า

สถานการณ์แทบจะไม่สามารถควบคุมได้

ทว่าฟู่เซิงไกวโส่วกลับไม่รู้สึกตื่นตระหนกและยังคงตะโกนเสียงดัง "ในเมื่อพวกคุณคิดว่าทักษะการแพทย์ของหมอเทวดาหลินวิเศษเลิศล้ำไม่มีใครเทียบได้! งั้นผมจะขอข้าหมอเทวดาหลิน! ผมจะขอแข่งขันทักษะการแพทย์กับเขา! มาดูกันว่าหมอเทวดาหลินของพวกคุณจะเก่งมากแค่ไหน หรือผมต่างหากที่เก่งกว่า!"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ฟู่เซิงไกวโส่วก็หันไปมองหลินหยางและกล่าวอย่างเยือกเย็น "หมอเทวดาหลิน คุณกล้ารับคำท้าไหม?"