บทที่ 2371 ผู้นำของเจียงเฉิน

เหิมเกริมมาก!

ผู้คนจำนวนมากต่างขมวดคิ้วและเย้ยหยัน

"เจ้าหมอนี่สมควรโดน!"

"ก่อนหน้านี้ที่หน้าทางเข้าหยางหัว หน้าของเจ้าหมอนี่ยังไม่ถูกต่อยจนบวมอีกเหรอ? กล้าดียังไงมาอวดเบ่งแบบนี้ได้!"

"รอให้หมอเทวดาหลินมาเถอะ! ดูสิว่าจะจัดการสั่งสอนเขายังไง!"

เสียงด่าทอดังระงม

ทว่าฟู่เซิงไกวโส่วกลับไม่สนใจและรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน

เขามองไปรอบๆ และกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ดูเหมือนว่าพวกคุณจะชื่นชมหมอเทวดาหลินเอามากๆ เลยนะ! เหมือนกับว่าทักษะการแพทย์ของเขารักษาได้ทุกอย่างและไม่มีใครเทียบได้?"

"ฮึฮึ ดูเหมือนว่าวันนี้พวกคุณคงต้องผิดหวังแล้วล่ะ!"

"วันนี้ผมจะเหยียบเขาให้จมดิน! ให้พวกคุณรู้ว่าทักษะการแพทย์ของเขาธรรมดาและกระจอกมากแค่ไหน! ในสายตาของผม เขากลับเทียบอะไรผมไม่ได้เลยสักนิด!"

เมื่อคำเหล่านี้ถูกพูดออกไป สถานการณ์ก็ไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไป

"สารเลว! แกพูดอะไรของแก?"

"แกกล้าดูถูกเหยียดหยามหมอเทวดาหลินอย่างนั้นเหรอ?"

"ฉันจะจัดการแกเอง!"

เสียงตะโกนด่าทอดังระงมอย่างไม่ขาดสาย

คนจำนวนหนึ่งต่างวิ่งเข้าไปบนเวทีเพื่อคิดจะจัดการสั่งสอนฟู่เซิงไกวโส่ว

ทว่าก็ถูกตำรวจขวางไว้ได้ทัน

"เจ้าหมอนี่กำลังทำอะไร? เขาบ้าไปแล้วเหรอ?"

ชายคนหนึ่งที่อยู่ทางนี้มองไปที่ฟู่เซิงไกวโส่วด้วยความงุนงงและเห็นได้ชัดว่าเขายังไม่รู้อะไร

"ดูเหมือนว่าฝั่งแดนมรณะต้องชนะแน่นอน!" อ้ายหร่านที่อยู่ข้างๆ กล่าว

ชายคนนั้นตกใจ "ชนะแน่?"

"การแข่งขันครั้งนี้แดนมรณะจะแพ้ไม่ได้ เกรงว่าแดนมรณะต้องนำอะไรออกมา ความสามารถของแดนมรณะน่ากลัวเกินไป หากพวกเขาจริงจังขึ้นมา ด้วยความสามารถของหมอเทวดาหลิน เกรงว่าคงไม่สามารถรับมือได้แน่ ถึงตอนนั้น..."

"เหมือนกับถูกหุบเขาไท่ซานถล่มและถูกบดขยี้เป็นผุยผง" หญิงที่ถักเปียกล่าวเสียงแหบแห้ง

ชายคนนั้นสูดหายใจเข้า

อ้ายหร่านพยักหน้าด้วยแววตาเปล่งประกายเฝ้าจับตาดู

แน่นอนว่าเธอไม่ได้คาดหวังในตัวหลินหยาง

หลังจากที่เธอเห็นท่าทางหยิ่งผยองและฮึกเหิมของฟู่เซิงไกวโส่วแล้วนั้น เธอก็รู้ได้ทันทีว่าแดนมรณะจะต้องชนะแน่นอน

เรื่องราวใหญ่โตมากขนาดนี้ทำให้ผู้คนจำนวนมากต่างเฝ้าจับตาดู มีหรือว่าแดนมรณะจะกล้าแพ้? หากพวกเขาแพ้ ชื่อเสียงของแดนมรณะจะต้องย่อยยับและไม่มีหน้าสู้คนอื่นได้แน่นอน

และการแข่งขันครั้งนี้ แดนมรณะจะต้องได้รับชัยชนะแน่นอน

และด้วยทุกวิถีทาง

"แต่ก็ไม่รู้ว่าไม้ตายของแดนมรณะคืออะไร?" อ้ายหร่านพึมพำ

บรรยากาศเป็นไปอย่างโกลาหล

บรรดาตำรวจต่างพากันปวดหัว

ยังจะมีใครคิดเพิ่มปัญหาให้พวกเขาอีก?

คราวนี้สถานการณ์กลับยิ่งยากจะควบคุมได้

"หมอเทวดาหลินมาถึงหรือยัง?"

หัวหน้าสายตรวจจางกุมขมับและอดไม่ได้ที่จะหันไปถามลูกน้องของตัวเอง

ลูกน้องกำลังจะพูดว่าไม่รู้ แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างพร้อมกับชี้ไปที่ประตูใหญ่

หัวหน้าสายตรวจจางรีบหันไปมอง

จากนั้นก็เห็นใครบางคนยืนอยู่ที่บริเวณหน้าประตูราวกับเป็นเทวดา

บรรยากาศเงียบสงัด

ทุกสายตาต่างหันไปมองที่หลินหยาง

หลินหยางมีสีหน้าเคร่งขรึมพร้อมกับจับจ้องไปที่ฟู่เซิงไกวโส่วที่อยู่บนเวที จากนั้นก็ก้าวเท้าเดินเข้าไป

"หมอเทวดาหลิน! หมอเทวดาหลิน!"

"หมอเทวดาหลิน! หมอเทวดาหลิน!"

"หมอเทวดาหลิน!"

.....

ทุกคนต่างชูกำปั้นและตะโกนเสียงดัง

เสียงนั้นดังเหมือนคลื่นที่กระจายไปทั่วทุกทิศทาง

เพดานของโรงยิมกำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ

ฟู่เซิงไกวโส่วกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยรอยยิ้มแห่งความชั่วร้าย

เขาจ้องไปที่หลินหยางที่กำลังก้าวเข้ามาและกล่าวอย่างไม่แยแส "หมอเทวดาหลิน คุณเตรียมพร้อมสำหรับการถูกบดขยี้แล้วหรือยัง?"

"บดขยี้? คุณน่ะเหรอ?"

"ไม่อย่างนั้นล่ะ? คุณไม่รู้ความสามารถของแดนมรณะของผมเสียแล้ว!" ฟู่เซิงไกวโส่วกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์

หลินหยางเงยหน้าขึ้นจ้องมองเขาอย่างเย็นชาพร้อมกับผายมือทั้งสองข้างและพูดเสียงดัง "แล้วคุณรู้จักชื่อเสียงของผมดีแล้วหรือยัง?"

เมื่อพูดจบ ทุกคนต่างลุกขึ้นยืนและพากันร้องตะโกนเสียงดังกึกก้อง

"หมอเทวดาหลิน! !"

"หมอเทวดาหลิน! !"

"หมอเทวดาหลิน! !"

.....

โรงยิมสั่นสะเทือน

เสมือนว่าเสียงตะโกนได้ดังไปทั่วทั้งเจียงเฉิน!

สีหน้าของอ้ายหร่านและหญิงถักเปียได้เปลี่ยนไปทันที