บทที่ 2377 ตกหลุมพรางเข้าแล้ว

นับเป็นแรงกดดันที่น่าสะพรึงกลัวมาก

ทั้งสามทำหน้าเคร่งเครียดและไม่กล้าประมาท

คิดไม่ถึงเลยว่าสถาบันการแพทย์พรรคซวนอีเล็กๆ นี้จะยังมียอดฝีมือแอบซ่อนอยู่

ทว่าพวกเขากลับไม่หวาดกลัว เพราะพวกเขาคือตัวแทนของแดนมรณะที่ไม่มีใครกล้าเป็นศัตรูด้วยได้

"ที่พวกเรามาครั้งนี้ก็เพื่อฆ่าหมอเทวดาหลิน! ทางที่ดีคนอื่นอย่าเข้ามายุ่งเกี่ยวจะดีกว่า ไม่งั้นก็อย่าหาว่าเราไม่เกรงใจ!" หนึ่งในสามกล่าวขึ้นอย่างเยือกเย็น

"เหรอ? งั้นฉันคงต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยว แล้วพวกคุณคิดจะทำอะไรกับฉันงั้นเหรอ?" หญิงคนนั้นถามกลับอย่างเยือกเย็น

"ฮึ! พูดดีๆ ไม่ชอบใช่ไหม? จะบอกอะไรให้นะ เราเป็นคนของแดนมรณะ หากคุณกล้าที่จะเป็นศัตรูกับแดนมรณะของเราก็ลองดูก็ได้! แต่เกรงว่าคุณอาจต้องเสียใจไปตลอดชีวิต!" ชายคนนั้นกล่าวอย่างเย็นชา

"แดนมรณะ?"

หญิงคนนั้นหัวเราะอย่างเย็นชา "ฉันก็นึกว่าเป็นใครใหญ่มาจากไหน คิดไม่ถึงเลยว่าก็แค่กลุ่มลูกหนูที่ซุกตัวอยู่ตามซอกมุมเท่านั้น! ฉันจะไปกลัวอะไร?"

"คุณว่ายังไงนะ?"

ทั้งสามโมโหมากพร้อมกับยกดาบขึ้นมาเตรียมลงมือ

"รนหาที่ตาย!"

ทันใดนั้นผู้หญิงคนนั้นก็ยกมือขึ้น และจู่ๆ ก็มีพลังอันมหาศาลตกลงมาจากท้องฟ้าจนกระเบื้องมุงหลังคาถล่มลงมาและปิดทับทั้งสามคนโดยตรง

พวกเขาทั้งสามคนถูกกดทับไว้โดยไม่ทันตั้งตัว ขาของพวกเขาหักทันที และพวกเขาทั้งหมดคุกเข่าลงกับพื้น

ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้พวกเขาหน้าซีดและเหงื่อตก

แต่สิ่งที่พวกเขาสนใจในขณะนี้ไม่ใช่อาการปวดขา แต่เป็นพลังอันมหาศาลของผู้หญิงคนนี้

"คุณ... คุณเป็นใคร" ชายคนนั้นตะโกนอย่างสั่นเทา

พวกเขาทั้งสามคนถูกจัดการด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!

บุคคลนี้คือใคร?

หลินหยางเองก็ตกใจมากเช่นกัน

เขาไม่เคยเห็นเทพบู๊ลงมือ ดังนั้นเขาจึงไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าผู้หญิงคนนี้ซึ่งดูเหมือนจะอยู่ในวัยสามสิบจะน่ากลัวได้ขนาดนี้!

"ฉันไม่เคยเปลี่ยนชื่อและนามสกุลของฉัน ฉันคือเทพบู๊!" เทพบู๊พูดอย่างมีอำนาจเหนือกว่า "ถ้าแดนมรณะของคุณกล้า คุณสามารถมาหาฉันเพื่อชำระบัญชีได้ทุกเมื่อ แต่คุณคงไม่มีทางเห็นฉันสู้กับแดนมรณะหรอกนะ!"

"อะไรนะ? เทพบู๊?"

"คุณคือเทพบู๊?"

ทั้งสามดูหวาดกลัวด้วยแววตาสิ้นหวัง

"เทพบู๊ เราไม่รู้ว่าเป็นคุณเลยทำผิดต่อคุณไป โปรดไว้ชีวิตเราด้วย! ยกโทษให้เราด้วย!"

"ขอร้องล่ะ เพื่อเห็นแก่แดนมรณะของเรา โปรดไว้ชีวิตเราด้วย!"

ดูเหมือนว่าทั้งสามคนจะสูญเสียความหยิ่งผยองและความเย่อหยิ่งในอดีตไปแล้ว พร้อมกับต่างสั่นสะท้านร้องขอความเมตตา

ท้ายที่สุด หัวหน้าของเธอคนนี้เป็นคนบ้าคลั่ง เมื่อคุณทำให้เขาขุ่นเคือง ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร คุณจะถูกฆ่า

อย่างไรก็ตาม เทพบู๊ไม่ใช่คนไร้สมอง เธอรู้ภูมิหลังของแดนมรณะ ผู้แข็งแกร่งก็มีจำนวนมาก เธอมีเพียงตัวคนเดียว หากเธอทำเรื่องขุ่นเคือง เธอจะต้องมีปัญหาในอนาคตแน่นอน

เทพบู๊ลังเลใจเล็กน้อย

แต่ขณะนี้เอง หลินหยางก็เอ่ยปากขึ้นมา "แต่เมื่อครู่พวกคุณไม่ได้พูดแบบนี้ ตอนที่พวกคุณฆ่าผม ผมก็ได้บอกพวกคุณแล้วว่าเทพบู๊อยู่ที่นี่ พวกคุณไม่เพียงก่อเรื่องสร้างความเดือดร้อน แต่พวกคุณกลับตะโกนว่าเทพบู๊อะไรกัน ต่อให้เธอมาก็จะฆ่า! ตอนนี้เมื่อเห็นความน่าสะพรึงกลัวของเทพบู๊ พวกคุณก็เปลี่ยนคำพูดง่ายๆ แบบนี้เหรอ? เห็นได้ชัดว่าพวกคุณก็แค่กลุ่มคนที่ไม่รักษาคำพูด หากปล่อยพวกคุณไป ในไม่ช้าพวกคุณต้องส่งยอดฝีมือของแดนมรณะมาคิดบัญชีแน่ใช่ไหม?"

"อ๋า?"

ทั้งสามตกใจจนหน้าถอดสี

"พวกคุณกล้าดูถูกเหยียดหยามฉันขนาดนี้เลยเหรอ?"

เทพบู๊โมโหอย่างมากพร้อมกับยกมือขึ้นฟาดไปที่ทั้งสามคน

"อย่า!"

ทั้งสามคิดจะอธิบาย แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงที่คมชัดสามครั้งดังออกมา และศีรษะของคนทั้งสามก็ระเบิดออก และพวกเขาก็เสียชีวิตลงทันที

เทพบู๊วางฝ่ามือลง มองศพไร้หัวทั้งสามอย่างเย็นชา และความโกรธของเธอก็ลดลงมาก

แต่ในขณะนี้ จู่ๆ เธอก็นึกบางอย่างขึ้นได้ และเธอก็ขมวดคิ้วด้วยความตกใจเล็กน้อย

แย่แล้ว ตกหลุมพรางเจ้าหมอนี่แล้ว!

เทพบู๊มองไปที่หลินหยาง

และเป็นเช่นนั้น ประกายแห่งความสุขส่องประกายในดวงตาของหลินหยาง

ทั้งสามคนนี้ไม่ได้ตั้งใจดูถูกเธออย่างแน่นอน แต่หลินหยางจงใจกระตุ้นเธอด้วยคำพูด ทำให้เธอรู้สึกไปไกลเกินเหตุและฆ่าพวกเขา